[ GCL ] GrandChase out of Legend

Ep.6 ทีมแกรนเชสย่อย SGC ( Sub GrandChase )

 

 

     หลังจากเหตุการณ์ความวุ่นวาย ณ ป่า Trial Forest สงบลง เรย์ และ อีริค จึงมุ่งหน้ากลับไปยังร้านสมุนไพรและดอกไม้ป่าของ จิล และ เจน ในทันที...

 

     ส่วนทางด้าน รอน นั้นได้ขอแยกตัวไปคนเดียว พลางบอกแก่ทั้งสองว่ามีเรื่องส่วนตัวต้องไปทำสักเล็กน้อยและแยกตัวไปคนเดียว เพื่อกลับไปพบกับ ลูเทเซีย ... เด็กสาวตัวน้อยผมสีชมพูที่เขาพบในระหว่างการค้นหาตัว ทิม นั่นเอง...

 

     ทว่า... เมื่อเขากลับไปยังจุดที่เขาพบกับเธอในตอนแรก เขากลับหาตัวเธอไม่พบ ทำให้เขาร้อนใจมาก และออกตามหาเธออยู่ร่วม 3 ชั่วโมง...

 

     ในที่สุดเขาก็ค้นหาจนทั่วทุกตารางนิ้วในป่า แต่ทว่ากลับไม่พบร่องรอยของเธอแม้แต่น้อย... จนกระทั่งเขากลับมายังจุดที่พบเธอในตอนแรกและพบซองจดหมายที่ทำจากใบไม้ซ่อน อยู่ในพงหญ้า ณ จุดที่เขานั่งคุยกับเธอ...

 

     เมื่อ รอนเปิดซองจดหมายใบไม้ออก เขาก็พบใบไม้ที่ถูกใช้แทนกระดาษเพื่อสื่อข้อความมาถึงเขา โดยเนื้อความในจดหมายนั้นมีอยู่ว่า...

 

[     ถึงพี่รอน...

 

     ขอโทษด้วยนะคะที่หนูจากไปโดยไม่บอกกล่าว แต่ว่าหนูจำเป็นต้องออกเดินทางไปหาเพื่อน ณ ที่อีกแห่งหนึ่ง ซึ่งหนูเตรียมการล่วงหน้าเอาไว้นานมากแล้ว... และไม่สามารถเลื่อนกำหนดการได้...

 

     วันนี้เป็นวันที่หนูมีความสุขที่สุด นับตั้งแต่ที่หนูมาอาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้... เพราะหนูได้พูดคุยเปิดอกกับคนอื่นแบบพี่เป็นครั้งแรก... พี่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับโลกภายนอกให้หนูฟัง พูดคุยเล่นกับหนู และดูแลหนูเหมือนที่พ่อของหนูเคยทำสมัยที่หนูยังเล็ก... หนูไม่อยากจากพี่ไปเลย... แต่หนูจำเป็นต้องไปค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ...

 

     หนูรักพี่รอน และเชื่อว่าสักวันหนึ่ง... โชคชะตาจะนำพาให้เราได้มาพบกันอีกอย่างแน่นอนค่ะ...

 

 

                                                                                      ด้วยรัก... ลูเทเชีย                                       ]

 

     รอน จึงได้แต่ก้มมองจดหมายพลางยิ้มทั้งน้ำตา... ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฟ้าและกล่าวว่า...

 

“พี่ก็เชื่อนะ... สักวันหนึ่ง โชคชะตาจะนำพาให้เรามาพบกันอีก... อย่างแน่นอน...”

 

     จากนั้น รอน จึงมุ่งหน้ากลับไปหา เรย์ และ อีริค ณ ร้านสมุนไพรและดอกไม้ป่าในทันที...

 

 

-----

 

 

# Serdin [ร้านขายสมุนไพรและดอกไม้ป่าของ Jill & Jane]

 

 

     เป็นเวลาของเช้าวันใหม่แล้ว นับจากเหตุการณ์ ที่เด็กน้อย ทิม หลงทางอยู่ในป่า Trial Forest เหตุการณ์ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี และบรรดาอัศวินที่ลักลอบตัดไม้ในป่าทั้งหมด ถูกกองกำลังลาดตระเวนของ อลิส หรือ ไนท์มาสเตอร์ ( Knight Master ) จับตัวไปสอบสวน พร้อมทั้งยอมสารภาพผิดในทุกข้อกล่าวหา ทำให้ เอ้นท์และเหล่าสัตว์อสูร ในป่า สามารถใช้ชีวิตอย่างปกติสุขได้ดังเดิม...

 

     ณ ห้องนอนแขกในร้านขายสมุนไพรและดอกไม้ป่า... แสงแดดยามเช้าส่องกระทบบนเตียงนอน ซึ่งมีร่างของคนทั้งสามนอนพักผ่อนเอาแรงอยู่ เรย์ และพรรคพวกนั่นเอง... จากเหตุการณ์เมื่อวานทำให้พวกเขาเขาเหนื่อยล้าเล็กน้อย หลังจากการออกตามหาและพา ทิม กลับมาส่งที่บ้านแล้ว พวกเขาก็กลับนอนหลับเอาแรงทันที แต่ทั้งสามคงนอนหลับได้อีกไม่นาน... เพราะของบางอย่างในถุงผ้าในบริเวณใกล้ๆของเขากำลังจะช่วยปลุกให้พวกเขา ตื่น...

