Ep.2 ร้านสมุนไพรและดอกไม้ป่า

posted on 22 Feb 2011 18:57 by mayz-maiz in Episode

Ep.2 การสำรวจ Trial Forest

โอย... หิวจังเลยครับ... หา... อะไรนะครับ ?

อืม... พวกเราเป็นใครน่ะเหรอ? ผมขอตอบว่าผมก็ไม่รู้อะไรนอกเหนือไปจากชื่อของอีก 2 คนเลย...

ตัวผมมีชื่อว่า เรย์ มาสเตอร์ (Ray Master) เป็นผู้สืบเชื้อสายของผู้กล้าแห่งอาณาจักร ดีไวน์เนอร์ ( Diviner ) ซึ่งเคยถูกรุกราณจากนางมารคาเซ่อาเซ่มาก่อน ในฐานะประเทศพันธมิตร และในฐานะที่ตัวเขาเคยประมือกับนางมารนั่นมาก่อน เมื่ออาณาจักรเบอร์มีเซีย ( Bermesiah ) ถูกนางมารคาเซ่อาเซ่รุกราณ ทำให้เขาถูกส่งมาที่นี่เพื่อให้ช่วยเหลือ

อีกสองคนเองก็มีสถานะที่ไม่ต่างกับผมสักเท่าไหร่ เพียงแต่ทั้งคู่มาจากคนละสถานที่กันเท่านั้น

รอน หยาง ( Ron Yang ) หรือ รอน ชายหนุ่มรูปล่างล่ำผมสีน้ำตาล เป็นผู้เดินทางมาจาก ซิลเวอร์แลนด์ ( Silverland ) อาณาจักรทางตอนใต้ของเบอร์มีเซีย ซึ่งถือเป็นเกาะที่มีชื่อเสียงด้านสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย อีกทั้งที่นั่นยังมีกองกำลัง ซิลเวอร์ไนท์ ( Silver Knight ) อันแข็งแกร่งคอยดูแลอยู่ด้วย ทว่าเมื่อสอบถามดูแล้วกลับพบว่าความจริงแล้วเขาถูกส่งตัวมาจากตระกูลนักล่าสมบัติ ซึ่งนับได้ว่าแปลก...

ส่วนอีกคนหนึ่งมีชื่อว่า อีริค เรเซีย ( Eric Resia ) เป็นผู้สืบเชื้อสายขุนนางจากอาณาจักรรูนฟาลล์ ( Runefall ) อาณาจักรที่อยู่ ณ สุดตอนเหนือของแผนที่โลก ทำให้ที่นั่นมีอากาศหนาวเย็นตลอดเวลา ถึงจะเห็นเขาตัวเล็กอย่างนี้ก็เถอะ แต่เขาอายุได้ 18 ปีแล้ว และยังมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าที่เห็นอีกด้วย...

ส่วนตัวผม เจ้าของเรือนผมและนัยน์ตาสีทองประกาย อันเป็นสัญลักษณ์ของผู้นำตระกูล Master ซึ่งจะมีสีผมหรือนัยน์ตาสีทองเป็นสัญลักษณ์ แต่ตัวผมกลับมีถึงสอง ซึ่งผิดแผกจากคนในตระกูล... แต่เรื่องนี้เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน

เล่ามาซะนาน... คงจะสงสัยใช่มั้ยละครับว่าทำไมเราถึงหิวจนเป็นลมไปอย่างนั้นได้... ฮะๆๆๆ... เรื่องนั้นก็เพราะว่า...

“ไอ้หื่นกาม!!! แกดูแผนที่เป็นรึเปล่าเนี่ย!?! เอามานี่ ชั้นจะดูเอง!!!”

“เฮ้ย!!! อย่าบ้าน่า นายเตี้ย!!! ชั้นไม่หลงทางหรอกน่า”

“ใจเย็นๆก่อนครับทั้ง 2 คน... ถ้าเสียงดังอย่างนั้นอาจจะทำให้สัตว์อสูร ( Monster ) จู่โจมพวกเราได้นะครับ... ”

“ยังกะพวกเรากลัวมากอย่างงั้นแหละ~*”

“กับไอ้หื่นแบบนี้ไม่แน่มันอาจจะกลัวก็ได้...”

