Ep.7 Trial Tower หอคอยแห่งการฝึกฝน...

posted on 10 Mar 2011 01:51 by mayz-maiz in Episode

หลังจากที่ เรย์ และ ซิลเบอร์ เดินทางไปสมทบกับ รอน อีริค และ เมย์โล้ แล้ว พวกเขาทั้งห้าจึงออกเดินทางจากประตูทิศตะวันตกของ เซอร์ดิน เพื่อออกเดินทางไปยัง Trial Tower “หอคอยแห่งการฝึกฝน...”

ระหว่างการเดินทาง เมย์โล้ ได้เล่าให้ทั้งสามฟังว่าในสมัยก่อนที่นั่นเคยใช้ในการทดสอบความสามารถของ เหล่านักรบและอัศวินแห่งเบอร์มีเซีย โดยทุกคนที่ต้องการจะเป็นอัศวินจะต้องผ่านการทดสอบโดยการฝ่าขึ้นไปให้ถึง ชั้นที่สี่... ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของหอคอยให้จงได้ โดยการจะผ่านขึ้นไปนั้นจะต้องฝ่าด่านสัตว์อสูรและกับดักต่างๆมากมาย และผู้ที่ผ่านการทดสอบจะได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวิน และได้รับการยอมรับจากทั้งเมือง เซอร์ดิน และ คานาวาน พร้อมทั้งเลือกได้ว่าจะขอเข้ารับการแต่งตั้งยศจากเมืองใด...

นอกจากนั้น เมย์โล้ ยังบอกอีกว่าแม้จะไม่เคยได้ยินว่ามีคนเสียชีวิตจากการทดสอบนี้ แต่ก็เคยมีผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสและต้องนำส่งแพทย์อย่างเร่งด่วนอยู่ไม่น้อย เธอจึงนับว่าโชคดีที่เขายกเลิกการทดสอบนี้ก่อนหน้าที่เธอจะเข้าเป็นอัศวิน ได้ไม่นาน...

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ทั้งสามจึงลอบกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ... บางทีภารกิจนี้อาจจะอันตรายยิ่งกว่าที่พวกเขาคาดคิด...

นอกจากเรื่องภารกิจที่พวกเขาจะต้องทำแล้ว ทุกคนยังเปิดใจพูดคุยเรื่องเกี่ยวกับตระกูลของตนทำให้ทั้งสามรู้เรื่องราวของกันและกันมากขึ้น... เพราะแม้ว่าจะร่วมเดินทางด้วยกันมาก่อน แต่ทั้งสามก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก ครั้งนี้จึงถือเป็นการเปิดใจคุยกันครั้งแรกอย่างแท้จริง...

ระหว่างเดินทางนั้นทุกคนสามารถพูดคุยกันจนสนิทสนม ยกเว้นเพียง ซิลเบอร์ ที่ยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือของเขาและตอบคำถามกับคนอื่นเพียง “อืม” “ใช่” “เปล่า” หรือพยักหน้า และ ส่าย หน้าเท่านั้น... ทำให้ เมย์โล้ กุมขมับกับนิสัยของเพื่อนร่วมงาน...

#ทางเข้า Trial Tower

ในที่สุดสามสหาย ทีม SGC (Sub Grand Chase) และผู้นำทางทั้งสอง ก็สามารถมาถึง Trial Tower จนได้...

พวกเขาทั้งห้าได้พักทานอาหารกันหน้าหอคอยก่อนทำการบุกเข้าไป ตามคำที่ว่า [กองทัพต้องเดินด้วยท้อง] และได้ร่วมวงสนทนากัน ถึงเรื่องราวของแต่ละคน เพื่อทำความคุ้นเคยซึ่งกันและกันอีกครั้ง...

"ตระกูลของคุณเป็นตระกูลนักล่าสมบัติงั้นเหรอ รอน น่าสนใจจังเลยนะครับ... ว่ามั้ยครับ อีริค?"

"น้ำชานี่อร่อยดีนะ..."

เรย์ เริ่มบทสนทนากับ รอน โดนพยายามชักชวนให้ อีริค หันมาคุยด้วยกัน... แต่ดูเหมือนเขาจะยังเคืองกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า และไม่คุยหรือยุ่งเกี่ยวอะไรกับ รอน ในทุกกรณี... ก่อนจะหันไปดื่มด่ำกับชาสมุนไพร (เติมนม) ภายในมือของตนเองต่อไป...

เมย์โล้ ซึ่งสังเกตเห็นอาการผิดปกติจึง หันมา กระซิบถาม เรย์ ว่า

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่าคะ...? ทำไมนายเตี้ยนั่นถึงทำท่าทางโกรธ คุณรอน อย่างนั้นละคะ...”

