Ep.9 สมาชิกที่ต้องการร่วมกลุ่ม...

posted on 11 Mar 2011 23:48 by mayz-maiz in Episode

หลังจากที่พวก เรย์ สามารถเอาชนะ เวนดี้ ได้นั้น... ในสถานที่ห่างไกลออกไป แต่เป็นเวลาเดียวกันนั้นเอง... เหตุการณ์ที่เกินกว่าใครจะคาดฝันกำลังอุบัติขึ้นอย่างเงียบๆ...

-----

# Outter wall of Serdin… “กำแพงชั้นนอกแห่งเซอร์ดิน”

กำแพงชั้นนอกแห่งเซอร์ดิน... คือป้อมปราการอันแข็งแกร่งที่คอยปกป้อง เซอร์ดิน จากการจู่โจมของเหล่าสัตว์อสูรรวมไปถึงโจรป่าต่างๆอีกด้วย... แต่ทว่าในตอนนี้.....

.....

[ ฉึกๆๆๆๆๆ!!! ]

[ โครมๆๆ!!! ]

[ ฮู่มมมมม!!! ]

[ ครืนนนน!!! ]

[ แกว๊กกกกก!!! ]

[ เคร๊งๆๆๆ!!! ]

[ อ๊ากกกกก!!! ]

เศษดาบ เศษชุดเกราะ เลือด และเสียงหวีดร้อง... ได้กระจายไปทั่วทั้งบริเวณกำแพงเมือง เซอร์ดิน อันแข็งแกร่งแห่งนี้... โดยเหล่าทหารหาญแห่ง เซอร์ดิน พยายามต่อสู้จนลมหายใจเฮือกสุดท้ายเพื่อปกป้องเมืองอันเป็นที่รัก... ทว่าด้วยกำลังที่ต่างกันมากรวมไปถึงการถูกจู่โจมโดยไม่ได้ตั้งตัว... ทำให้ทหารหาญกว่า 300 นาย ต้องจบชีวิตลง ณ ที่แห่งนี้...

[ อักก. ก.. ก.. .ก.... ]

ทหารหาญนายหนึ่ง พยายามที่จะหยิบดาบขึ้นต่อสู้ แม้แขนซ้ายจะถูกฟันขาดกระเด็น และหน้าท้องถูกดาบจำนวนนับไม่ถ้วนเสียบทะลุจนพรุน... แต่แล้ว...

[ ฮู่มมมมมมม!!! ]

[ เปรี้ยง!!! ]

[ กร๊อบ... แพร่ด... ]

วงค้อนขนาดมหึมาถูกฟาดลงมาและบดขยี้ร่างของนายทหารผู้กล้าจนแหลกเละเป็นเศษ เนื้อ... ก่อนที่เจ้าของค้อนจะหยิบเศษซากเนื้อนั้นขึ้นมาเคี้ยวกินอย่างเอร็ดอร่อย...

“หึๆๆๆๆ... มนุษย์เอ๋ย... วันนี้แหละที่เราชาวออค ( *Orc ) จะบดขยี้พวกเจ้าให้เละไม่เหลือชิ้นดี... ทหารของข้า!!! ในนามแห่งข้า ราชันย์ออค!!! ( **Orc Lord ) พวกเราจะบุกจู่โจม เซอร์ดิน ร่วมกับกองทัพ ฮาร์ปี้ (***Harpy) ของราชินีฮาร์ปี้!!! (****Harpy Queen) พวกเราจะไปลิ้มรสเนื้อมนุษย์จนอิ่มหนำสำราญกัน!!!”

[ เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ~~!!!!! ]

[ กี๊ซซซซซซซซซ~~!!!!! ]

สิ้นเสียงของราชันย์ออค... กองทัพผสมของ ออค และ ฮาร์ปี้ จึงเริ่มเคลื่อนพลเข้าสู่ดินแดน เซอร์ดิน...