“ใช่ๆๆ ถ้ากับนายเตี้ยนี่มันอาจจะแต๋วแตกขึ้นมาก็ได้~*”

“แกว่าไงนะ!!!”

“อุ้ยตายโกรธแล้ว~*”

[ แซ่กๆๆ... ]

[ ว๊ากกก!!! / เฮ้ย!!! ]

[ แคว่กๆๆ... ]

[ เมี้ยว~* ]

[…..]

ครับ... ด้วยอารามตกใจกับแมวป่าที่เดินออกมา ทำให้แผนที่ในมือของ รอน และ อีริค ถูกกระชากขาดออกและปลิวไปตามลม... จนในที่สุดพวกเราก็หลงทางจริงๆ...

# Serdin [ Jill&Jane Herbal Shop ] ( ร้านขายสมุนไพรและดอกไม้ป่าของ จิล & เจน )

[โครกกกกกกก~*]

เสียงท้องร้องยังคงดังอย่างต่อเนื่องจากชายหนุ่มทั้งสาม ทำให้เด็กสาวทั้ง 2 ที่เฝ้าดูอาการของทั้งสามอยู่ กระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก

"เธอว่าพวกเขาไม่ได้กินอะไรมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย จิล?"

"ไม่รู้สิ แต่ชั้นว่าพวกเขาคงหิวมากเลยล่ะ เจน... ถึงขั้นล้มลงไปแบบนั้นน่ะ"

สักพักหนึ่ง เจน จึงพูดขึ้นมาว่า...

"อ๊ะ... ชั้นว่าซุปที่เธออุ่นไว้คงเดือดแล้วมั้ง จิล ? ไปปิดไฟซะก่อนสิ"

"บ้าเหรอ... ทำไมชั้นต้องไปปิดด้วยล่ะ"

"ชั้นจะได้มีเวลา นั่งจ้องพวกเขาตอนหลับอีกหน่อยไงล่ะ >_<"

"ตลกแล้วเธอ... แล้วขนมปังที่เธออบเอาไว้ล่ะป่านนี้ไหม้แล้วมั้ง - -?"

เมื่อนึกขึ้นได้ จิลจึงร้องออกมาอย่างลืมตัวเช่นกัน...

"ว้ายตายแล้ว!!! งั้นเธอไปดูซุปเธอเดี๋ยวชั้นไปดูขนมปังก่อนนะ >_<"

"ชั้นว่าเรายกมาเลยดีกว่าถ้าพวกเขาตื่นขึ้นมาจะได้มีอะไรกินด้วย = =..."

แต่ก่อนที่พวกเธอจะได้ไปไหน พวกเธอก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง...

[....ห...หิ.....]

"เธอได้ยินอะไรไหม จิล?"

"ไหนๆลองฟังใหม่ซิ เจน..."

ทั้ง 2 พยายามเงี่ยหูฟังอีกครั้งและแล้วคราวนี้พวกเธอก็ได้ยินเสียงนั้นชัดๆว่า...

[ หิววววว ครับ!!! ]

[ ข้าววววววววววววว~!!! ]

[ อาหารรรร!!! ]

"ตายแล้ววววว พวกเขาฟื้นแล้วนี่นา O_O"

"เขาบอกว่าหิวด้วย!!! พวกเราไปช่วยกันยกของกินเถอะ >o<"

"ได้ๆๆ อดทนแป้บนึงนะคะ"

# 5 นาทีต่อมา

[ งั่มๆๆๆๆ!!! ]

[ ซู้ดดดดดดดด!!! ]

[ ขอเพิ่มอีก!!! ]

ทั้งสามคนพากันแย่งขนมปังจากตะกร้าและยกซุปมะเขือเทศขึ้นซดกันอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับว่าชาตินี้พวกเขาจะไม่ได้กินอะไรอีกแล้ว

"เป็นยังไงบ้างคะ?"