 

[ กี้ๆๆๆ... แซ่กๆๆ... ]

[ ตุบๆๆ... ]

 

     เงาร่างขนาดเล็กจำนวนมาก ค่อยๆเคลื่อนกายไปมารอบๆห้องโดยที่ทั้งสามไม่รู้ตัว จนกระทั่ง เรย์ รู้สึกได้ว่าใครบางคนจ้องมองตนอยู่จึงค่อยๆลืมตาขึ้นและลุกขึ้นมองดูรอบๆ กาย...

 

“.....”

 

     ภาพที่ เรย์ ตื่นขึ้นมาเห็นทำให้เขาต้องขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำอีก... จนแน่ใจว่าตาตัวเองไม่ได้ฝาดอย่างแน่นอน...

 

[ ดึ๋งๆๆๆๆ... กี๊ๆ~♥ ]

 

     หนึ่งในผู้บุกรุกกระโดดขึ้นนั่งบนตักของ เรย์ ก่อนจะส่งเสียงเจื้อยแจ้วน่ารักพลางซุกลงกับตักของเขา

 

“ฮะๆๆๆ... สวัสดีครับเห็ดน้อย”

 

     ใช่แล้ว... เงาร่างที่กำลังกระโดดไปมารอบๆห้องในขณะนี้ก็คือ สัตว์อสูรรูปร่างเห็ดที่พวกเขาช่วยเอาไว้จากกองอัศวินนอกรีตทั้งสิบคนนั้น เอง... แต่ด้วยความผิดพลาดบางประการเนื่องจากอัศวินทั้งสิบคิดหลบหนีทำให้กองอัศวิน ของ อลิส ลืมพวกมันเอาไว้ตอนที่มาส่ง ทิม ทำให้สัตว์อสูรเหล่านี้ยังอยู่กับพวกเขา...

 

[ กี๊ๆๆๆ~♥ ]

 

     เห็ดน้อยบนตักของ เรย์ กลิ้งไปมาบนตักของเขาพลางทำหน้ามีความสุขสุดๆ ทำให้เขาอดจะเอานิ้วไปแหย่เอวเจ้าตัวเล็กไม่ได้... พลางมองดูเห็ดต้นอื่นๆซึ่งกำลังลูบๆคลำๆไปตามร่างของ รอน และ อีริค ซึ่งยังนอนหลับอยู่บนเตียง...

 

     พอลองมาเห็นอย่างนี้แล้วทำให้เขารู้ว่าแท้จริงแล้วสัตว์อสูรในป่าก็ไม่ได้ดุร้ายเลยสักนิด...

 

[ … อืม ... ]

 

     เห็ดส่วนหนึ่งกำลังกระโดดพลางลูบๆคลำๆไปตามร่างของ อีริค พลางเปิดผ้าห่มและชุดนอนของเขาขึ้นดู และถือวิสาสะมุดเข้าไปเล่นใต้ผืนผ้าห่มหน้านุ่มเพื่อซุกไซ้หาไออุ่น จนคนบนเตียงครางออกมาและขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะนอนเงียบๆต่อไป...

 

[ Zzzzz~* หน่มน้มโตๆช่างยอด... แต่แบนๆก็เยี่ยม~♥ ]

[ กี๋ๆ~? ]

 

     เห็ดอีกส่วนหนึ่งกำลังปีนขึ้นไปเล่นบนร่างของ รอน พลางกระโดดโลดเต้นไปมา และมีเห็ดอีกส่วนหนึ่งกำลังดึงพวงแก้มของเขาเล่นจนยืดยานออกมา... ทว่าคนถูกทำร้ายกลับไม่มีท่าทีจะตื่นแต่อย่างใด แถมยังละเมอออกมาอย่างมีความสุขว่า...

 

[ ชอบเล่นแรงๆก็ไม่บอกนะน้องสาว~* ฮี่ๆๆๆ~♥ ]

[ ฮะๆๆๆๆๆ... ]

 

     บทละเมอของ รอน ทำให้ เรย์ หลุดหัวเราะออกมา พลางมองดูเห็ดน้อยที่ดึงแก้มรอนทำหน้ามุ่ยที่แกล้งรอนไม่สำเร็จ ก่อนจะมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มของ รอน และ...

 

[ … งั่ม!!! ]

[ ฮว๊ากกกกกกกกกกกกซ์~!!!!! T[]T!?! ]

[ อะไร... อะไร!!! ]

 

     เสียร้องโหยหวนของรอน ทำให้ อีริค ดีดตัวขึ้นมาจากเตียงพลางร้องเสียงหลงพร้อมทั้ง เรย์ ซึ่งรีบลุกมาดูอาการของ รอน ในทันที...

 

“เกิดอะไรขึ้นครับ รอน!!!”

 

     ทว่า รอน กลับไม่ได้ตอบอะไรพลางเปิดผ้าห่มของตนออก เผยให้เห็นเจ้าเห็ดตัวน้อยที่กำลังขบกัดหว่างของ รอน เบาๆพลางทำหน้ามีความสุขเสียเต็มประดาที่แกล้ง รอน ได้เป็นผลสำเร็จ...

 

“เจ้าเห็ดนี่... ดันกัดมาได้ ทำเอานึกถึงตอนโดนเล่นตรงนี้เมื่อวานนี้ขึ้นมาซะฉิบ = =!!!”

 

     รอน ว่าก่อนจะหิ้วเจ้าตัวดีทีส่งเสียง “กี๊ๆ” อย่างมีความสุขขึ้นมาจ้องหน้าอย่างหวาดๆ ก่อนที่เสียงของ อีริค จะดังแทรกขึ้นมาว่า

 

“ยังไม่ด้วนซะหน่อย... โวยวายเป็นเด็กๆไปได้...”