( *Orc – สัตว์อสูรกึ่งมนุษย์ มีลักษณะทางกายภาพไม่ต่างกับมนุษย์มากนัก แต่ลำตัวจะมีสีผิดค่อนไปทางเขียวคล้ำ และมีนิสัยดุร้าย ป่าเถื่อน ชื่นชอบสงครามและการต่อสู้ อีกทั้งยังกินเนื้อมนุษย์อีกด้วย... )

( **Orc Lord – ราชันย์แห่งหมู่มวล ออค ทั้งหลาย มีขนาดกายและพละกำลังมากกว่า ออค ทั่วๆไปราว 3 เท่า และมีสติปัญญาชาญฉลาดยิ่งกว่า ออค ทั่วๆไป... )

(***Harpy – สัตว์อสูรกึ่งมนุษย์เช่นเดียวกับ ออค แต่มีรูปร่างเป็นผู้หญิงและมีแขนเป็นปีกนกรวมถึงท่อนล่างที่เป็นขานก... มีนิสัยดุร้าย ป่าเถื่อน แต่มีสติปัญญาชาญฉลาด และเจ้าเล่ห์มากกว่าออค... กินเนื้อมนุษย์เช่นเดียวกัน...)

(****Harpy Queen – ราชินีผู้ควบคุมเหล่า ฮาร์ปี้ เช่นเดียวกับ ราชันย์ออค... ทั้งร่างปกคลุมด้วยขนสีแดงสวยงามมากกว่า ฮาร์ปี้ ทั่วๆไป รวมไปถึงขนาดและความเร็วในการบินที่เหนือกว่า ฮาร์ปี้ ปรกติ... ซ้ำยังมีสติปัญญาที่ชาญฉลาดยิ่งกว่า ราชันย์ออค อีกด้วย...)

หลังจากกองทัพทั้งสองเคลื่อนทัพ โดยมี ราชันย์ออค และ ราชินีฮาร์ปี้ เฝ้าดูอยู่นั้น... ผู้คนในชุดคลุมสีดำได้ปรากฏตัวขึ้นจากหลุมมิติสีดำที่ถูกสร้างขึ้นกลาง อากาศ...

“แผนการดำเนินไปด้วยดีหรือไม่...”

ผู้พูดเปิดชุดคลุมของตนเองออก พลางเงยหน้ามอง ผู้นำทัพทั้งสองด้วยแววตามาดมั่น... เซโรน่า นั่นเอง...

“นายหญิงของข้า... (*2)”

ทั้งราชันย์ออค และ ราชินีฮาร์ปี้ ต่างค้อมหัวให้แก่กลุ่มผู้มาใหม่ก่อนตอบอย่างนอบน้อมว่า

“กองทัพผสมของพวกเรา... จะบุกทำลาย เซอร์ดิน ภายในสามวันนี้อย่างแน่นอนครับ นายหญิงของข้า...”

“กองทัพ ฮาร์ปี้ ของข้าพร้อมรับบัญชาจากท่านทุกเมื่อค่ะ นายหญิง...”

เซโรน่า ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจต่อคำตอบของทั้งคู่... ก่อนจะมองไปยังทิศทางที่เมือง เซอร์ดิน ตั้งอยู่...

“เอาล่ะ... มาทำสงครามกับพวกเรา ไนท์แมร์ (NiGhtmare / NG) สักรอบสิ เซอร์ดิน... กำแพงเมืองที่พวกเจ้าภูมิใจนักหนาก็ถูกข้าทำลายลงไปแล้ว... กองทัพเวทมนตร์ที่เจ้าภูมิใจล่ะ... จะต้านทานพวกข้าได้สักแค่ไหนกันนะ...”

เซโรน่า พูดพลางจ้องมองกองทัพอันเกรียงไกรของ ออค และ ฮาร์ปี้ เคลื่อนพลอีกครั้ง... พลางนึกถึงชายผู้ที่เธอคาดหวัง...