สาวน้อยผมเปียท่าทางแก่นๆถามเขาด้วยพวกความเป็นห่วง พลางมองดุพวกเขากินของทั้งหมดด้วยความรวดเร็วจนแทบไม่น่าเชื่อ...

"อร่อยมากเลยคนสวย~!!! ขออีกชามได้ปะ ?"

ด้วยความที่ไม่ได้กินอะไรมานานถึง 3 วันทำให้ รอน ขอเพิ่มอย่างไม่เกรงใจทันที ผิดกับ เรย์ และ อีริค ที่เริ่มเกรงใจทั้งสองขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็ต้องยอมรับว่าพวกเขายังกินได้อีก...

แม้พวกเขาจะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตามที แต่พวกเขาก็สัมผัสได้ว่าพวกเธอไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่พวกเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าพวกเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

"นี่ค่ะ"

สาวน้อยผมยาวอีกคนยื่นชามซุปกับขนมปังให้ รอน อีกก้อนพลางมองดูเขากินอีกคนหนึ่ง...

ด้วยความมีมารยาท เรย์ จึงกระแอมเล็กน้อยก่อนบอกกับทั้งสองว่า

"ขอบคุณพวกเธอทั้ง 2 มากนะ... เธอช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้จริงๆ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ^^"

"พวกเรายินดีช่วยค่ะ ^^"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีเป็นมิตร เขาจึงไม่ลังเลที่จะถามทันที...

"ผมจำไม่ได้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้เหรอครับ?"

"คุณจำอะไรไม่ได้จริงๆเหรอคะ?"

"ครับ"

เมื่อเขาพูดออกไปเสร็จ เด็กสาวผมเปียตรงหน้าจึงทำท่าจะร้องไห้ ก่อนจะเบือนหน้าหนีเขาและบอกว่า...

"ใจร้ายที่สุด T^T"

"ครับ?"

ใจร้ายอย่างงั้นเหรอ? เรย์ ทำท่าทางสงสัยพลางมองไปทาง อีริค และ รอน เพื่อขอความเห็น แต่ทั้งคู่กลับส่งสายตาแบบเดียวกันกลับมา ทำให้เขาต้องกลั้นใจถามพวกเธอกลับไป...

"ขอโทษนะครับแต่ผมไปทำอะไรให้พวกคุณไม่พอใจรึเปล่าครับ?"

"คุณพูดแบบนี้ แปลว่าจะไม่รับผิดชอบลูกของเราใช่มั้ยคะ T^T"

"พรวด!!!"

“หา!!! อะไรนะ!!!”

อีริค สำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่ทันที ในขณะที่ รอน ตะโกนจนลั่นร้าน ส่วน เรย์ นั้นชะงักค้างไปเรียบร้อยแล้ว...

เขาจำไม่ได้ว่าไปทำเด็กผมเปียตรงหน้าท้องตั้งแต่เมื่อไหร่.. หรือว่าช่วงที่เขาหน้ามืดตาลายด้วยความหิว เขาไปทำอะไรเธอเข้า... แล้วเขาจะรับผิดชอบเธอยังไงดีละเนี่ย...

"ผัวะ!!!"

"แอ้ก!!"

"???"

เด็กสาวผมยาวตบหลังสาวผมเปียที่บอกว่าท้องลูกของ เรย์ อย่างเต็มแรง ทำให้พวกเขาทั้งสามสับสนยิ่งขึ้นไปอีก...

"เธอมาทุบหลังชั้นทำไมเนี่ย จิล T^T?"

เด็กผมเปียเปียร้องออกมาเสียงดัง พลางตะโกนใส่เด็กผมยาวที่เธอเรียกว่า จิล...

"เธอนั่นแหละไปหลอกเค้าทำไมละ เจน... เราแบกพวกเค้าเข้ามาในร้านเสร็จก็รีบทำอาหารทันทีเลย แล้วเธอจะเอาเวลาที่ไหนไปท้องกับเขายะ?"