ทว่ายังไม่ทันที่ เรย์ จะได้ตอบอะไรก็มีเสียงแทรกเข้ามาว่า...

“นี่... ชั้นได้ยินนะยัยตาแดง... อย่ามานินทาชั้นลับหลังหน่อยเลย...”

เมื่อถูกเหน็บแนม เมย์โล้ จึงรีบแหวกลับไปในทันที

“นายว่ายังไงนะ!!! ว่าชั้นตาแดง... นายก็แดงเหมือนกันนั่นแหละ!!!”

“ชั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่?”

เมื่อถูก อีริค สวนมาอย่างนี้ เมย์โล้ จึงอ้าปากค้างและได้แต่กัดฟันเพราะคิดไม่ออกว่าจะหาคำอะไรมาด่าคนตัวเตี้ยนี้อย่างเจ็บๆแสบๆดี...

“ก็... เมื่อเช้านี้เกิดเหตุการณ์พิเศษเล็กน้อยน่ะครับ...”

[ พรวด!!! ]

ทันใดนั้น อีริค จึงสำลักน้ำชาแล้วรีบพุ่งเข้ามากระโดดขึ้นคร่อมร่างของ เรย์ พลางก้มลงกระซิบข้างหูเขาอย่างร้อนรนว่า...

“นายคงไม่คิดจะบอกเธอไปจริงๆหรอกนะ!!!”

เรย์ จึงยิ้มฝืดก่อนจะกระซิบตอบเขาไปว่า

“สบายใจได้ครับ... ผมไม่ทำให้คุณต้องอับอายอย่างแน่นอน...”

“... งั้นก็แล้วไป ...”

อีริค ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก... ทว่า...

“เมื่อเช้านี้ อีริค กลายเป็นสาวน้อยน่าร้ากกกก~* น่ากอด~* อยู่บนเตียงให้พวกเราสองคนนั่งเชยชมยังไงล่ะ~♥”

[ เฮ้ยยยย!!! (*2) ]

อีริค และ เรย์ ร้องตะโกนขึ้นมาพร้อมกันพลางจ้องมอง รอน ตาไม่กระพริบ... เรย์ รับปากว่าจะไม่ทำให้ อีริค อับอายก็จริง... แต่ รอน ไม่ได้รับปากด้วยนี่นา!!! แถมยังลาก เรย์ เข้าไปซวยด้วยกันอีกต่างหาก...

“นี่... พวกคุณ...”

เมย์โล้ ครางออกมาในขณะที่ ซิลเบอร์ เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือและจ้องพวกเขาทั้งสามสักพัก... ก่อนจะเดินถอยห่างออกไปเล็กน้อยก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือของตนต่อไป...

อีริค หน้าขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ ก่อนจะคว้าเคียวของตนขึ้นมาและวิ่งไล่ฆ่า รอน อย่างบ้าคลั่งจนทำให้ตัวต้นเรื่องต้องแหกปากและวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต

“ไอ้บ้ารอน!!! แกพูดมาได้ยังไงวะ [ เชยชม ] น่ะ!!! พวกแกเข้าใจผิดกันเองไม่ใช่เรอะ!!! แล้วอีกอย่างพวกแกก็ไม่ได้เชยชมอะไรชั้นด้วยโว้ย!!!”

ทว่าแทนที่นายตัวดีจะขอโทษ... รอน กลับแหย่อีริคมากขึ้นว่า...

“ก็แหม แกมันน่ารักจริงๆนี่หว่า อีริค~♥ แล้วที่นายบอกว่าไม่ได้เชยชมน่ะ... ในใจลึกๆก็แอบหวังให้เราทั้งสองเชยชมเรือนร่างอันแสนน่ารักของนายใช่มั้ยล่า~♥”

คราวนี้ เรย์ ตบหน้าผากของตัวเองสุดแรงพลางแหงนหน้ามองฟ้าอย่างปลงสุดขีด... เมย์โล้ อ้าปากค้างพลางมองทั้งสามคนด้วยใบหน้าแดงซ่านเพราะความอายจากจินตนาการของตน... ส่วน ซิลเบอร์... ตอนนี้ถ้าไม่สังเกตุคงไม่รู้ว่าเขาปีนขึ้นไปหลบภัยบนต้นไม้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

ส่วนทางด้าน รอน และ อีริค... ทั้งสองคนเริ่มวิ่งหายเข้าไปในป่าสักพัก... ก่อนที่จะมีเสียงนี้เกิดขึ้น...