“แกว่ายังไงน๊าาาาาา~!!!”

“ฮะๆๆ.. ฮะๆ...”

 

     ทว่าจู่ๆ รอน ก็เงียบเสียงและไม่ได้ทะเลาะกับ อีริค ต่อ ทำให้ เรย์ สงสัยและมองดู รอน อีกครั้ง... ซึ่งภาพที่ปรากฏคือ รอน ที่อ้าปากค้างพลางจ้อง อีริค ไม่วางตาจากนั้น เรย์ จึงมีอาการที่ไม่ต่างกับ รอน แม้แต่น้อย...

 

     สาวน้อยผมดำขลับยาวถึงบั้นเอว กำลังสะบัดผมพลิ้วไสวอยู่บนเตียง.. ท่ามกลางผ้าม่านผืนบางที่มีแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดเข้ามา... หน้าอกขนาดเล็กของเธอชูชันต่อหน้าสายตาของสองหนุ่ม เรือนร่างเล็กชวนให้กอดรัดในเสื้อนอนตัวบาง... แววตาสีแดงโลหิตที่ชวนให้คุ้นตา ทว่ากลับดูแตกต่างจากภาพตรงหน้าเสียนี่กระไร...

 

     สาวเจ้านั่งสางผมบนเตียงโดยไม่สนสายตาที่จ้องมองมาเลยแม้แต่น้อย... สักพักหนึ่งเธอจึงพูดขึ้นด้วยเสียงอันคุ้นเคยว่า...

 

“... พวกนายสองคนจ้องอะไรกันน่ะ ...?”

 

     เสียงของเธอช่างแหบเสน่ห์แต่ชวนให้รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด... ก่อนที่ เรย์ จะได้สติแล้วถามว่า

 

“อีริค... เหรอครับเนี่ย...”

“... หรือนายเห็นชั้นเป็นคนอื่นล่ะ?”

 

     อีริค ในมาดสาวน้อยทรงเสน่ห์พูดขึ้น พลางจ้องมองกลับมาด้วยแววตาสงสัย... ทว่าภาพนั้นกลับทำให้ใจของ เรย์ กระตุกได้แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตามที... ทว่าทางด้าน รอน นั้น...

 

[ เชสโต้!!! ]

[ เหวอ!!! / เฮ้ย!!! ]

 

     รอน กระโดดจากเตียงของตนและโถมเข้าไปรวบตัว อีริค ลงกับเตียงพลางกอดก่ายและซุกไซ้เธอ... เอ่อ... เขาอย่างแนบแน่นพลางพร่ำชมความงามของเธ... เขาอย่างไม่หยุดปาก...

 

“อีริค~* ชั้นว่าแล้วว่าแกต้องเป็นสาวแอ้บแมน~♥ หน้าอกชูชัดแบบนี้แปลว่าผ้าพันอกหลุดใช่มั้ยจ้ะจุ๊บๆ~♥”

“ไอ้บ้า รอน โว้ย!!! ปล่อยตู!!! ตูไม่ใช่ผู้หญิงโว้ย!!!”

“ไม่ปล่อย~* ไม่เชื่อ~♥”

“เรย์โว้ย ช่วยชั้นด้วย!!!”

“อะ... เอ่อ...”

 

     ทว่าทันใดนั้นเอง... ภายนอกห้องก็เกิดเสียงบางอย่างขึ้น...

[ ตึกๆๆๆๆ!!! ]

 

     เสียงวิ่งอย่างรีบร้อนจากภายนอกห้องดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนที่ประตูห้องนอนจะถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว

 

[ ปัง!!! ]

 

     จิล และ เจน ยืนอยู่หน้าประตูห้องพลางหอบหายใจแรงก่อนจะรีบเอ่ยขึ้นว่า

 

“เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าคะ!?!”

“เราได้ยินเสียงร้อ..ง... ง่ะ...”

 

     เจน พูดไปได้แค่นั้นก่อนจะชี้ไปบนเตียงซึ่ง รอน กำลังคร่อมร่างของ อีริค ซึ่งสภาพเสื้อผ้าใกล้จะหลุดเต็มที ส่วน รอน นั้นเสื้อนอนของเขาหลุดไปตั้งแต่ตอนไหนแล้วก็ไม่ทราบ ทว่าเสียงหายใจกระเส่าของทั้งคู่ และแววตาที่อ่อนแรงแต่ลุกโชนไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้านั้น... ช่างชวนเข้าใจผิดเสียนี่กระไร...

 

[ ….. ]

 

      ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศโดยรอบโดยมิได้นัดหมาย... ก่อนที่บานประตูจะค่อยๆปิดลงช้าๆท่ามกลงสายตาของทั้งสาม...

 

[ แอ๊ดดดด... ปัง... ]

 

    และในพริบตาที่บานประตูปิดลงนั้นเอง...

 

[ ผัวะ!!! ]

[ แอ๊ฟฟฟฟ!!! ]

[ โครม!!! ]

 

     ร่างของ รอน ลอยเป็นวงโค้งสวยงามจากวงสวิงจากเรือนขาเรียวงามของ อีริค... ก่อนที่ร่างของของ รอน จะหล่นลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ขณะที่ อีริค กุมหน้าอกของตนเองและทำท่าทางเหนียมอายถึงขีดสุด...