อ่อ... ความจริงเป็นอย่างนี้นี่เอง... ทั้งสามถอนหายใจอย่างโล่งอกทันทีที่รู้ความจริง...

"ง่าส์ เธอก็ แค่ชั้นจ้องตากับเขาชั้นก็ท้องแล้วง่ะ..."

"ยัยบ้า... คนนะไม่ใช่ปลากัด..."

“ฮะๆๆๆๆ”

ภาพที่เพื่อนสาวสองคนลงไปนอนกอดรัดฟัดเหวี่ยงพลางทะเลาะกันไปมาเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของทั้งสามได้เป็นอย่างดี ก่อนที่ เจน จะลุกขึ้นยืนและบอกว่า

"โอ้ยเจ็บๆๆ!!! พอแล้ว งั้นเธอเล่าเองก็แล้วกัน จิล ชั้นขี้เกียจเล่าแล้ว!!! ว่าแล้วชั้นไปเดินดุตลาดแปบนึงละกันนะ~*"

"เจ้าคร้า~* ยัยเพื่อนจอมขี้เกียจ"

“เชอะ~!!!”

[ปัง...กริ๊งๆๆ...]

เจน เดินออกจากร้านไป ทำให้กระดิ่งหน้าประตูสั่น ส่งเสียงกริ๊งๆเสนาะหูออกมา...

"ชอบหนีทุกทีเลยนะ ยัยเจน..."

"ฮะๆๆ ถ้าไม่สะดวกก็ไม่ต้องเล่าก็ได้ครับ"

เรย์ เห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อยจึงไม่อยากจะรบกวนเธอเท่าใดนัก... แต่เธอกลับหันมายิ้มให้กับเขาแทนก่อนจะเอ่ยว่า...

"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณจะรับซุปหรือขนมปังเพิ่มมั้ยคะ?"

"ไม่เป็นไรครับขอบคุณ..."

“แต่ผมเอา!!!”

“ไอบ้า รอน!!! แกสะกดคำว่า [ เกรงใจ ] เป็นมั้ย!!!”

“เป็นแต่ไม่สนโว้ย~!!! ถ้าเขาให้แล้วไม่รับมันทำร้ายน้ำใจมากกว่าฟ่ะ!!!”

“งั้นชั้นจะสลักคำนั้นลงในหัวแกเอง!!!”

[ โครมๆๆ!!! ]

และแล้ว ทั้ง 2 ก็ลงไปนอนฟัดกันบนพื้นเมื่อ อีริค พุ่งเข้าใส่ รอน จนทั้งสองลงไปนอนอยู่บนพื้น แต่เป็นที่น่าประหลาดใจว่าทั้งคู่ฟัดกันนัวเนียขนาดนั้นแต่ชามซุปมะเขือเทศในมือของรอนกลับไม่หกลงมาแม้แต่หยดเดียว...

จะว่าไปตัว เรย์ เองยังแปลกใจเลยว่ากินเข้าไปมากขนาดนี้ได้ยังไง...

ขนมปัง 7 ก้อนกับซุปมะเขือเทศ 12 ชาม ว่ากันตามจริงเขายังกินได้อีกด้วยซ้ำไป... ต่อให้ไม่ได้กินอะไรมา 3 วันก็เถอะ แต่จำนวนขนาดนี้มันก็มากเกินไปอยู่ดี สงสัยคงต้องหยุดไว้ก่อนแล้วถามให้รู้เรื่อง...

เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจังนั่งฟังสาวน้อยคนนี้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง...

"พวกเรา 2 คนเป็นเจ้าของร้านสมุนไพรแห่งนี้ค่ะ ชั้นชื่อ จิล (Jill) และที่เพิ่งเดินออกไปนั่นเพื่อนของชั้น เจน (Jane) ค่ะ ว่าแต่เรายังไม่รู้ชื่อพวกคุณเลยนะคะ "

จิล พูดเสร็จแล้วจึงเปลี่ยนมาถาม เรย์ แทนทำให้เขายิ้มก่อนตอบกลับอย่างเป็นมิตรว่า

"ผมชื่อ เรย์ (Ray) ครับ"

เมื่อได้รู้ชื่อของเขา เธอก็บิดตัวด้วยความอายเล็กน้อยก่อนจะมีเสียงอีก 2 เสียงตามมาว่า

“ผมชื่อ รอน สุดสวยมารักกันมั้ย~* [ แอ๊ฟ!!! ]”

“ผม อีริค ไม่ยินดีที่ได้รู้จัก...”