[ Half moon Slash!!! ]

[ จ๊ากกกก!!! ]

[ ตูม!!! โครม!!! ]

ก่อนที่พวกเขาจะได้เห็นต้นไม้ขนาดใหญ่หักโค่นลงต่อหน้าต่อตา...

ได้แต่หวังว่า อีริค คงไม่ตัดต้นไม่จนหมดป่านะ...

-----

# 15 นาทีต่อมา

รอน และ อีริค เดินกลับมาในสภาพเหนื่อยอ่อนก่อนจะนั่งลงพิงประตูของหอคอย...

“โอย... เหนื่อยอิ้บ...”

“ใครใช้ให้แกพูดอะไรไม่เข้าท่าละ (วะ) ...”

[ แฮ่กๆๆ... ]

ทั้งสองหอบพลางพิงประตูอย่างเหนื่อยอ่อน... กระทั่ง...

[ แกร๊ก... แอ้ดดดดด~* ]

[ เหวอๆๆ!!! ]

[ โครม!!! ]

บานประตูเปิดออกก่อนที่ร่างของ รอน และ อีริค จะหงายหลังลงกับพื้นหอคอยจนหัวกระแทกพื้นเสียงดัง.... และเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น...

[ฟ้าววววว....โป๊ก!!!]

[โอ๊ย +_+?]

ก้อนหิน ขนาดเล็กลอยมากระแทกที่หัวของ รอน อย่างจัง ก่อนที่เขาจะได้ยินพึมพำของ อีริค ว่า... [ สมน้ำหน้า หึๆๆ... ] ตามมาด้วยเสียงของ เรย์ ที่ตะโกนขึ้นมา...

"อีริคครับ... ข้างหน้า"

[เฟี้ยววว...โป๊ก!!!]

[อั่ก...]

เหตุการณ์เดิมเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้คนที่โดนมันเข้าไปคือ อีริค แทน... และคราวนี้ รอน หัวเราะออกมาอย่างเสียงดังยิ่งกว่าที่โดนก่อนหน้านี้...

"ก๊าก 5555+ โดนเหมือนกันละไอเกลอ เอิ้กๆๆ"

"..."

อีริค โกรธจนพูดไม่ออกพลางกัดฟันอดทนเอาไว้...

"อีริค ครับ!!! มาอีกลูกแล้วระวัง!!!"

"เอิ้กๆ รับไปอีกลูกนะไอเกลอ ฮ่าๆๆๆ~*"

รอน หัวเราะพลางรอดู อีริค โดนก้อนหินกระแทกหัวครั้งที่สอง... ทว่า...

[ฟ้าวววว~*]

[ควับ...]

[โป๊ก!!!]

[แย้ก =[]=?]

ตามจริงคนที่น่าจะโดนก้อนหินในคาวนี้คือ อีริค แต่เขาคว้า รอน มาเป็นโล่... ส่งผลให้ รอน โดนก้อนกระแทกใส่หัวเป็นรอบที่ 2 แทน...

"นายเล่นอะไรของนายเนี่ย อีริค = =?"

"ถามโง่ๆ ก็เอานายมาเป็นโล่น่ะสิ"

"แล้วทำไมต้องเป็นชั้นฟะ!!! ชั้นโดนไปแล้วนะเฮ้ยทำไมไม่จับไอ เรย์ มันมารับมั่งเล่า = =*"

"บังเอิญชั้นอยากเอาแกมาเป็นโล่ฟ่ะ"

"เหตุผลอ้ะ = =?"

"หมั่นไส้ว้อย!!"

"เวร = =!!!"

อีริค ทำท่าจะหักคอ รอน ทิ้งทำให้ เรย์ และ เมย์โล้ ต้องพยายามเข้าไปแยกทั้ง 2 ออกจากกัน...

สักพักหนึ่ง พวกเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะแหลมเล็กดังออกมาจากภายในตัวหอคอย...

[ กี๊ๆๆ~* กิ๊กๆๆๆๆ!!! ]

เสียงนั้นเหมือนเสียงหัวเราะของมนุษย์แต่แหลมเล็กกว่ามาก ทำให้ความสนใจของทั้งสามคนหันเหไปที่เจ้าของเสียงนี้ทันที...

เจ้าของเสียงนั้น มีรูปร่างเหมือนเด็กผู้ชายตัวเล็กประมาณ 5-6 ขวบ แต่มีร่างกายที่ผอมแห้งกว่ามาก ใบหูเรียวแหลมและยาวกว่าชาว เอลฟ์ ฟันที่แหลมคมเรียงกันเต็มปาก และแต่งกายด้วยผ้าเก่าๆขาดๆ

[ *Goblin?? ]

ทั้งสี่อุทานออกมาโดยพร้อมเพรียงกันและมองดูอีกฝ่ายกำลังหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ...