 

     ก่อนที่หน้าของเขาจะขึ้นสีกัดขึ้นอีกเมื่อ เรย์ ถามเขาว่า...

 

“อีริค ครับ... คุณเป็นผู้หญิงจริงๆเหรอครับ...”

“.....”

 

     อีริค หันควับมาจ้อง เรย์ ด้วยสายตาอาฆาต ก่อนที่จะมีเสียงอะไรบางอย่างลอดออกมาจากหน้าอกของ อีริค...

 

[ กี๊ๆๆ~* ]

[ ผลุบๆ... ]

 

     เห็ดน้อย 2 ตัวมุดออกมาจากเสื้อของ อีริค ท่ามกลางสายตาของ เรย์ และแววตาอาฆาตของคนที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงเสียเต็มประดา... โดยทั้งสองตัวทำหน้าบ้องแบ๊วไม่รับรู้เลยว่าได้ก่อเรื่องใหญ่เสียแล้ว...

 

 

-----

 

 

#1 5 นาทีต่อมา

 

     หลังจากพวก เรย์ จัดการกับชุดและหน้าตาของตัวเองจนเรียบร้อยก่อนจะเดินลงมาด้านล่างร้าน พลางคิดว่าจะแก้ตัวยังไงกับ จิล และ เจน ดี... เพราะภาพที่พวกเขาแสดงให้พวกเธอเห็นนั้นมันชวนให้เข้าใจผิดน้อยเสียเมื่อ ไหร่...

 

     เมื่อเดินลงมายังห้องรับแขก พวกเขาก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเพราะบัดนี้มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งอยู่ในห้อง รับแขกซึ่งเป็นคนที่พวกเขาคุ้นตากันเสียด้วย... หัวหน้ากองลาดตระเวนที่สอง เมย์โล้ มูนเฟส… ผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งกองทัพเซอร์ดิน อลิส หรือ ไนท์มาสเตอร์ และชายหนุ่มผมเงินซึ่งกำลังอ่านหนังสืออีกคนหนึ่งซึ่งพวกเขาไม่รู้จัก...

 

     เมื่อ จิล และ เจน เห็นว่าพวก เรย์ เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยและลงมายังชั้นล่างแล้ว ทั้งสองจึงรีบปรี่เข้ามาหาทั้งคู่ในทันที...

 

“คุณเรย์ คะ... พวกคุณไปก่อเรื่ออะไรมารึเปล่าคะ...?”

“ทำไม... ทหารของทางการถึงมาตามตัวพวกคุณล่ะ...?”

 

     ใบหน้าของทั้งสองแสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างชัดเจน ทำให้ทั้งสามรู้สึกตื้นตันมากที่ทั้งสองเป็นห่วงพวกเขาถึงขนาดนี้...

 

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ... เขาคือคนที่พวกผมจะมาหายังไงละครับ...”

“...!!!”

 

     ทั้งสองคนสูดลมหายใจลุกราวกับไม่แน่ใจว่าตนเองฟังผิดไปหรือไม่... เพราะอัศวินหญิงท่านนี้ไม่ใช่บุคคลระดับทั่วๆไปที่ใครๆจะเข้าหาก็ได้... เพราะเธอมีตำแหน่งเป็นถึง ไนท์มาสเตอร์ (*Knight Master) ผู้อยู่ตำแหน่งสูงสุดของมวล อัศวินแห่งเซอร์ดิน เลยทีเดียว...

 

(*Knight Master หรือ ไนท์มาสเตอร์ แปลตามตัวคือจ้าวอัศวิน เป็นตำแหน่งของอัศวินระดับสุงสุดแห่ง เซอร์ดิน (Serdin) และเป็นผู้ที่มีฝีมือในการต่อสู้และบัญชาการรบในระดับสูง ซึ่งผู้ที่จะได้รับตำแหน่งนี้นั้นจะมีการคัดเลือกเพียง 1 ครั้งใน 10 ปีเท่านั้น... โดยเกณฑ์ในการคัดเลือกนั้น จะคัดจากผู้ที่มีพร้อมทั้ง คุณธรรม จริยธรรม ฝีมือในการต่อสู้ และการบัญชาการรบ รวมๆกัน ดังนั้นผู้ที่ได้ตำแหน่งนี้ใช่ว่าจะเป็นผู้มีฝีมือสูงที่สุดแต่อย่างใด...)

 

     อลิส นั่งอยู่บนโซฟาตัวหนึ่ง โดยมี เมย์โล้ และชายผมเงินยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง...

 

     ทั้งสามค่อยเดินไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับแขกผู้มาเยือน ก่อนที่ จิล และ เจน จะรีบยกชุดน้ำชาและขนมมาเสริฟอย่างรวดเร็ว...

 

     อลิส ยิ้มให้กับทั้งสองก่อนจะยกชาขึ้นมาจิบเล็กน้อย และยิ้มให้กับทั้งสาม และเอ่ยขึ้นว่า...

 

“ถ้ายังไง... เรามาแนะนำตัวกันอีกครั้งดีมั้ยคะ? เมื่อวานนี้เรื่องราวมันชุลมุนเกินไปจนไม่ได้แนะนำตัวกันเลยน่ะค่ะ...”

 

     เธอ ยิ้มให้กับทั้งสาม ก่อนจะเริ่มแนะนำตัวอีกครั้ง...