“เรย์ มาสเตอร์... เจ้าจะหยุดกองทัพของข้าได้หรือไม่นะ...”

เธอพึมพำออกมาเท่านั้นก่อนจะหายตัวไปพร้อมกับสมาชิกอื่นๆอีกครั้ง...

-----

#Serdin ในเวลาเดียวกัน... ณ ร้านขายสมุนไพร และ ดอกไม้ป่า ของ Jill & Jane

หลังจากการจัดแจงส่ง เว็นดี้ กลับเข้าไปอาศัยอยู่ในป่านั้น ทำให้ทีม SGC กลับเมือง เซอร์ดิน ได้อย่างสบายใจ และได้รับการต้อนรับกลับอันอบอุ่นจาก จิล และ เจน ก่อนที่ทุกคนจะร่วมกันโดนบ่นเนื่องจากการพังหอคอย Trial Tower อันเก่าแก่ ซึ่งพวกเขาต้องทนฟัง อลิส บ่นอยู่ร่วมๆหนึ่งชั่วโมงเต็ม ก่อนที่พวก เรย์ จะถูกปล่อยตัวกลับไปพักผ่อนภายในร้าน และมองดู เมย์โล้ ถูกลากกลับไปเขียนรายงานสำนึกผิด... โดยมี ซิลเบอร์ เดินอ่านหนังสือตามหลังไปอย่างเงียบๆ...

# เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากการไล่ เว็นดี้ กลับเข้าป่าไป...

เรย์ รอน และอีริค กำลังเพลิดเพลินอยู่กับ อาหารมากหน้าหลายตาที่ จิล และ เจน ทำออกมาเลี้ยงพวกเขา เพื่อฉลองที่พวกเขาผ่านการทดสอบ ของทีม SGC… งานนี้ถูกจัดขึ้นอย่างลับๆและเรียบง่ายเพราะกลุ่ม SGC ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้… คนที่มาฉลองจึงเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เท่านั้น...

ตอนนี้ทุกคนกำลังนั่งรอคนมากันครบอยู่บนโซฟา ในร้าน... เพราะ อลิส บอกว่าเธอต้องจัดการกับเอกสารและธุระร่วมกับ เมย์โล้ และ ซิลเบอร์ เล็กน้อยก่อนจะมาร่วมงานได้...

"โอ๊ย หิวแล้วๆๆๆ เมื่อไหร่จะเริ่มงานซะที >O<~!!! ”

"เสียงดังน่ารำคาญน่า นั่งรอเงียบๆไม่ได้รึไง..."

รอน บ่นออกมาเป็นรอบที่ 7 หลังจากที่พวกเขานั่งรอ อลิส มาได้ราวๆ 20 นาที และก็เป็นครั้งที่ 7 ที่ อีริค พูดขัดคอ รอน เช่นกัน...

"งั้น... ถ้านายยอมแต่งหญิงให้ชั้นดูชั้นอาจจะยอมเงียบก็ได้นะ >3<~!!!"

รอน ว่าพลางชูเห็ดน้อย 2 ตัวในมือ และชุดเมด... ที่ไม่ทราบว่าไปเอามาจากไหนก่อนจะยื่นส่งให้ อีริค พลางทำท่าดี้ด้าออกนอกหน้าสุดๆ...

[ กี๊ๆๆ O_O??? ]

เห็ดน้อยทั้งสองตัวกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะจ้องหน้าของ อีริค ที่แดงขึ้นเรื่อยๆ... เรื่อยๆ... และ...

"ไม่โว้ย !!!"

อีริค ว่าพลางกระโดดหนีจากโซฟาและจิบน้ำชาแก้เครียดในทันที…

"กี๊ๆ >O<"

เจ้าเห็ดน้อยทั้งสองกระโดดไปนั่งบนตักของ อีริค พลางหยิบคุกกี้ขึ้นมากินโดยมีคนตัวเล็กทำท่าทางอารมณ์บูดใส่... ทว่าก็ไม่ได้ไล่เจ้าตัวเล็กทั้งสองลงไปจากตักของตน...