(*Goblin หรือ ก๊อบลิน... เป็นปีศาจขนาดเล็กที่ไม่ค่อยจะเป็นอันตรายต่อคนเท่าใดนัก พวกมันชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่มตามสถานที่อับชื้นต่างๆ หรือพบเห็นได้ตามที่โล่งในบางเวลา ส่วนมากจะก่อกวนทำให้เกิดความไม่สงบมากกว่าจะทำให้ผู้ใดถึงแก่ชีวิต)

"ไอพวกเนี้ยนะที่ปาหินใส่เราเมื่อตะกี๊ ?"

"แล้วนายเห็นตัวอื่นรึเปล่าล่ะ... โง่จริงๆ"

รอน ถามขึ้นมาแต่โดน อีริค แขวะคืนในทันที...

"ใจเย็นๆก่อนครับ อย่าเพิ่งทะเลาะกันตอนนี้เลย ถ้ายังไงเรารีบๆจัดการกับ เว็นดี้ ที่ชั้นบนสุดแล้วรีบกลับกันเถอะครับ..."

เรย์ พูดขึ้นพลางทำท่าจะเดินนำเข้าไปข้างใน...

"นั่นสินะแค่ก้อนหินแบบนี้พวกเราหลบได้สบายๆอยู่แล้วเนอะ?"

"นายคิดว่าเราจะวิ่งขึ้นหอคอยได้โดยที่ไม่โดนหินเลยรึยังไง?"

รอน พูดพลางยิ้มออกมาโดยมี อีริค แย้งก่อนจะปล่อยมือจากคอของ รอน...

"ยังไงๆพวกเราก็ไม่ควรประมาทนะครับ ไปกันเถอะ..."

เรย์ ว่าก่อนจะถือหอกเดินนำเข้าไปข้างใน... และ...

[ ฟ้าววว~* เคร้ง!!! ]

ก้อบลิน ปาหินมาอีกครั้งแต่คราวนี้ เรย์ สามารถใช้หอกปัดมันออกไปได้อย่างสบายๆ

"ขอโทษทีนะชั้นรู้ทันพวกนายแล้วละ..."

เรย์ เอ่ยขึ้นพลางยิ้มให้กับ ก๊อบลิน ที่ปาก้อนหินเข้าใส่... ทว่าเขาไม่ทันสังเกตุว่ามีอะไรบางอย่างแอบอยู่ในมุมมืดข้างประตุ... และ...

[ ควับ~ บึ้กกก!!! ]

[ อุ้บ!!! @_# ]

โดยไม่ได้ตั้งตัว... ก้อบลิน ที่หลบอยู่ข้างประตูหวดกิ่งไม้ใส่หน้าท้องของ เรย์ อย่างเต็มกำลัง ทำให้เขาจุกจนพูดไม่ออกไปพักหนึ่งเลยทีเดิยว...

"เรย์!!"

อีริค รอน และ เมย์โล้ รีบวิ่งเข้ามาดูอาการของเพื่อนทันที...

[ กิ๊กๆๆๆๆๆ ]

เมื่อเห็น เรย์ ทรุดลงไปกับพื้นแล้ว... เหล่า ก้อบลิน ทั้งหลายก็หัวเราะชอบใจกันใหญ่...

"โอ๊ย... เจ็บ... จริงๆครับ..."

เรย์ ร้องออกมาได้ในที่สุด... ก่อนที่เขาจะยันกายลุกขึ้น

"ไหวมั้ยเพื่อน?"

"เห็นทีต้องสั่งสอนไอพวกนี้ซักหน่อยแล้ว"

รอน และ อีริค ว่าขึ้น ก่อนที่ เรย์ จะขัดขึ้นว่า...

"อย่าเลยครับพวกมันก็แค่มีสมองเท่ากับเด็ก เราผ่านพวกมันไปจัดการกับ เว็นดี้ ดีกว่า"

ทว่า...

[ เฟี้ยวววว~* โป๊ก!!! ]

[ ..... ]

คราวนี้เป็น เรย์ เองที่ถูกเขวี้ยงหินใส่หัวอย่างจัง ทำให้เขาถึงกับนิ่งไปในทันที

"..."

รอน และ อีริค พูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็น เรย์ เงียบไป... จนกระทั่งเห็นเขายิ้มเย็นออกมา...

"...หึๆๆ...หึๆๆๆๆ"

ในที่สุด เรย์ ก็หัวเราะออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ใครๆมาเห็นก็ต้องบอกว่า สยอง...

"เอ่อ... เพื่อนนายเป็นอะไร = =?"

"... ไหวมั้ยเรย์ ...?"