รอน ที่ตั้งเป้าว่าจะหลี จิล กลับถูกหมัดของ อีริค กลบปากไปเสียก่อน ทำให้ เรย์ ได้แต่ยิ้มฝืดๆกลับไปให้เธอ

"ค่ะ... งั้นชั้นเล่าต่อนะคะ ร้านของพวกเราขายสมุนไพรที่มีสรรพคุณต่างๆ เช่น ช่วยให้เจริญอาหาร บำรุงเลือดลม หรือนำไปเป็นส่วนผสมในตัวยาต่างๆนะค่ะ ดังนั้นการที่พวกคุณกินอาหารได้เยอะจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอกค่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้นพวกเขาจึงหายสงสัยทันที เป็นเพราะสมุนไพรนี่เอง...

“อ๋อ... เพราะสมุนไพรนี่เอง ช่วยคลายข้อสงสัยได้ชัดเจนทีเดียวครับ”

"เพราะคนสวยทำให้กินต่างหากเล้า~!!!”

[ พล่อก!!! ]

[ โอ้กกก =[]=!!! ]

“แกจะช่วยหุบปากสัก 5 นาทีได้มั้ยไอ้บ้า รอน!!!”

และแล้วทั้งสองจึงลงมือฟัดยกที่สองกันต่อหลังจากพักยกแนะนำตัวกันเสร็จ (เอวัง...)

"ค่ะ... พวกเรา 2 คนขายสมุนไพรเป็นอาชีพหลัก ซึ่งสมุนไพรเหล่านี้พวกเราต้องเข้าไปเก็บในป่า Trial Forest เท่านั้นค่ะ... ป่าที่พวกเราพบคุณยังไงละคะ"

"ป่าที่พวกผมหลงทางนั่นเอง..."

Trial Forest... เพราะต้นไม้แปลกๆในป่านั้นทำให้พวกเขาหลงทางไป...ในที่สุดก็รู้ชื่อป่าแห่งนั้นซะที...

"ปกติพวกเราจะหาสมุนไพรกันแค่ชายป่าเท่านั้นละค่ะ แต่ว่าวันนี้ เจน กลับบอกว่าอยากลองเข้าไปข้างในเพื่อหาสมุนไพรใหม่ๆนะค่ะ"

"ครับ... แล้วเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"

"แต่พอเราเข้าไปในป่า พวกเราก็ถูกเห็ดประหลาดในป่านั้นโจมตีเข้านะค่ะ"

"เห็ดประหลาด.... อ๋อ!!! ผมนึกออกแล้ว เห็ดพวกนั้นโจมตีคุณนั่นเองแล้วพวกเราก็ไล่มันไปใช่ไหม?"

ความทรงจำเมื่อเช้าแล่นกลับเข้ามาในหัวของพวกเขา... ใช่แล้ว... เมื่อเช้าเขาช่วยพวกเธอเอาไว้นั่นเอง...

"ใช่ค่ะ หลังจากนั้นคุณก็ล้มลงหมดสติไปเลยค่ะ"

[โครม!!!]

เมื่อเขานึกได้ว่าล้มลงอย่างขายหน้าต่อหน้าทั้ง 2 เขาจึงเสียหลักและล้มลงไปกองกับพื้นทันที...

"ฮะๆๆ... ผมคงน่าสมเพชมากเลยใช่ไหมครับ..."

เรย์ พูดก่อนจะยันตัวลุกขึ้นมาใหม่...