"ใจเย็นๆกันก่อนนะครับทั้งสองคน... รอคุณ อลิซ มาเดี๋ยวเราก็ได้เริ่มงานกันแล้วละครับ"

"ได้ยินที่ เรย์ พูดแล้วใช่มั้ย... นั่งเฉยๆและไม่ต้องเข้ามาใกล้ชั้นอีกนะเฟ้ย!!!"

"โธ่~* อีริคอะ ใจร้ายยย T3T"

"ฮะๆๆๆๆๆ"

การแหย่กันเล่นของ รอน และ อีริค เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนในบ้านได้อย่างดี กระทั้งเจ้าเห็ดน้อย เองก็ยังหัวเราะ "กี๊ๆ" ไปด้วยกันกับทุกคน ทำให้บรรยากาศในงานดำเนินไปได้อย่างราบรื่น…

[ ก๊อกๆๆ... ]

เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าประตู ทำให้ทุกคนหยุดการสนทนากันในทันที

"สงสัยคุณ อลิซ คงจะมาแล้วละมั้ง... ใครไปเปิดประตูคนนึงซิคะ"

จิลว่าพลางรีบยกขนมปังเต็มตะกร้ามาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะพุ่งกลับเข้าไปยกของภายในครัว...

"เดี่ยวชั้นไปเปิดเอง..."

"อ๊ายยย อีริคของเค้าเท้เท่ >3<"

"เลิกเล่นมุขแบบนี้ซักที รำคาญว้อย!!!"

อีริค อาสาไปเปิดประตูก่อนที่ รอน จะถือโอกาสแหย่เขาอีกครั้ง...

[ แกร๊ก... ]

อีริค เปิดประตูออกช้าๆก่อนจะพูดว่า

"เชิญครับคุณ อลิ..."

ทว่า... ไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบนั้นเอง...

[ Ice Whirlwind!!! ]

[ ...!!!]

[ เปรี๊ยะๆๆๆ... ]

"เฮ้ย!!! / ว้าย!!!"

ชั่วพริบตานั้นเอง ร่างของ อีริค จึงถูกแช่อยู่ในก้อนน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว... จนทุกคนในร้านได้แต่ตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนได้แต่ร้องออกมาด้วยความตื่นตะลึง...

[ เปรี๊ยะๆๆ... เพล๊ง!!! ]

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของ อีริค จึงแตกออกมาจากก้อนน้ำแข็งและร่วงลงไปกองกับพื้น... ทว่า รอน กลับพุ่งเข้ามารับร่างของอีริคเอาไว้บนตักอย่างรวดเร็ว...

“อีริค!!! เฮ้เพื่อน!!!”

“ชะ... ชั้นโดนอะไร... วะ... คร่อก...”

อีริค เอ่ยไปได้เท่านั้นก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะพุ่งตัวออกไปนอกร้าน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงต่อไปนี้...

[ โครม!!! ]

[ ว๊ายยยย!!! ]

เรย์ กดร่างของผู้มาใหม่ลงกับพื้นก่อนจะเอาด้ามหอกกดพันธนาการร่างของอีกฝ่ายเอาไว้... และถามขึ้นมาว่า...

“คุณเป็นใคร... ต้องการอะไร...?”

เมื่อเอ่ยจบ เขาจึงมีโอกาสได้พิจารณารูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายอย่างละเอียด...

เธอเป็นเด็กสาวตัวเล็กที่... ที่จัดได้ว่าน่ารักมากเลยทีเดียว เธอมีผมฟ้าใส และไว้ผมยาวถึงบั้นเอว ผิวขาวราวหิมะเนื้อละเอียดไร้สิ่งเจือปน... เมื่อรวมกับรูปร่างที่กะทัดรัดของเธอแล้ว ทำให้เธอดูเหมือนตุ๊กตาน้อยๆที่น่ากอดเลยทีเดียว ทว่าใบหน้าที่น่ารักในตอนนี้ กำลังมีหยาดน้ำตาใสๆคลออยู่ในเบ้าตา... ก่อนที่เธอจะระเบิดเสียงร้องไห้ออกมา...

