Ep.5 ความจริงเบื้องหลังความดุร้าย...
posted on 06 Mar 2011 17:45 by mayz-maiz in EpisodeEp.5 ความจริงเบื้องหลังความดุร้าย...
พวก เรย์ ซึ่งเดินทางมายังทวีปเบอร์มีเซียร์เพื่อตามหาใครบางคนได้รับการช่วยเหลือจาก จิล และ เจน สองสาวเจ้าของร้านขายสมุนไพรและดอกไม้ป่า... ทว่า หลังจากรู้สึกตัวได้ไม่นาน พวกเขาก็ได้รู้ว่าคนรู้จักของทั้งสองสาว เด็กน้อยนามว่า ทิม ได้หายตัวไปในป่าที่พวกเขาพบกับ จิล และ เจน... ทั้งสามจึงรีบรุดหน้าไปยังป่าแห่งนั้นและแยกย้ายกันตามหา ทิม ในทันที...
เมื่อเดินทางไปถึง Trial Forest ทั้งสามได้แยกย้ายกันออกตามหา ทิม ในทันที โดยที่ อีริค แยกไปสำรวจทิศเหนือ รอน แยกไปสำรวจทิศใต้ และ เรย์ สำรวจส่วนใจกลางป่า...
อีริค พบกับเจ้าหน้าที่กองกำลังลาดตระเวนแห่งเมืองเซอร์ดิน... หัวหน้ากองลาดตระเวนที่สอง [ เมย์โล้ มูนเฟส ] และถูกเข้าใจผิดจนเกิดการต่อสู้กันขึ้น จนเกิดเปลวไฟลุกไหม้ในบริเวณรอบๆ และยังคงลุกลามไปยังบริเวณอื่นๆต่อไป...
รอน พบกับเด็กสาวชื่อ ลูเทเซีย และได้พูดคุยจนสนิทสนมกัน (และโดนทารุณกรรมด้วยความไร้เดียวสาของเธอเล็กน้อย...) จากนั้นจึงทราบว่าแท้จริงแล้วเหล่าสัตว์อสูรในป่านั้นไม่ได้ดุร้าย แต่ต้องป้องกันตัวจากกลุ่มคนบางกลุ่มที่บุกรุกเข้ามา ทำให้ รอน ตัดสินใจที่จะจัดการกับคนกลุ่มนั้นเสีย
เรย์ เดินทางเข้าไปกลางป่าและพบกับ เอ้นท์ จิตวิญญาณแห่งพงไพร ซึ่งเข้าโจมตีใส่เขา ทำให้เกิดการต่อสู้ขึ้น จนกระทั่ง เรย์ สามารถเอาชนะได้ในท้ายที่สุด ทว่าก่อนที่เขาจะลงมือ สังหาร เอ้นท์ นั่นเอง ทิม ได้ปรากฏตัวขึ้นและบอกความจริงกับเขาว่า เอ้นท์ ไม่ใช่คนร้าย เขาทำไปเพราะเข้าใจผิดว่า เรย์ เป็นคนร้ายที่กำลังจะเข้ามาจับตัว ทิม ต่างหาก ทำให้ เรย์ เสียใจกับการกระทำของตนอย่างมากที่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ลงไป... ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไรต่อ เสียงการต่อ เสียงการต่อสู้ก็ได้ดังขึ้นในบริเวณใกล้ๆ ทำให้ เรย์ ตัดสินใจวิ่งไปดู โดยไม่รู้เลยว่ามีเงาทมิฬบางอย่างซุ่มดูอยู่ใกล้ๆ...
หลังจากที่ เรย์ วิ่งไปถึงต้นกำเนิดเสียงเขาก็พบ กองอัศวินลาดตระเวนกำลังต่อสู้กับ รอน และจากการแอบฟังบทสนทนาของทั้งสองฝ่าย จึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วคนกลุ่มนี้นี่เองที่เป็นต้นเหตุให้สัตว์อสูรภายในป่าแห่งนี้เกิดความดุร้ายขึ้น...