ทั้ง รอน และ อีริค มอง เรย์ อย่างหวาดๆ... พลางถามขึ้นด้วยอาการเป็นห่วง...

"หึๆ.. หึๆๆๆ... รอน... อีริค... ถ้าเด็กมันซนมากจะสั่งสอนมันซักหน่อยคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ..."

เมื่อได้ยินประโยคนั้นทั้ง 2 จึงมองหน้ากันก่อนจะถามความเห็นของอีกฝ่าย...

"เอ่อ... นายว่าไง อีริค = =*"

"ชั้นเห็นด้วยกับ เรย์ นะ..."

ทั้งสอง ไม่กล้าที่จะขัด เรย์ ในตอนนี้... จึงได้แต่ยอมทำตามเขาไป...

"งั้นพวกเราไปไล่ตีก้นเด็กดื้อกัน!!! ลุยกันเลยครับ!!!"

เรย์ จึงควงหอกและวิ่งตะลุยเข้าไปในดง ก้อบลิน ในทันที...

[ กี๊ๆๆ!!! ]

เหล่า ก้อบลิน คงรู้ด้วยสัญชาติญาณว่าตรงนี้ไม่ปลอดภัยอีกแล้วจึงรีบหนีตายอย่างไม่คิดชีวิตในทันที...

[ วะ ฮ่าๆๆๆๆ~!!!]

นี่คือเสียงหัวเราะสุดท้ายของ เรย์ ก่อนที่จะเกิดการล้างบาง ก้อบลิน ภายใน Trial Tower

(ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ล้างบาง ก้อบลิน ในครั้งนี้ ทำให้ รอน และ อีริค คิดได้ว่า "อย่าทำให้ เรย์ โกรธเด็ดขาด...")

โดย อีริค วิ่งไล่ตาม เรย์ ขึ้นไปด้วยกันทางบันไดทิศตะวันตก... ส่วน รอน ซึ่งยังคงอยู่ที่หน้าประตูนั้น หันไปหา เมย์โล้ พลางถามว่า

“สนใจขึ้นบันไดตะวันออกไปกับชั้นมั้ยจ้ะ ^^?”

ทำให้ เมย์โล้ รีบส่ายหน้าปฏิเสธพลางกล่าวว่า

“หน้าที่ของชั้นคือการนำทางพวกนายมาที่นี่เท่านั้น... ไม่ได้มีหน้าที่ต้องร่วมสู้ไปด้วย...”

เมย์โล้ กล่าวเท่านั้นก่อนหันหลังและทำท่าจะเดินออกจากหอคอย... ทว่า...

[ หนุบบบ~♥ ]

[ … กรี๊ดดดดดดดดดดด !!! ]

ฝ่ามือหน้าของรอนขยุ้มเข้าที่ทรวงอกคู่งาม จนริมฝีปากอวบอิ่มของเธอกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงในทันที...

[ เปรี้ยง!!! ]

[ โอ๊กกกก~♥ ]

ขอศอกของเธอกระแทกเข้าที่แก้มของ รอน อย่างแม่นยำและรุนแรง จนอีกฝ่ายกลิ้งโคโล่ไปกับพื้น... ก่อนที่ เมย์โล้ จะปิดบังหน้าอกตัวเองพลางหอบหายใจอย่างตื่นตกใจ พลางจ้องมอง รอน อย่างหวาดๆ...

“... ฮี่ๆๆๆ~♥ นุ่มนิ่มถูกใจเจง~♥”

“.....”

รอน ค่อยๆยันกายลุกขึ้นพลางปัดฝุ่นผงตามตัวก่อนจะหันหลังทำท่าจะเดินขึ้นบันไดไปและกล่าวว่า...

“เดินทางปลอดภัยน้า~* อย่างน้อยตอนนี้ชั้นก็จะได้รู้สึกว่า เมย์โล้ จังอยู่กับชั้นตลอดเวลาแล้วละ~♥”

[ ครืนนนน... ]

[ เฮือก = =!!! ]

สัญชาติญาณและสัมผัสของเปลวเพลิงอันร้อนแรงทำให้ รอน ไม่รอช้าและวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตในทันที... ก่อนที่จะมีเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาจากด้านหลังว่า...

“ทวิดาบเพลิงพิฆาต!!!”

[ Double Flame Sword!!! ]

[ ตูมๆ!!! ]

[ ว๊ากกกกกซ์~!!! ]

รอน ถูก เมย์โล้ ที่ถือดาบเพลิงวิ่งไล่อย่างบ้าคลั่ง ทำให้เขาต้องวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตขึ้นไปทางบันไดทิศตะวันออก... โดยที่ทั้งสี่ลืมอะไรบางอย่าง...