[ แง้ๆๆๆๆ!!! ]

[ ง่ะ... ]

เมื่อเห็นว่าเธอร้องไห้อยู่ภายใต้ร่างของเขา เรย์ จึงถึงขั้นทำอะไรไม่ถูกไปพักหนึ่งเลยทีเดียว... ก่อนที่เขาจะพยายามปลอบเธอให้หยุดร้องไห้ว่า...

“ขอโทษครับๆ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอหรอก หยุดร้องนะครับ...”

“ฮือๆๆ... แง้ๆๆๆๆ!!!”

เมื่อจนปัญญา และต้องรีบหาทางทำให้เธอหยุดร้องก่อนที่ผู้คนจะมามุงดูมากขึ้นเขาจึงจำต้องงัดไม้เด็ดในการกำราบผู้หญิง ( ซึ่งไม่ควรใช้อย่างยิ่ง ) ออกมาใช้

“ถ้าคุณไม่หยุดร้อง... ผมจะจูบคุณนะครับ...”

[ กึก... ]

ได้ผล... เด็กสาวหยุดร้องไห้ในทันทีก่อนจะจ้องใบหน้าของเรย์... คิ้วโด่ง... แววตาอ่อนโยนสีทองประกาย เส้นผมสีเดียวกันที่ซอยเป็นทรงสวยงาม... และฉากหลังเป็นท้องฟ้ากับดวงตะวัน... ทำให้ภาพนั้นงดงามจนเด็กสาวเผลอจ้องมองจน เรย์ สงสัย... ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ทำอะไรนั้นเอง...

[ วูบ... ]

[ ว้าย... ]

ร่างบางของเธอถูกวงแขนอันแข็งแกร่งของ เรย์ อุ้มขึ้นมาช้าๆ ก่อนที่เขาจะคลี่ยิ้มละไมให้กับเธอและบอกว่า...

“ไม่ต้องกลัวไปครับ... ผมต้องการจะพูดคุยอะไรด้วยนิดหน่อยเท่านั้น... นะครับ...”

เมื่อถูกใบหน้าอันหล่อเหลาและยิ้มอันอ่อนโยนรุมเร้า... เธอจึงทำได้เพียงพยักหน้าช้าๆพลางซบหน้าลงกับอกกว้างของชายหนุ่ม และปิดซ่อนใบหน้าอันร้อนผ่าวของตนเอาไว้...

#ภายในร้าน ของ Jill & Jane

ไม่นานหลังจากที่ เรย์ อุ้มร่างของเด็กสาวที่แช่แข็งร่างของ อีริค เข้ามาภายในร้านและสอบถามข้อมูลอยู่สักพักหนึ่ง จึงได้รู้ว่าเธอชื่อ เซลิน่า และมีศักดิ์เป็นน้องบุญธรรมของ อลิส นั่นเอง... ทำให้ อีริค ซึ่งตั้งใจจะโวยวายเรื่องที่เธอแช่แข็งตนต้องกลืนคำพูดลงคอไป และพยายามนั่งข่มใจของตนอย่างสุดความสามารถ...

หลังจากสอบถามเรื่องราวไปได้สักพักจนรู้ว่าเธอต้องการจะเข้าทีม SGC ด้วยแต่ถูก อลิส ปฏิเสธทำให้เธอหนีออกจากบ้านมา... เรย์ซึ่ง ตัดสินใจไม่ถูก และตกลงกับเธอว่าต้องขอพูดคุยกับ อลิส ให้รู้เรื่องก่อน ทำให้ เซลิน่า ตีหน้าเศร้าและนั่งเงียบๆอยู่อย่างนั้น...