เรย์ เข้าร่วมในการต่อสู้ระหว่าง รอน กับกองลาดตระเวนเพื่อยุติการต่อสู้นี้ลงและปลดปล่อยเหล่าสัตว์อสูรที่ถูกจับไปให้เป็นอิสระ... ซึ่งบทสรุปของการต่อสู้นั้นอยู่อีกไม่ไกลแล้ว...
-----
#ใจกลางป่า Trial Forest ไม่ไกลจากจุดที่ เอ้นท์ สู้กับ เรย์ มากนัก...
[ เคร๊งๆๆ!!! ]
[ ผัวะ!!! ]
[ อั่กกก!!! ]
การต่อสู้ระหว่าง เรย์ รอน และกลุ่มอัศวินแห่งเซอร์ดิน ยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง...
[ เปรี้ยง!!! ]
[ โครม!!! ]
[ ฉัวะ!!! ]
[ อุ๊บบบ!!! ]
เหล่าอัศวินไม่มีท่าทีจะยอมถอยไปโดยง่าย และยังคงผลัดกันบุกเข้าโจมตี รอน และ เรย์ อย่างต่อเนื่อง...
[ Brandish Lance!!! ]
[ Subsident Step!!! ]
[ เปรี้ยง!!! ฉัวะๆๆ!!! ]
[ อ๊ากกกกก!!! ]
ทว่าเหล่าอัศวินทั้งสิบกลับไม่สามารถทำอะไรทั้งสองได้เลยแม้แต่น้อย...
[ อย่ายอมแพ้ ลุกขึ้นมา!!! ]
[ โอ๊ววว!!! ]
ทว่าทั้งสิบเองก็ไม่ยอมแพ้และผลัดกันบุกเข้าโจมตีทั้งสองอย่างต่อเนื่อง จน เรย์ และ รอน เริ่มแสดงอาการเหนื่อยอ่อนจากการต่อสู้ออกมาบ้างแล้ว...
ทั้งสองไม่ได้ตั้งใจจะสังหารอัศวินทั้งสิบ และโจมตีด้วยกำลังบางส่วนโดยหวังให้เหล่าอัศวินยอมแพ้ ทว่าหากยังเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าฝ่ายไหนควรจะเป็นฝ่ายล้มลงไปก่อนกันแน่...
“ แฮ่กๆๆ... เรย์... ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปดูท่าพวกเราจะแย่นะ...”
“แฮ่กๆ... แต่เราก็... ไม่สามารถฆ่าพวกเขาได้... จริงมั้ยละครับ...?”
“... นั่นก็จริงแฮะ. ..”
เรย์ รอน และเหล่าอัศวิน ตั้งท่าจะสู้กันต่อ ทว่าทันใดนั้นเอง...
[ ทั้งสองฝ่ายจงวางอาวุธลงซะ!!! ]
เรย์ รอน และ เหล่าอัศวินทั้งสิบ ต่างชะงักมือในทันทีที่เสียงอันทรงอำนาจได้ดังขึ้น พลางมองไปตามต้นเสียงในทันที... และพวกเขาก็ได้พบกับกองอัศวินจำนวนกว่า 30 นาย นำโดยอัศวินหญิงในชุดสีแดงเพลิง ซึ่งน้ำเสียงเมื่อครู่นี้คือเสียงของเธอนั่นเอง...
[ หัวหน้า!!! ]
[ ท่าน ไนท์มาสเตอร์!!! (Knight Master)!!! ]
“Knight Master?”
เรย์ และ รอน ครางออกมาเกือบจะพร้อมเพรียงกันเมื่อได้ยินชื่อของอีกฝ่าย พลางลดอาวุธภายในมือลงตามที่เธอสั่ง...