 

"ชื่อของชั้นคือ อลิเซีย เดอะ ไนท์ (Alicia De Knight) หรืออีกชื่อหนึ่งคือ อลิซ (Alice) ค่ะ... ปัจจุบันชั้นดำรงตำแหน่ง ไนท์มาสเตอร์ (*Knight Master) และเป็นผู้ก่อตั้งทีม แกรนเชส (Grandchase) อีกด้วย"

 

     จากนั้นเธอจึงผายมือไปยังคนทั้งสองซึ่งยืนเยื้ออยู่ด้านหลัง...

 

“ส่วนคนที่อยู่ทางซ้ายมือของชั้นนี่ เกรงว่าพวกคุณจะรู้จักกันดีแล้ว... หัวหน้ากองลาดตระเวนที่สองแห่งเซอร์ดิน... เมย์โล้ มูนเฟส...”

 

     ทันทีที่ ชื่อ เมย์โล้ ถูกเอ่ยออกมา อีริค จึงแสร้งกระแอมไอครั้งหนึ่ง ทำให้ เมย์โล้ หันควับมาส่งสายตาอาฆาตแค้นให้กับเขาในทันที แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรมากกว่านั้นทำ ทำให้ อีริค ยิ้มเหยียดกวนอีกฝ่ายได้อย่างสบายอกสบายใจ...

 

“ส่วนอีกคนหนึ่งทางด้านนี้มีนามว่า ซิลเบอร์ ดราท ครูฝึกแห่งกองอัศวินประจำเมืองเซอร์ดิน... และยังเป็นผู้ครองตำแหน่งกองลาดตระเวนที่หนึ่ง เช่นเดียวกับ เมย์โล้ อีกด้วย...”

 

     ชายหนุ่มที่ชื่อ ซิลเบอร์ ซึ่งกำลังอ่านหนังสืออยู่ เงิยหน้าขึ้นมามองพวกเขาทั้งสามเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลงอ่านหนังสื่อต่อ... โดยไม่รู้เลยว่า เมย์โล้ เหล่เข้าพลางส่งสายตาอาฆาตให้อยู่เนืองๆ...

 

     จากนั้นทางฝั่ง เรย์ จึงเริ่มแนะนำตัวขึ้นบ้าง...

 

“ชื่อของผมคือ เรย์ มาสเตอร์... มาจากทวีป ดีไวน์เนอร์ ( Diviner ) และมายัง ทวีปเบอร์มีเซีย นี้ตามจดหมายเชิญของ Kinght Master ครับ...”

“ชื่อของข้าคือ อีริค เรเซีย... ผู้สืบเชื้อสายขุนนางจากอาณาจักรรูนฟาลล์ ( Runefall ) อาณาจักรที่อยู่ ณ สุดตอนเหนือของแผนที่โลก มายัง ทวีปเบอร์มีเซีย นี้ตามจดหมายเชิญของ Kinght Master เช่นกัน...”

“ส่วนชั้นมีชื่อว่า รอน หยาง... มาจาก ซิลเวอร์แลนด์ ( Silverland ) ทวีปเล็กๆทางตอนใต้ของเบอร์มีเซีย... เหมือนกับสองคนข้างๆนี้แหละ... ตามจดหมายเชิญของ Kinght Master~*”

 

     เมื่อทั้งสองฝ่ายแนะนำตัวเสร็จ ความเงียบจึงเข้าครอบคลุมบรรยากาศโดยรอบในทันที... ทำให้ จิล และ เจน ที่แอบดูอยู่พลอยรู้สึกเครียดไปด้วย...

 

[ กี๊ๆๆๆๆ~♥ ]

[ ว๊ายยยยย!!! ]

 

     ทันใดนั้นเองบรรดาเห็ดน้อยที่อยู่บนชั้นสอง พาลเฮโลกันลงมายังชั้นหนึ่งและตรงเข้าหากลุ่มคนในห้องรับแขกในทันที...

 

[ กี๊ๆๆๆๆ~* ]

[ ….. ]

 

     ทั้งหกนั่งมองดูกลุ่มเห็ดสักพักก่อนจะถูกความน่ารักของพวกมันทำลายบรรยากาศเครียดๆลงไปจนหมดสิ้น

 

[ ฮะๆๆๆๆ~ ]

 

      ทุกคนหลุดหัวเราะออกมาหลังจากมองดูเหล่าเห็ดตัวน้อยแสดงท่าทีน่ารักๆออกมา ต่างกับ จิล และ เจน ที่คิดว่าร้านของพวกเธอจะกลายเป็นสนามรบและสลบคาพื้นร้านไปเรียบร้อยแล้ว...

 

 

# 5 นาทีต่อมา

 

     หลังจากที่ทุกๆคนถูกกลุ่มเห็ดทำลายบรรยากาศเครียดๆลงไปจนหมดแล้ว และ จิล กับ เจน ฟื้นจากการสลบ และมารวมตัวกัน ณ ห้องรับแขกแล้วนั้นเอง...

 

"เอาล่ะๆ ในเมื่อทุกคนมาพร้อมหน้ากันแล้ว ชั้นก็จะเริ่มเข้าเรื่องหลักซักทีนะ"

"ครับ/ค่ะ/กี๊ๆ (<< ???)

 

     อลิซ วางถ้วยน้ำชาในมือของเธอลงพลางเริ่มเล่าเรื่องอย่างช้าๆ...