[ ….. ]

ซิลเบอร์ ซึ่งยืนอยู่หน้าประตูหอคอย มองบันไดวนทางทิศตะวันตก และตะวันออก... ซึ่งมีร่างของ ก้อบลิน ร่วงและกลิ้งลงมาอย่างต่อเนื่อง... รวมถึง ก้อบลิน บางส่วนที่วิ่งหนีตายผ่านร่างของ ซิลเบอร์ ไปอย่างไม่คิดชีวิต...

“... ทิ้งกันไปหมด ...”

ซิลเบอร์ กล่าวเพียงเท่านั้นก่อนจะถอนหายใจและนั่งลงขวางบานประตู... โดยไม่สนใจเหล่า ก้อบลิน ที่วิ่งหนีตายผ่านตนไปแม้แต่น้อย... และหยิบหนังสือคู่ใจขึ้นมาอ่าน ณ ที่ตรงนั้นอยู่เงียบๆ...

# Trial Tower 4^th Floor

[ ตูม!!! เปรี้ยง!!! ]

[ กี๊ๆๆ~!!! ]

เหล่า ก้อบลิน ถูกซัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง จนกระทั่งเงาร่างหนึ่งปรากฏกายขึ้น ณ ชั้นที่ห้าของ Trial Tower… ร่างบางกับเรือนผมสีดำขลับซึ่งถูกมัดรวบไว้ด้านหลัง... ในมือของเขาถือเคียวขนาดใหญ่ซึ่งใช้พยุงร่างพร้อมทั้งหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน...

“แฮ่กๆๆ... ในที่สุด... ก็ขึ้นมาถึงที่นี่จนได้...”

อีริค ยืนหอบหายใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันกลับมาพูดว่า...

“เอาล่ะ... รีบๆไล่ เว็นดี้ แล้วกลับกันดีกว่าเนอะ... เรย์?”

ทว่า กลับไม่มีเงาร่างของ เรย์ อยู่ ณ ที่ตรงนั้น...

“เรย์...!?!”

อีริค ร้องเรียกหาเพื่อนอย่างร้อนรน... ก่อนที่เสียงบางอย่างจะดังขึ้นเบื้องหลังเขา...

[ ฮู่มมมมมมม~!!! ]

[ ตึง…!!! ]

เงาขนาดใหญ่ทาบลงบนร่างของ อีริค จนบดบังร่างของเขามิด... จนเขาได้แต่ก่นด่าภายในใจว่า

(นี่ตูต้องรับบทหนักคนเดียวอีกแล้วเหรอ (วะ) เนี่ย...)

[ เปรี้ยงงงง!!! ]

[ ….. ]

-----

#ระหว่างทางเดินของ Trial Tower 3^rd Floor…

เงาร่างที่มีเรือนผมและนัยน์ตาสีทองประการกำลังเดินสำรวจเส้นทางย่อยของชั้นที่สามนี้...

เรย์ เกิดความรู้สึกแปลกๆ... เขาสัมผัสมันได้อย่างเรือนราง ณ ชั้น 1 ทว่าในตอนนี้ เขาสามารถสัมผัสมันได้อย่างชัดเจน... ความรู้สึกถึงพลังบางอย่าง... และความรู้สึกโหยหาอย่างประหลาด...

จนกระทั่ง เรย์ พบต้นตอของพลังนั้นในห้องๆหนึ่ง และเดินเข้าไปสำรวจภายในห้องนั้น...

[ ควับ!!! ]

[ เช้ง!!! ]

[ กึ้ง!!! ]

เงาบางอย่างพุ่งออกมาจากเงามืดและเข้าจู่โจม เรย์ ในทันที...

เรย์ ถูกลอบโจมตีอย่างกะทันหันจากเงาปริศนา... แม้เขาสามารถยกหอกของเขาขึ้นมาป้องกันได้อย่างเฉียดฉิว แต่นั่นก็ทำให้หอกของเขากระเด็นหลุดมือไป และก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไรนั้นเอง เงาปริศนานั้นก็ใช้ดาบในมือ จ่อมาที่คอของเขา... ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า...

"อยู่นิ่งๆนะ..."

เสียงนั้นบอกแก่เขา... เสียงของผู้หญิง... ที่เขาได้ยินในความฝันอยู่บ่อยครั้ง...

"..."

เงานั้นปลดกระดูมเสื้อของเขาและมองหาอะไรบางอย่างที่คอของเขา... ก่อนที่เธอจะส่ายหัวไปมาสักพักและเอ่ยขึ้นอย่างผิดหวังว่า...

"ไม่ใช่..."