อลิส หรือ ไนท์มาสเตอร์ จัดว่าเป็นผู้หญิงที่มีหน้าตาสวยมากคนหนึ่ง ใบหน้าและแววตาคมสีแดงทับทิม และผมสีทองเป็นลอนซึ่งแผ่สยายอยู่บนผ้าคลุมกลางหลัง แต่งกายด้วยชุดเกราะสีแดงเช่นเดียวกับสีตา และสลักลวดลายสีทองไปตามจุดต่างๆ รวมทั้งคาดดาบเอาไว้ที่เอว 1 เล่ม
เธอสะบัดผมสีทองไปยังด้านหลังก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงอันทรงอำนาจว่า
“รายงานสถานการณ์มาซิ!!!”
“ครับ!!!”
เมื่อสิ้นเสียง กองอัศวินทั้งสิบจึงวิ่งเข้าไปรายงานสถานการณ์โดยไม่รอช้าในทันที...
“ท่าน อลิส ครับ... ระหว่างที่เราลาดตระเวนอยู่คนกลุ่มนี้ได้เข้ามาจู่โจมเราโดยไม่ได้ตั้งตัว ซ้ำยังพยายามสังหารพวกเราด้วยครับ!!!”
“เฮ้ย!!! โกหกหน้าด้านๆเลยนี่หว่า!!!”
รอน สบถขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนที่ เรย์ จะวางมือบนไหล่ของเขาพลางส่ายหน้าเป็นเชิงให้เงียบ เมื่อนั้นเขาจึงยอมฟังเหล่าอัศวินต่อไป...
“แล้วหัวหน้าหน่วย เมย์โล้ ล่ะอยู่ที่ไหน? เธอไม่ได้อยู่กับพวกเจ้าเช่นนั้นรึ?”
“เรื่องนั้น... เธอบอกว่าสัมผัสพลังแปลกๆได้จากทิศเหนือ... จึงรุดหน้าไปสำรวจเพียงลำพังครับ...”
[ ... และเธอก็บุกเข้าทำร้ายชั้นแบบไม่มีเหตุผลด้วยสิ ... ]
[ …!!! ]
เสียงผิดปรกติที่ดึงขึ้นทำให้อัศวินกว่า 40 นาย ชี้อาวุธไปทางต้นเสียงในทันที และแล้วภาพที่ไม่น่าเชื่อก็ได้ปรากฏแก่สายตาของทุกๆคน... ชายชุดดำตัวเล็กกำลังแบกกึ่งลากหญิงสาวอีกคนหนึ่งเดินออกมาจากพุ่มไม้อย่างทุลักทุเล ก่อนจะวางร่างนั้นลงกับพื้นอย่างแผ่วเบาและทรุดกายลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อน... อีริค และ เมย์โล้นั่นเอง...
ก่อนที่อัศวินทั้งสิบจะพุ่งตรงเข้าพยุงร่างนั้นในทันที...
“หัวหน้า เมย์โล้!!! เกิดอะไรขึ้นครับ!?!”
[ อูยยย... ]
เมย์โล้ ครางขึ้นมาอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะพยายามยันกายขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า... ในขณะที่ เรย์ และ รอน เดินเข้ามาดูอาการของ อีริค เช่นกัน...
“เป็นยังไงบ้างครับ อีริค? บาดเจ็บตรงไหนมั้ย?”
“... ก็ไม่มากเท่าไหร่ ...”
อีริค ตอบปัดๆพลางเชิดหน้าหนีไปทางอื่น
“แกไปสำรวจป่าทิศเหนือนี่หว่า แล้วไหงหิ้วสาวออกมาด้วยละว้าเนี่ย~?”
รอน ถามขึ้นอย่างกวนๆพลางจิ้มแขนที่เขียวช้ำของ อีริค อย่างลืมตัว...
[ จึ้ก... ]
[ อ๊ากกกกกกกกกกกกกซ์!!!!! ]
เสียงร้อยโหยหวนของ อีริค ดังลั่นไปทั่วบริเวณในทันทีที่ รอน จิ้มนิ้วใส่แผลเขียวช้ำของเขา... ถ้าจิ้มเบาๆคงไม่เท่าไหร่หรอก แต่นายตัวดีกลับจิ้มนิ้วย่างแรงจนทำให้เขาแหกปากลั่นป่าเสียแบบนั้น...