 

"อย่างที่ทุกท่านทราบกันว่า ทวีปเบอร์มีเซีย ของเรานั้น เคยถูกนางมาร คาเซ่ อาเซ่ (Kaze A'ze) ครอบงำด้วยอำนาจชั่วร้ายในอดีตเมื่อนานมาแล้ว... จึงได้มีการก่อตั้งทีม Grandchase ขึ้น เพื่อตามล่านางมารผู้นี้ และเพื่อรักษาความสงบของทวีปใกล้เคียง

 

แต่ทว่า แม้จะมีทีม Grandchase แล้วก็ตาม พวกเราก็ไม่สามารถรักษาความสงบของทุกที่โดยรวมทั้งหมดได้ ชั้นจึงทำการรวบรวมคนที่มีความสามารถอย่างพวกเธอทั้ง 3 มา เพื่อจัดตั้งเป็นทีมแกรนเชสย่อย หรือ SGC (Sub Grandchase) ขึ้น"

 

"Sub Grandchase???"

 

     ทุกคนร้องขึ้นด้วยความสงสัยแต่ อลิซ ทำสัญญาณให้เงียบ ทั้งหมดจึงนั่งฟังต่อไป...

 

"ถูกต้อง... โดยทีม Sub Grandchase นั้นจะมีจุดประสงค์หลักคือคอยสนับสนุนทีม Grandchase เดิม และคอยปกป้องชาวเมืองในละแวกใกล้เคียง ในส่วนที่ สมาชิก Grandchase นั้นไม่สามารถเข้าถึง"

"แล้วทีม Grandchase ล่ะ... พวกเขาไปไหน?"

 

     อีริค ยกมือขึ้นถามด้วยความสงสัยก่อนจะได้รับคำตอบกลับมาว่า...

 

"ทีม Grandchase เดิมนั้น ชั้นเห็นว่าพวกเขามีความสามารถแอบแฝงที่มากเกินกว่าจะให้พวกเขามาปกป้องแค่ ทวีปเบอร์มีเซีย ของเรา ชั้นจึงส่งพวกเขาออกตามหา นางมารคาเซ่อาเซ่ ในระยะยาว เพื่อกำจัดต้นตอแห่งความชั่วร้าย และพวกเขาเพิ่งจะออกเดินทางไปเมื่อวานเย็นนี้เอง"

 

"ว่ายังไงนะ!!!!"

 

     ทุกคนนอกจากพวกของ อลิซ ร้องประสานเสียงกันโดยไม่ได้นัดหมายเมื่อได้รับรู้ข่าวที่น่าตกใจนี้...

 

"นี่เป็นเรื่องที่ทีม Grandchase เห็นด้วย และชั้นเองก็ยินดีที่จะให้พวกเขาไป... อีกอย่างโครงการทีม Sub Grandchase นั้นพวกเขาทั้ง 3 เองก็เห็นด้วยแล้ว จึงไม่มีปัญหาอะไรนัก..."

 

"แต่... ทำไมต้องเป็นพวกเรา 3 คนล่ะ?"

 

     รอน ถามขึ้นมาอีกคนหนึ่งและรอฟังคำตอบจากเธอ...

 

"อืม งั้นชั้นจะไล่ให้ฟังทีละคนละกัน

 

อีริค ทางตระกูลของเธอมีความสัมพันธ์อันยาวนานกับ เบอร์มีเซีย ของเรา และส่งเธอมาในฐานะตัวแทนของ รูนฟาลล์... อีกทั้งตัวเธอเอง ก็ยินดีที่จะเข้าร่วมกลุ่มของเราอีกด้วย... ชั้นพูดถูกไหม?"

"...อืม"

 

     อีริค ตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะจิบน้ำชาบนโต๊ะของเขา...

 

"รอน ตระกูลของเธอเป็นตระกุลนักล่าสมบัติ และการเดินทางครั้งนี้อาจจำเป็นต้องใช้ความสามารถในการหากับดักของเธอให้ เป็นประโยชน์... รวมทั้งตัวเธอเองก็ไม่ได้ชอบการอยู่เฉยๆในตระกูล... เธอจึงตอบรับคำชวนเข้ากลุ่ม แกรนเชส เพื่อออกผจญภัย ชั้นพูดถูกมั้ย?"

"ใช่แล้วคร้าบ~* ลุยๆๆ ผจญภัย จีบหญิง 5555+~*”

 

     รอน พูดพลางลุกขึ้นทำท่าเริงร่าก่อนจะถูก อีริค ดึงให้นั่งลงไปใหม่... พลางพึมพำว่า “มันจะเลิกบ้าต่อหน้าสาวซักวันไม่ได้รึยังไงฟะ...”

 

"ส่วน เรย์... ชั้นยังไม่ได้ถามความเห็นของเธอเลย... เธอมีความเห็นว่ายังไง?"

"ผมเหรอครับ?"

 

     เรย์ พูดขึ้นพลางชี้มาที่ตัวเอง

 

"เธออยากจะเข้าร่วมทีม Sub Grandchase ที่ชั้นจะตั้งขึ้นหรือไม่ ชั้นอยากรู้ความสมัครใจของเธอ..."

 

     เรย์ ทำท่าครุ่นคิดสักพักก่อนจะพูดออกมาว่า

 

"...ผมมีความฝันครับ..."

"ความฝัน?"

 

     ทุกคนร้องถามขึ้นมาโดยไม่ได้นัดหมายอีกครั้งก่อนที่ เรย์ จะพูดต่อ...

 

"ผมออกเดินทางมาเพื่อฝึกฝนตัวเองให้เป็นผู้กล้าที่แท้จริงเหมือนรอย บรรพบุรุษ...ตามคำสั่งของตระกูล โดยผมคิดที่จะดูตัวอย่างจาก ทีมแกรนเชส ครับ… แต่ผมมีความฝันของผมเองอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งความฝันนั้นคือการตามหาคนสำคัญ คนหนึ่งของผมครับ..."