"ไม่หรอกค่ะถ้าไม่ได้พวกคุณช่วยป่านนี้เรา 2 คนจะเป็นยังไงก็ไม่รู้หรอกค่ะ"

"ขอบคุณที่ชมครับ"

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายชมตัวเองเขาจึงลุกขึ้นมานั่งพลางรอตอบคำถามของอีกฝ่ายต่อไป...

"ว่าแต่พวกคุณเป็นนักเดินทางเหรอคะ? เพราะชั้นไม่เคยเห็นพวกคุณมาก่อนเลย"

"พวกเรากำลังจะเดินทางไปยัง เมืองเซอร์ดิน น่ะครับ... ไม่ทราบว่าคุณพอจะบอกทางให้พวกเราได้มั้ยครับ?"

"เมืองเซอร์ดิน? ก็ที่นี่ยังไงละคะ?”

"... ที่นี่คือเมืองเซอร์ดิน อย่างนั้นเหรอครับ?"

“ใช่แล้วละค่ะ มีอะไรเหรอคะ?”

“พวกเราต้องไปพบคนๆหนึ่งน่ะครับ...”

“ใครอย่างนั้นเหรอคะ?”

“ขออภัยครับ... พวกเราบอกไม่ได้...”

เรย์ทำท่าทางเศร้าสลดที่ไม่สามารถตอบคำถามอีกฝ่ายได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอคิดมากนัก

เมื่อได้คำตอบที่ไม่ชัดเจนทำให้เธอสงสัยอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ถามมากไปกว่านั้น... ก่อนจะมีเสียงบางอย่างดังขึ้นจากด้านนอก...

[ตึงๆๆๆๆ โครม!!! กริ๊งๆๆ... ]

มีเสียงวิ่งอย่างแตกตื่นสักพักก่อนที่ประตูร้านจะถูกเปิดออกอย่างรุนแรงแรง...

เจน นั่นเอง เธอวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในร้าน พลางหอบหายใจ 2-3 ทีก่อนจะตะโกนออกมา...

"จิล เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!!"

"เธอจะคลอดแล้วงั้นเหรอ?"

[โครม!!!]

เธอทุบไปที่ประตูอย่างแรงด้วยท่าทีโกรธจัดก่อนจะตะโกนด้วยเสียงเดือดดาล...

"ยัยบ้าไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะ!!!"

"...มีอะไรอย่างนั้นเหรอ?"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีเครียดจัด เธอจึงตั้งใจฟังที่อีกฝ่ายพูดทันที...

“คือ... ว่า..... พวกเขาทำอะไรกันเนี่ยยยย!!!”

“... หา???”

เจน ตะโกนลั่นร้านก่อนจะชี้นิ้วไปบนพื้น ทำให้ จิล และ เรย์ หันไปตามทางที่ชี้ในทันที...

“ว้ายยยย!!!”

“อะ... ง่ะ...”

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของทั้งสามคือภาพของ รอน และ อีริค ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย โดย รอน กำลังขึ้นคร่อม อีริค เอาไว้ทั้งยังหอบหายใจอย่างแรงทั้งสองคน ร่วมกับแววตาเหนื่อยอ่อนที่สามารถแปรเปลี่ยนเป็นแววตาลึกซึ้งนั้น... เหมือนกับทั้งคู่เพิ่งผ่านเวทีรักมาสดๆร้อนๆเลยทีเดียว...

“.....”

[ ว๊ากกกกกกกก!!! ]

รอน และ อีริค รีบดีดตัวออกห่างกันในทันที พร้อมทั้งใบหน้าของ รอน ที่ขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัน แต่ทาง อีริค กลับขาวซีดลงจนเหมือนแผ่นกระดาษขาวยังไงอย่างนั้น...

สักพักหนึ่ง... เจน จึงสะบัดหัวไล่ภาพที่ติดตาอยู่ออกไปและรวบรวมสติบอกสิ่งที่เธอรู้ออกมาอีกครั้ง...

“จิล!!! หันกลับมาฟังชั้นก่อน!!!”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกน ของ เจน ทุกคนจึงหันกลับมาให้ความสนใจกับเธออีกครั้ง

"เธอจำเด็กที่ชอบมาซื้อขนมปังสมุนไพรที่ร้านเราได้มั้ย เด็กที่ชื่อ ทิม น่ะ?"