“ไอ้บ้ารอน!!! จิ้มมาได้วะ เจ็บนะโว้ย!!!”
“เอ้า!!! ก็แกบอกเองว่าเจ็บไม่เท่าไหร่ ไอ้ชั้นก็ลองดูน่ะสิ?”
“.....”
อีริค ทำได้แค่กัดฟันด้วยความโกรธ เพราะตอนนี้มีคนเฝ้าดูอยู่จำนวนมาก จึงต้องพยายามรักษามาดไว้ให้ถึงที่สุด... ทำให้รอนได้ที แลบลิ้นปลิ้นตาหยอกเขาจนระดับความโกรธแทบจะพุ่งขึ้นถึงขีดสุด... จนกระทั่ง เรย์ ยื่นมือเข้าช่วยว่า...
“อีริค ครับ... แล้วไปทำยังไงเธอถึงบุกเข้าโจมตีคุณได้ล่ะครับ?”
เมื่อเห็นช่อง อีริค จึงไม่ลังเลที่จะเปลี่ยนเรื่องมาตอบ เรย์ ในทันที...
“ก็คุณเธอน่ะสิ... เจอกันไม่ทันไรก็โจมตีใส่ชั้นก่อน... แล้วก็มากล่าวหาว่าชั้นเป็นสมุนของ นางมารคาเซ่... จากนั้นพอชั้นเถียงว่าไม่ใช่และพยายามป้องกันตัว คุณเธอก็โจมตีแถมเผาป่าซะวอดวายเลย... ดีนะที่ชั้นช่วยลากหล่อนออกมาจากกลางเปลวไฟ แถมยังช่วยดับไฟให้อีก... ไม่อย่างนั้นป่านนี้ป่านี้วอดวายไปแล้วละ...”
เมื่อถูกแฉเรื่องราว เมย์โล้ จึงหน้าขึ้นสีด้วยความอายในทันที... ทว่าก่อนที่เธอจะได้ว่าอะไรต่อนั้นเอง อลิส หรือ ไนท์มาสเตอร์ ได้เอ่ยขึ้นมาว่า...
“เอาล่ะ... ตอนนี้ชั้นอยากทราบว่าพวกคุณทั้งสามคนเป็นใคร... และเข้ามาทำอะไรในป่านี้...”
ตอนนั้นเองที่อัศวินกว่า 40 นาย กระจายกำลังกันโอบล้อมทั้งสามเอาไว้ถึง 3 ชั้น ทำให้สถานการณ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายตึงเครียดขึ้นมาในทันที...
เรย์ จ้องหน้า อลิส กลับไปสักพักก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“พวกเราเข้ามาตามหาเด็กที่หลงทางภายในป่านี้ครับ... และเด็กคนนั้นก็บอกกับผมว่าเขาเห็นใครบางคนเข้ามาจับสัตว์อสูรภายในป่า ซึ่งเป็นสาเหตุทำให้สัตว์อสูรทั้งหลายในป่าเกิดความบ้าคลั่งขึ้นมา...”
เมื่อ เรย์ พูดจบ จึงเกิดเสียงกระซิบวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นในหมู่อัศวินในทันที...
(จริงเหรอเนี่ย...?)
(ใครกันนะช่างโหดร้าย?)
(โกหกมากกว่ามั้ง...?)
ทว่ากลุ่มอัศวินทั้งสิบที่ปะทะกับ เรย์ และ รอน ในตอนแรกกลับนิ่งเงียบและมีหน้าตาที่ขาวซีดอย่างเห็นได้ชัด... ทำให้ อลิส ขมวดคิ้วกับท่าทีของอัศวินของตน ก่อนที่รอน จะพูดเสริมขึ้นมาว่า
“และพวกคนที่ว่านั่น... ก็คืออัศวินที่พวกเราสู้ด้วยจนถึงเมื่อครู่นี้ยังไงล่ะ!!!”