"..."

 

     ทุกคนยังคงเงียบและฟังสิ่งที่เขาพูดต่อไป...

 

"ถ้าผมจะได้เดินทางไปตามสถานที่ต่างๆ เพื่อตามรอยของ ทีมแกรนเชส ละก็… ผมน่าจะได้มีโอกาสทำตามคำสั่งของตระกูล และได้ออกตามหาคนสำคัญของผมไปพร้อมๆกัน... ดังนั้น... อีริค... รอน... พวกคุณจะ ว่าอะไรมั้ยครับถ้าผมจะขอร่วมเดินทางไปกับพวกคุณด้วย...ในฐานะ ทีม SGC!!!"

 

     เมื่อ เรย์ พูดจบ รอน และ อีริค จึงมองหน้ากันก่อนจะหันมาตอบเขาว่า

 

"ยินดีเลยเพื่อน!!"

 

     รอน ว่าก่อนจะวิ่งเข้ามากอดคอกับเขาอย่างสนิทสนม

 

"หวังว่าเราคงร่วมทางกันได้ดี..."

 

     อีริค ตอบทั้งๆที่ยังคงนั่งจิบอยู่บนโซฟา ทว่าบนใบหน้าของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งมิตรภาพเมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองเล่นหัวกันอย่างสนิทสนม......

 

     สักพัก... อลิซ จึงกระแอมเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นว่า

 

"แต่ก่อนจะก่อตั้งทีม Sub Grandchase นั้น... ชั้นอยากจะทดสอบอะไรพวกเธอซักหน่อย พวกเธอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?"

"ครับ!!!"

 

     ทั้ง 3 คนตอบขึ้นมาพร้อมกันทำให้เธอยิ้มออกมาก่อนจะพูดต่อ...

 

"ดีมาก ถ้าอย่างนั้นชั้นจะให้ภารกิจกับพวกเธอล่ะนะ..."

 

     เรย์ รอน และ อีริค มีท่าทีกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ทั้งสามจะตอบ อลิซ กลับไป

 

"พร้อมลุยมานานแล้ว~* จัดมาเลย~!!!"

"ขอให้ภารกิจไม่ยากและไม่ง่ายจนเกินไป..."

"ผมพร้อมสำหรับการทดสอบครับ"

 

     เมื่อเห็นว่าทั้ง 3 พร้อมแล้วเธอจึงเริ่มบอกรายละเอียดของภารกิจ...

 

"ที่หอคอย Trial Tower ทางทิศตะวันตกเลยจากป่า Trial Forest ไปนั้น... เป็นหอคอยที่เราทำการเก็บรักษา หนังสือเวทมนตร์และหลักฐานทางประวัติศาสตร์ในสมัยก่อน...

 

แต่ปัจจุบันพวกเราใช้มันเป็นประภาคารสำหรับนักเดินเรือแทน...

 

ทว่าตอนนี้ ได้มีสัตว์อสูรที่ชื่อว่า เว็นดี้ (Wendy) เข้ามายึดหอคอยแห่งนั้นไว้และ พาพวก ก๊อบลิน (Goblin) มาเดินเพ่นพ่านจนเต็มหอคอยไปหมด...

 

ซึ่งทีมแกรนเชส เคยทำการไล่ เว็นดี้ ออกไปจากปราสาทแล้วครั้งหนึ่ง... แต่พวกมันก็ยังกลับมาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า... ชั้นจึงอยากทดสอบพวกเธอด้วยการไล่ เว็นดี้ ให้ไปจากหอคอยแห่งนั้นอีกครั้ง พวกเธอจะว่ายังไง?"

 

     หลังจากทราบข้อมูลแล้ว เรย์ จึงถามเธอขึ้นมาว่า

 

“หอคอยนั้นไปทางไหนครับ?”

"หอคอยนั่นอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของ เซอร์ดิน เลยจากป่า Trial Forest ไปเล็กน้อย... ตอนนี้เวลา 10 โมงเช้า ถ้าพวกเธอออกเดินทางกันตอนนี้ น่าจะไปถึงประมาณช่วงบ่ายโมง ได้ แต่พวกเธอควรที่จะเติ.."

 

     แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบนั้นเอง...

 

"รู้ที่หมายแล้วไปกันเลยพรรคพวก~!!! ไปกันเลย!!! ไฮย่าห์~*"

 

[ปัง!!! กริ๊งๆๆ...]

 

 รอน พูดขึ้นและวิ่งออกไปจากร้านในทันทีทั้งๆที่ยังฟังเธอพูดไม่จบ..

 

"เติมเสบียงไปให้พร้อม... ชั้นพูดไม่ทันใช่ไหมเนี่ย?"

 

"..."

 

     อีริค เอามือกุมขมับและส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

 

"..."

 

     เรย์ ยิ้มและหันไปพูดกับ จิล และ เจน อย่างใจเย็นว่า

 

"รบกวนพวกคุณ 2 คนช่วยเตรียมขนมปังและก็ขอน้ำชาสัก 3 กระติก ไว้ให้พวกเราดื่มแก้กระหายทีได้มั้ยครับ ?"

"ของผมเติมนมด้วย"

 

     อีริค พูดแทรกขึ้นมา

 

"เดี่ยวจะรีบทำให้จ้ะ"

 

     จิล พูดเท่านั้นก่อนจะวิ่งไปหลังร้านพร้อมกับ เจน...