"อ๋อเด็กที่บอกว่าเขาโตเมื่อไหร่จะมาขอพวกเราแต่งงานน่ะเหรอ?"

"ใช่แล้ว เด็กคนนั้นหายตัวไปในป่า Trial Forest นะ!"

"หา!!! ทำไมถึงเป็นแบบนั้นได้ล่ะ"

เมื่อได้ยินว่าคนรู้จักหายไปเธอจึงรีบสอบถามทันที...โดยมี เรย์ รอน และ อีริค คอยฟังเรื่องทั้งหมดอยู่ใกล้ๆ...

"ชั้นไปถามที่บ้านเขามา แม่ของ ทิม บอกว่า เขาต้องการจะหาสมุนไพรมาให้เรา 2 คนเพื่อฉลองเปิดร้านครบ 2 ปีเลยจะไปหาสมุนไพรชนิดใหม่มาเพื่อให้พวกเราประหลาดใจน่ะ..."

"แย่แล้วๆๆๆ!!! แล้วแบบนี้พวกเราจะทำยังไงกันดีละเนี่ย เธอบอกเรื่องนี้ให้ทาง ทีมแกรนเชส รู้รึยัง?"

เมื่อชื่อของ แกรนเชส หลุดออกมา สีหน้าของทั้งสามจึงแปรเปลี่ยนไปในทันที... ก่อนที่พวกเขาจะตั้งใจฟังต่อ

"พวกเขาออกไปปฏิบัติภารกิจข้างนอกน่ะ... ทหารบอกว่าจะไปรวมคนมาช่วยออกตามหาตัว ทิม ให้ แต่..."

"เธอจะบ้าเหรอ เมื่อเช้าเธอก็เห็นแล้วว่าสัตว์อสูรในป่านั้นไม่ได้อยู่อย่างสงบแบบเดียวกับแต่ก่อนแล้วนะ"

"ชั้นถึงบอกว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ไง กว่าทหารจะหาตัวเขาเจอชั้นกลัวว่า ทิม คงจะ..."

ในขณะที่ทั้ง 2 กำลังคิดหาทางออกนั้นเอง เสียงของ เรย์ ก็ดังขึ้นมา...

"ป่านั้นไปทางไหนเหรอครับ?"

"...เอ๋? (*2)"

ทั้ง 2 คนมอง เรย์ ด้วยสายตาแปลกใจสักพักก่อนที่ จิล จะตอบคำถามของเขา..

"ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองค่ะ.."

เรย์ พยักหน้าให้เธอก่อนจะถามต่อว่า...

"แล้วสัมภาระของพวกผมล่ะ?"

"อยู่ข้างตู้นั่นน่ะค่ะ"

เจน บอกพร้อมทั้งชี้ไปหลังตู้ใบหนึ่ง ซึ่งมีกระเป๋าและอาวุธของพวกเขาวางอยู่ร่วมกัน...

[แกร๊กๆๆ...]

ทั้งสาม คว้าอาวุธของตนขึ้นมาถือก่อนจะสะพายเป้ของตนบนหลัง...

"เรย์ คุณคิดจะทำอะไรน่ะ? หรือว่าพวกคุณจะ!!"

จิล ทำท่าทางตกใจเมื่อรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร...

"เธอ 2 คนก็เห็นแล้วใช่ไหมว่าป่าในตอนนี้เป้นยังไง? ถ้าส่งคนเข้าไปจำนวนมากสัตว์อสูรในป่าจะแตกตื่นซะเปล่าๆ"

"แต่ว่า...(*2)"

ทว่า รอน และ อีริค ได้พูดแทรกขึ้นมาว่า

“พวกเราไม่เป็นอะไรหรอกคร้าบ~*”

“พวกเราเก่งกว่าทหารดาดๆพวกนั้นอีกนะ...”

ทั้ง 2 ได้แต่มองหน้ากันสลับกับมองมาทาง เรย์...