[ แซ่ดๆๆๆๆ... ]
เหล่าอัศวินริ่มมองพรรคพวกทั้งสิบของตนเองอย่างหวาดๆ ก่อนที่ อลิส จะเอ่ยเสียงเรียบว่า
“หลักฐานล่ะ...?”
รอน จึงยักคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเย้าว่า...
“ก็ห่อผ้าที่อยู่ตรงนั้นยังไงล่ะคนสวย~*”
อลิส จึงเดินไปสำรวจห่อผ้าอย่างรวดเร็จจนอัศวินทั้งสิบต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างลืมตัว...
[ พรืดๆๆ... ]
เสียงเชือกที่ใช้มัดห่อผ้าถูกคลายออกทำให้เหล่าอัศวินทุกนายจ้องมองที่ห่อผ้าอย่างไม่วางตา...
[ กี๊ๆๆๆ~!!! ]
ทันทีที่ห่อผ้าถูกเปิดออก เสียงร้องของสัตว์อสูรรูปร่างเห็ดจึงดังออกมาจากห่อผ้าในทันที... พร้อมๆกับเสียงของ อลิส ที่ตะโกนลั่นขึ้นมาว่า...
[ จับกุมอัศวินเหล่านั้นเดี๋ยวนี้!!! ]
[ ครับ!!! ]
[ เคร๊งๆๆๆๆ!!! ]
[ โครม!!! ]
แม้จะพยายามขัดขืนสักเพียงไร แต่ด้วยจำนวนที่มากกว่าถึงสามเท่าตัว อัศวินทั้งสิบจึงถูกจับกุมในเวลาอันรวดเร็ว...
หลังจากอัศวินทั้งสิบ ถูกจับกุมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อลิส จึงเดินเข้ามาหาทั้งสาม พลางก้มหัวให้อย่างนอบน้อมในทันที...
“ข้าต้องขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง... ที่กองอัศวินภายใต้สังกัดของข้ากระทำการณ์อันไม่เหมาะสมเช่นนี้... โปรดรับคำขอโทษแทนกลุ่มอัศวินทั้งสิบ และหัวหน้าหน่วย เมย์โล้ ที่ทำร้ายพวกท่านเอาไว้ ณ ที่นี้ด้วย...”
เมื่อเห็นท่าทีนอบน้อมของเธอ ทำให้ทั้งสาม ไม่รู้สึกโกรธหรือแค้นเคืองหลงเหลืออยู่แต่อย่างใด... และตอบเธอว่า
“แค่เรื่องราวจบลงด้วยดีก็เพียงพอแล้วละครับ...”
“แค่ยัยนั่นเลิกเข้าใจชั้นผิดก็พอแล้ว...”
“แค่คนสวยยอมไปเดทกับผมก็โอเคแล้ว~!!!”
[ บึ้ก!!! ]
[ อู๊กกกกส์~!!! ]
ทันทีที่ รอน พูดจบ ข้อศอกของ อีริค จึงใช้ข้อศอกถองเข้าไปที่ [ หว่างขา ] ของ รอน อย่างรุนแรง จนเขาทรุดลงไปกองกับพื้นในทันที...
“มีหน้าไปม่อเขาอีกนะแก... นอนสำนึกผิดอยู่ตรงนั้นซะเถอะ...”
“@#$@#@~@$^&^%*()^#!”
รอน ได้แต่ก่นด่า อีริค อยู่ภายในใจเพราะความเจ็บมันจุกเสียดไปทั่วทั้งร่างกายเกินกว่าจะเอ่ยคำพูดใดๆออกมาได้...
อลิส ยิ้มให้กับท่าทีของทั้งสามสักครู่ ก่อนจะนึกเรื่องอะไรบางอย่างได้...
“แล้ว... เด็กที่พวกคุณกำลังตามหาล่ะคะ? ถ้าไม่รังเกียจ ชั้นสามารถให้กองอัศวินช่วยกันตามหาเขาด้วยดีมั้ยคะ?”