เสียงนั้นว่าก่อนจะกระโดดถอยออกไปเล็กน้อย... ก่อนจะทำท่าจะวิ่งออกไปจากห้อง...

"เดี่ยวก่อน!!!"

เรย์ ร้องเรียกเงาปริศนานั้นไว้พลางยันกายลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ...

[ ... ]

เงานั้นหยุดลงชั่วครู่ ก่อนจะพูดว่า...

"ขอโทษด้วยที่เข้าใจผิดและทำร้ายนาย... แต่ชั้นไม่มีเวลาอยู่ที่นี่นานนัก"

เงานั้นบอกแก่ เรย์ ทำให้เขาคิดคำพูดที่น่าจะทำให้อีกฝ่ายอยู่นานอีกนิด...

"ผมขอถามคำถามเดียวเท่านั้น แล้วคุณจะไปไหนก็เชิญครับ..."

คำพูดของ เรย์ ทำให้หญิงสาวคนนั้นหันกลับมามองเขาเล็กน้อย...

เรย์ พยายามเพ่งมองใบหน้าของเธอคนนั้น ทว่าตรงจุดนี้เป็นจุดที่ไม่มีแสงสว่างสาดส่อง... ทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นใบหน้าและรูปร่างของเธอได้ชัดเจนนัก...

"ชั้นล่วงเกินนาย 1 ครั้งแลกกับ 1 คำถาม... ตกลง... เชิญถามมาสิ..."

เงานั้นบอกกับ เรย์ ก่อนจะหันหน้ากลับมาหาเขา...

"...เธอกำลังตามหาอะไรกันแน่…?"

"..."

เธอเงียบไปสักพักและทำท่าจะเดินจากไปโดยไม่ตอบคำถามของเขา ทำให้ เรย์ ทำท่าจะเดินตามเธอไป

"เดี๋ยวก่อน!!!"

"...ตัวตนของฉัน..."

"...ว่ายังไงนะ?"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอตอบ เขาจึงมองเธอด้วยแววตาสงสัย... ก่อนที่เธอจะพูดต่อ...

"สิ่งที่ชั้นกำลังค้นหา... คือตัวตนของชั้นเอง"

เธอพูดเพียงเท่านั้นและเธอก็หายตัวไปจากเบื้องหน้าเขาด้วยความรวดเร็ว... เร็วเกินกว่าที่ เรย์ จะได้สติแล้วเรียกเธอเอาไว้...

"เดี๋ยวก่อน..."

เรย์ ได้แต่พึมพำกับความเงียบ เพราตอนนี้ไม่เหลือร่องรอยของเธอคนนั้นอีกเลย แม้แต่สัมผัสที่เขาจับได้ ก็ยังเรือนรางลง อย่างรวดเร็ว แต่ถ้าเขาคิดจะตามเธอไปก็ยังพอจะตามสัมผัสนั้นไปได้...

เรย์ คิดที่จะติดตามเธอไปถ้าเขาไม่ได้ยินเสียงนี้ซะก่อน...

[ ตึงๆๆ!!! โครม!!! ก๊าซซซซซ!!! ]

[ Half-moon slash!!! ]

[ เปรี้ยง!!! ]

[ ก๊าซซซซ!!! ]

เสียงเหมือนเกิดการต่อสู้ขึ้น ณ ชั้นบน ทำให้ เขา ล้มเลิกความคิดที่จะติดตามเธอไป... แม้ว่าใจของเขาต้องการที่จะตามเธอไปใจจะขาด... แต่ความรับผิดชอบของหัวหน้าทีมต้องมาก่อน...

เสียงการต่อสู้เมื่อครู่ทำให้ เรย์ ต้องตัดใจจากเธอและรีบวิ่งขึ้นไปยังชั้นที่สี่ในทันที...

-----

#Trial Tower 4^th Floor

เสียงการต่อสู้ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง โดยมีเศษหินที่เกิดจากการกระแทกปรากฏให้เห็นอยู่เนืองๆ...

อีริค กำลังเผชิญหน้าอยู่กับ เว็นดี้ สัตว์อสูรลิงยักษ์ขนาดมหึมา...

รูปร่างคล้ายลิงขนาดใหญ่ มีขนหนาสีขาวปกคลุมบนร่าง บนหัวมีเขาน้ำแข็ง หน้าตาดูดูร้าย และบุกเข้าจู่โจม อีริค ทันทีที่พบเจออย่างบ้าคลั่งและต่อเนื่อง...

# ณ ปัจจุบัน

อีริค พยายามที่จะล้ม เว็นดี้ ลงให้ได้อย่างรวดเร็วที่สุด... ทว่าด้วยความรวดเร็วของอีกฝ่าย ทำให้ เขาตกเป็นฝ่ายถูกไล่ล่าเสียเอง...