"พวกผมจะไปช่วยเด็กที่ชื่อ ทิม นั่น... ถ้าเกิดพวกเราไม่กลับมาก่อนพระอาทิตย์ตก คุณค่อยให้ทหารเข้าไปนะ"

"แต่ว่า...(*2)"

ทั้ง 2 ยังคงมีท่าทีลังเล เรย์ ซึ่งไม่อยากให้ทั้ง 2 เป็นห่วงจึงพูดขึ้นว่า...

"ผมยังไม่ยอมตายหรอกน่า แต่ตอนผมกลับมาผมอยากได้ขนมปังกับซุปมะเขือเทศของพวกเธอเพิ่มสักหน่อย ช่วยทำรอไว้ได้ไหมครับ?"

“ใช่ๆๆๆ~* แล้วยิ่งมีคนสวยอย่างพวกเธอสองคนกินเป็นเพื่อนด้วยยิ่งดีเลยนะ~*”

“สำหรับชั้น... เตรียมชาดีๆเอาไว้รอก็พอ... อ้อใส่นมด้วยนะ...”

เมื่อเห็นรอยยิ้มอันอบอุ่นของ เรย์ และท่าที่มั่นใจของ รอน กับ อีริค ความกังวลในใจชองพวกเธอก็มลายหายไปจนหมด...

"... อื้ม... แล้วพวกเราจะทำเอาไว้รอพวกคุณกลับมาค่ะ ^^ (*2)"

"แล้วพวกเราจะกลับมาครับ..."

พูดจบ ทั้งสามจึงวิ่งออกจากร้านและมุ่งหน้าไปยัง Trial Forest ทันที...

-----

พูดตามตรงแล้ว เรย์ เองก็เป็นห่วงเด็กคนนั้นอยู่เหมือนกัน แต่สาเหตุที่ทำให้พวกเขาออกวิ่งมานั้น ไม่ใช่เพราะความเป็นห่วง เด็กชื่อ ทิม นั่นเพียงอย่างเดียว... แต่เป็นเพราะประโยคที่ว่า.... [เธอบอกเรื่องนี้ให้ทาง ทีมแกรนเชส รู้รึยัง?]

แกรนเชส... จากเรื่องราวที่พวกเขาได้ยินมา กลุ่มของพวกเธอมีแค่ เด็กสาว 3 คนเท่านั้น แต่พวกเธอกลับได้รับความไว้วางใจจากชาวเมืองถึงขนาดนี้ ทำให้เขารู้สึกอิจฉาพวกเธอเล็กน้อย... และรีบมุ่งหน้าไปยัง Trial Forest ด้วยความเร็วทั้งหมดที่มี พลางพูดคุยกับเพื่อนๆทั้งสองว่า

“พวกเธอได้รับความไว้วางใจมากขนาดนี้พาลให้รู้สึกอิจฉาเหมือนกันนะครับว่ามั้ย?”

“ฮี่ๆๆ~* ทำใจน่าเพื่อน เพราะพวกเรายังไม่ได้รับการแต่งตั้งนี่นา~*

“อย่าคิดถึงชื่อเสียงและลาภยศ... พวกเราสู้เพื่อช่วยเหลือผุ้คนไม่ใช่รึยังไง?”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ อีริค พูด เรย์ จึงคิดได้ก่อนจะตอบกลับไปว่า

“จริงอย่างที่คุณพูด... ขอบคุณครับอีริค...”

ทุกอย่างคงไปได้สวย... ถ้าเกิดว่ารอนไม่ขัดขึ้นมาว่า...

[ ไม่นึกว่าคนเตี้ยก็มีความคิดดีๆกับเค้าเหมือนกันแฮะ? ]

[ แกอยากตายใช่มั้ย!!! ]

[ พวกคุณเลิกทะเลาะกันสัก 10 นาทีจะได้มั้ยครับเนี่ย!!! ]

….. การเดินทางเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น …..

Ep.3 ป่าแห่งการฝึกฝน Trial Forest

Coming Soon...