“ไม่เป็นไรครับ... จะเป็นการรบกวนการทำงานของพวกคุณซะเปล่าๆ...”
“ถือซะว่าเป็นการขอโทษพวกคุณ... ให้ชั้นช่วยเถอะค่ะ!!!”
เมื่อเห็นท่าทีของ อลิส ที่ตั้งใจจะขอโทษอย่างจริงจัง ทำให้ เรย์ ได้แต่ยิ้มฝืดๆก่อนจะบอกกับเธอว่า
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ... ที่ผมไม่อยากรบกวนเพราะว่าผมเจอตัวเขาแล้วต่างหากละครับ...”
เมื่อรู้ว่าเข้าใจผิด อลิส จึงได้แต่ยิ้มฝืดๆตอบกลับ เรย์ มาเช่นกัน...
“เช่นนั้น... รบกวนคุณพาชั้นไปพบกับเด็กคนนั้นได้มั้ยคะ... ชั้นอยากให้รางวัลที่เค้าแจ้งเรื่องนี้ให้ทางเราทราบน่ะค่ะ...”
“เช่นนั้น... เชิญทางนี้ครับ...”
และแล้ว เรย์ รอน อีริค อลิส และ กองอัศวิน จึงเคลื่อนกำลังเข้าสู่ใจกลางป่าในทันที...
-----
#ใจกลางป่า Trial Forest
กองอัศวิน และพรรคพวกของ เรย์ เดินทางกลับมาถึง ณ จุดที่ เอ้นท์ อยู่ และเห็นภาพที่ชวนให้หัวใจรู้สึกอบอุ่น...
ภาพของ ทิม ที่นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของ เอ้นท์ ซึ่งยันกายลุกขึ้นมา โดยมีเหล่าสัตว์อสูรจำนวนมากอยู่ในบริเวณใกล้ๆ... เมื่อรวมกับฉากหลังที่มีแสงตะวันสาดส่องลอดแมกไม้ลงมา ทำให้ภาพนั้นสร้างความประทับใจแก่ผู้พบเห็นอย่างมาก...
“นี่มัน... เอ้นท์ ใช่ไหม?”
อลิส ครางออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาว่าจะได้พบภูติผู้พิทักษ์ป่าด้วยตาตนเองเช่นนี้...
“... ตอนแรกผมเองก็เข้าใจผิดว่าเขาเป็นต้นเหตุให้ป่าบ้าคลั่ง... แต่พอได้เห็นภาพแบบนี้แล้วทำให้ผมรู้สึกผิดที่ทำร้ายเขาลงไปจริงๆครับ...”
จากนั้น กองอัศวินจึงค่อยๆนำร่างของ ทิม ลงมาจากอ้อมกอดของ เอ้นท์ และเดินทางกลับไปในเมืองเพื่อนำตัวอัศวินทั้งสิบและ หัวหน้ากอง เมย์โล้ ไปรับโทษ รวมไปถึงพาตัว ทิม กลับไปส่งที่บ้านอีกด้วย เหลือทิ้งไว้เพียงพวก เรย์ ทั้งสาม และ อลิส เพียงเท่านั้น...
บุคคลทั้งสี่นิ่งเงียบกันอยู่พักใหญ่... ก่อนที่ อลิส จะเอ่ยขึ้นว่า
“เอาละค่ะ... ถึงเวลาที่จะบอกความจริงมาได้แล้วกระมังคะ... พวกคุณเป็นใครกันแน่...”
“.....”
รอน และ อีริค จ้องมองมาที่ เรย์ สักพัก ก่อนที่เขาจะล้วงจดหมายบางอย่างออกมาและส่งให้แก่ อลิส...
“พวกเราคือคนที่คุณต้องการยังไงละครับ... พวกเราคือผู้ที่ถูกเรียกตัวมาเพื่อเข้าร่วมกลุ่มแกรนเชส... ไม่ใช่สิ... กลุ่มแกรนเชสย่อย... ( Sub GrandChase ) ยังไงละครับ...”