 

"เรย์"

"ครับ?"

 

     อีริค เรียกชื่อของเขาพลางพูดต่อ...

 

"ชั้นจะไปหยุด รอน เอาไว้ก่อน... ไม่อย่างนั้นไอบ้านั่นอาจจะหลงทางก็ได้... ถ้านายเตรียมของเสร็จแล้วไปเจอพวกเราที่ประตูทิศตะวันตกละกันนะ ชั้นจะพา รอน ไปที่นั่นด้วย"

"ครับ ขอบคุณมาก"

 

     เรย์ ยิ้มให้ อีริค พลางกล่าวขอบคุณให้กับเขาก่อนที่อีกฝ่ายจะตอบกลับมาว่า

 

"ไม่เป็นไร... ตอนนี้เราเป็นทีมเดียวกันแล้วนี่ ใช่ไหม?"

 

     อีริค ยิ้มให้เขาก่อนจะเดินออกจากร้านไปอีกคน...

 

“งั้นขอชั้นตามไปด้วยคนนะคะ...”

 

     เมย์โล้เอ่ยขึ้นก่อนจะรีบวิ่งตาม อีริค ออกไปนอกร้านอีกคนหนึ่ง...

 

[ กริ๊งๆๆ... ]

[ ….. ]

 

     ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศโดยรอบอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่ อลิส จะเรียกชื่อของเขา...

 

"เรย์..."

"ครับ?"

 

     อลิซ พูดขึ้นพลางเดินเข้ามาหาเขา...

 

"ถ้าเป็นไปได้... จากการดูนิสัยโดยรวมแล้ว ชั้นอยากให้เธอเป็นผู้นำทีมนี้... เธอจะว่าอะไรไหม?"

 

     อลิส พูดพลางจ้องตาเขาเพื่อขอคำตอบ...

 

"ถ้าคุณว่าอย่างนั้น... ผมก็จะพยายามครับ... ขอบคุณที่ให้ความเชื่อใจในตัวผมนะครับ"

 

     เรย์ ยิ้มคืนให้เธอ ทำให้เธอยิ้มตอบเขากลับมาเช่นกัน...

 

"ชั้นว่าชั้นมองคนไม่ผิดหรอกนะ... อีกอย่าง ชั้นจะให้ เมย์โล้ กับ ซิลเบอร์ นำทางพวกเธอ ไปจนถึงที่นั่นเอง... ดังนั้นไม่ต้องกลัวหลงทางหรอกนะ"

“ขอบคุณมากครับ... ฝากตัวด้วยนะครับ ซิลเบอร์”

 

     ชายหนุ่มที่ชื่อ ซิลเบอร์ เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสืออีกครั้ง ก่อนจะตอบสั้นๆเพียงแค่

 

“... อืม ...”

 

     ทำให้ อลิส ได้แต่กุมขมับกับนิสัยไม่ค่อยชอบพูดกับใครของเขา โดยมี เรย์ ยิ้มฝืดๆให้อยู่ข้างๆ...

 

 

-----

 

 

     หลังจากที่ เรย์ ได้รับเสบียงสำหรับ 3 คนจาก จิล และ เจน แล้ว... เขาก็ออกเดินทางไปยังประตูทิศตะวันตก เพื่อไปสมทบกับ รอน อีริค และ เมย์โล้ ซึ่งรออยู่ก่อนแล้ว...

 

     นี่คงเป็นโอกาสที่ เรย์ จะได้เริ่มการผจญภัยและการฝึกฝนการเป็นผู้กล้าที่แท้จริง... เขาหวังว่าการเดินทางครั้งนี้จะสอนอะไรหลายๆอย่างให้กับพวกเขา และหวังว่าในการเดินทางครั้งนี้ จะช่วยให้เขาได้พบกับเธอเสียที...

 

     เรย์ คิดพลางวิ่งไปยังประตูทิศตะวันตกเพื่อเดินทางไปยัง Trial Tower ร่วมกับทุกๆคน...

 

-----

 

# Trial Tower หอคอยแห่งการฝึกฝน...

 

     เงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งกำลังพูดคุยกันอยู่ ณ ชั้นบนสุดของหอคอย... พลางวางแผนการอะไรบางอย่าง...

 

[ สิ่งที่นายบอกมาไม่ผิดแน่นะ โรมี่... ]

[ ไม่ผิดพลาดอย่างแน่นอน... พวกนั้นจะต้องเดินทางมาที่นี่แน่ๆ... ]

[ ก็ดี... จะได้แก้แค้นเรื่องในป่า Trial Forest พร้อมๆกันไปเลย... ]

 

[ ฮ่าๆๆๆๆๆ~!!! ]

 

     เงาร่างสองในสามแผดเสียงหัวเราะชั่วร้ายออกมาจนเกิดเสียงโหยหวนดังไปทั่วทั้งหอคอย... ก่อนที่เงาร่างสุดท้ายที่ไม่ได้หัวเราะไปด้วยจะรำพึงขึ้นมาเบาๆ...

 

“นายคงจะมาที่นี่ด้วยสินะ... เรย์ มาสเตอร์...”

 

     บททดสอบครั้งใหม่... เริ่มต้นขึ้นแล้ว...

 

Ep.7 Trial Tower หอคอยแห่งการฝึกฝน...

 

Coming Soon...

 

 

edit @ 8 Mar 2011 17:29:41 by Mayz-Maiz