[โครม!!!]

เว็นดี้ กระโดดเหยียบ อีริค อีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงร้องออกมาว่า

[ อุกี๊ๆๆๆๆ~* ]

เว็นดี้ ทุบอกของมันอย่างดีใจ... เหมือนว่ามันกำลังเล่นกับของเล่นชิ้นโปรดก็ไม่ปาน นั่นทำให้ อีริค ใจเสียไม่ใช่น้อย...

[ ฮุ่มมมม!!! ]

เว็นดี้ วิ่งเข้าหาอีริคอีกครั้งหนึ่งก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะวิ่งขึ้นมาจากบันไดและเข้าจู่โจมใส่ เว็นดี้ในทันที...

[Brandish Lance!!! ]

[ เปรี้ยง!!! ]

[ โฮกกกกกก!!! ]

ด้ามหอกสีแดงเพลิงฟาดเข้าที่ข้อเท้าของ เว็นดี้ อย่างแม่นยำและรุนแรง ส่งผลให้มันล้มลงไปกับพื้นในทันที...

[ โครม!!! ]

อีริค ถอนใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะตะโกนขึ้นมาว่า

“นึกว่าโดนฝูง ก้อบลินเล่นงานตายไปแล้วซะอีกนะ!!! เรย์!!!”

“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงครับ!!!”

เรย์ ตะโกนพลางรีบวิ่งเข้าไปพยุง อีริค ขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะตั้งท่าสู้กับอีกฝ่าย..

“ถือว่านี่เป็นศึกแรกของพวกเรา SGC ก็แล้วกันนะครับ...”

“ศึกแรก... คงไม่ใช่มั้ง เรย์... ไอ้หื่น รอน มันยังไม่ขึ้นมาเลยนี่หว่า!!!”

“อ้าว!!! แล้วเขาไปไหนล่ะครับ!!!”

ทว่าทั้งสองไม่มีเวลาคุยเรื่องนี้นานนัก... เพราะ เว็นดี้ ลุกขึ้นพลางตั้งท่าจะโจมตีพวกเขาอีกครั้งแล้ว...

ทว่าตอนนี้ทั้งสองกลับคิดเหมือนกันโดยไม่จำเป็นต้องพูดออกมาว่า

( รอน อยู่ที่ไหน!!! )

-----

#Trial Tower 2^nd Floor

[ ตายยยยยย!!! ]

[ ว๊ากกกกก!!! ]

รอน และ เมย์โล้ วิ่งไล่วนไปวนมาในชั้นนี้อยู่ร่วม 20 นาทีแล้ว... และไม่มีท่าทีว่าทั้งสองจะหยุดเสียด้วย...

ทำให้เหล่า ก้อบลิน ต่างพากันส่งเสียงร้องเชียร์ทั้งสองอย่างหัวเราะชอบใจ และมองดูพวกเขาวิ่งไล่กันอย่างบ้าคลั่ง...

[ Critical Strike!!! ]

[ เปรี้ยงๆๆ!!! ]

[ จ๊ากกกก!!! ]

เมย์โล้ งัดท่าไม้ตายออกมาหวังจะสังหาร รอน ให้จงได้แต่ทว่าเขาก็หลบได้อย่างเฉียดฉิวอยู่ทุกครั้งไป... ทำให้การไล่ล่ายังคงดำเนินต่ออย่างไม่มีท่าทีจะยุติลง... (เอวัง)

-----

# ประตูทางเข้า Trial Tower…

ซิลเบอร์ ยังคงอ่านหนังสือต่อไปท่ามกลางสายตาของเหล่า ก้อบลิน ที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ... จนมีบางตัวขี่คอเขาแล้วมองหนังสือของเขาด้วยก็ยังมี... ราวกับเขากลายเป็นรูปปั้นเฝ้าทางเข้าหอคอยไปเสียแล้ว...

-----

[ การทดสอบนี้อาจจะไม่ยากถ้าหากพวกเขาร่วมมือกันฝ่าฟัน ] นี่คือสิ่งที่ อลิส คิดเอาไว้ก่อนจะส่งพวกเขามาที่นี่... แต่ถ้าหากเธอได้มาเห็นภาพในตอนนี้... เธออาจจะเปลี่ยนความคิดใหม่เป็น

[ ชั้นคิดผิดรึเปล่าที่ให้พวกเขามารวมกลุ่มกัน ] ก็เป็นได้...

Ep.8 พิชิตบททดสอบ

Coming Soon...

edit @ 10 Mar 2011 16:26:00 by Mayz-Maiz

13 Comments