“อย่างนี้นี่เอง...”
อลิส รับจดหมายไปจากทั้งสามอย่างช้าๆ พลางพูดขึ้นต่อว่า...
“ถ้าเช่นนั้นขอเชิญพวกคุณไปยังปราสาทเถอะค่ะ... ชั้นจะได้พูดคุยรายละเอียดกับพวกคุณพร้อมๆกันเลย...”
ทว่า เรย์ กลับปฏิเสธขึ้นมาว่า
“เห็นทีจะไม่ได้ครับ... ”
คำตอบนั้นทำให้ อลิส ชะงักค้าง และหันกลับมามองทั้งสามด้วยแววตาสงสัย...
“พวกเรามีสัญญาว่าจะกลับไปกินข้าวเย็นที่ร้านสมุนไพรและดอกไม้ป่าน่ะ~*”
“เจ้าของร้านทั้งสองช่วยพวกเราเอาไว้ตอนหมดสติ... พวกเราเลยรู้จักกับเจ้าของร้านนั้นโดยบังเอิญน่ะ...”
เมื่อได้รับคำตอบจาก เรย์ และ รอน ทำให้ อลิส เข้าใจเรื่องต่างๆและไม่พยายามซักไซ้ต่อในทันที...
“เช่นนั้น... ในวันพรุ่งนี้ชั้นจะไปหาพวกคุณที่นั่นเพื่อพูดคุยรายละเอียดเองก็แล้วกันนะคะ...”
“ขอบคุณครับ...”
จากนั้น อลิส จึงเดินทางกลับเมืองไปด้วยตนเอง ตามด้วย เรย์ รอน และ อีริค ซึ่งมุ่งหน้ากลับไปที่ร้านของ จิล และ เจน เช่นเดียวกัน...
-----
#ในเงามืดมุมหนึ่งภายในป่า Trial Forest
เงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งกำลังพูดคุยกันด้วยบรรยากาศอันดำมืด... พลันหนึ่งในสามคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด...
“ไอ้พวกบ้านั่น... ทำลายแผนการของชั้นซะจนไม่เหลือชิ้นดีเลย...”
“อย่าเพิ่งหงุดหงิดไปเด้... แผนการหลักของเรายังไม่ได้ล้มเหลวเสียหน่อย...”
“ถูกต้อง... ดำเนินตามแผนเดิมต่อไป... และหาทางจัดการกับทั้งสามคนนั้นให้เร็วที่สุด...”
“ถ้าเช่นนั้นก็แยกย้ายกันได้... ถ้ากลับไปช้าชั้นอาจจะถูกสงสัยได้...”
[ ฟู่วววว~… ]
เปิดประตูมิติสีดำขึ้นในช่องอากาศเบื้องหน้าของสองในสามของคนกลุ่มนั้น ก่อนที่เงาร่างทั้งสองจะหายไปในบานประตูนั้น... ก่อนที่คนที่เหลืออยู่จะเอ่ยขึ้นว่า...
“เรย์ มาสเตอร์... นายช่างทำให้ชั้นนึกถึงคนๆหนึ่งที่ชั้นเคยรู้จัก...”
ร่างนั้นเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนที่จะหายตัวไปเหมือนกับสองคนแรก...
-----
ความเข้าใจผิดของป่า Trial Forest ได้รับการแก้ไขจนจบลงด้วยดี... ทว่าเงามือครั้งใหม่กำลังคืบคลานเข้ามาอีกครั้งหนึ่ง... ซึ่งครั้งนี้ จะเป็นการทดสอบของพวกเขาทั้งสาม...
การทดสอบ... เพื่อดุว่าพวกเขามีคุณสมบัติเพียงพอจะปกป้องดินแดนนี้หรือไม่...
Ep.6 ทีมแกรนเชสย่อย (Sub GrandChase)
Coming Soon…
#1 By PopcornXIX on 2011-03-06 17:54