[ ก๊อกๆๆ... ]

เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าประตูอีกครั้ง ก่อนที่ อีริค จะชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า...

“ชั้นไม่เปิดนะคราวนี้... เดี๋ยวจะเจอของดีอีก...”

ทำให้ เซลิน่า รีบก้มหน้างุด ก่อนจะมีเสียง กระซิก ของเธอลอดออกมาเบาๆ ทำให้ อีริค แทบอยากจะกัดลิ้นตายไปให้รู้แล้วรู้รอด เพราะเขาเพิ่งประชดเธอไปด้วยความเคยชินที่ทำกับ รอน อยู่บ่อยๆ...

“โอเคๆ~* เดี่ยวชั้นไปเปิดเองก็ได้...”

[ แกร๊ก... แอ้ดดด... ]

[ สวั... ]

ยังไม่ทันที่ รอน จะเอ่ยครบคำดีนั้นเอง...

[ เปรี้ยง!!! ]

[ โอ๊กกกก!!! ]

ภาพเหตุการณ์คล้ายจะฉายซ้ำรอยเดิม... จะต่างก็เพียงว่าร่างของ รอน ลอยละลิ่วข้ามห้องรับแขกไปเป็นวงโค้งสวยงามและกระแทกเข้ากับกำแพงเสียงดังสนั่นในเวลาต่อมา...

[ โครม!!! ]

[ ….. ]

ห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งหนึ่งเมื่อเห็นร่างของ รอน ติดค้างอยู่บนกำแพง... และค่อยๆไหลลงมากองกับพื้นอย่างช้าๆ... ก่อนที่ทุกคนจะหันไปมองผู้มาใหม่อีกครั้ง...

“อะฮ่า!!! ในที่สุดชั้นก็ซัดโดนนายซะที!!!”

“.....”

เมย์โล้ และ ซิลเบอร์ นั่นเอง... ดูเหมือนเธอจะแค้น รอน ตกค้างตั้งแต่เมื่อวานที่ไม่สามารถวิ่งไล่ตามเขาได้... ทำให้ความแค้นสะสมจนเธอตั้งใจจะฆ่าเขาภายในหมัดนี้ให้ได้... ซึ่งเป็นที่น่าสงสัยว่าถ้าหากคนไปเปิดประตูไม่ใช่ รอน... คนๆนั้นคงจะมีสภาพไม่ต่างกับรอนในตอนนี้เป็นแน่แท้...

“เมย์โล้... เซลิน่า อยู่ข้างในใช่มั้ย...”

เสียงของ อลิส ดังขึ้นเบื้องหลัง เมย์โล้ และ ซิลเบอร์... ทำให้ เซลิน่า รีบก้มหน้างุดราวกับเด็กที่ถูกจับได้ว่ากินขนมในห้องครัวไม่มีผิด...

[ กึก... กึก... กึก... ]

เสียงย่างก้าวอย่างเป็นจังหวะของชุดเกราะ... กำลังเข้ามาใกล้ร่างของ เซลิน่า อย่างเชื่องช้าจนทำให้ลมหายใจของเธอติดขัดและหวาดกลัวเป็นอย่างมาก จนกระทั่งเงาร่างของ อลิส มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอนั้นเอง...

“.....”

“... นะ.. หนู...”

[ หมับ... ]

ทันใดนั้นเองที่ อลิส สวมกอดเธออย่างอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม...

“วันหลังอย่าหายตัวไปเงียบๆแบบนี้อีกนะ... พี่เป็นห่วงแค่ไหนรู้มั้ย...”

เมื่อได้รับปฏิกิริยาที่ไม่คาดคิด... เซลิน่า จึงร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้และหลุดเสียงร้องไห้ออกมาในที่สุด...

ภาพที่ อลิส สวมกอด เซลิน่า พลางลูบหัวอย่างแผ่วเบานั้นทำให้ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจไปตามๆกัน... โดยลืมไปเลยว่ามีใครคนหนึ่งซึ่งกำลังนอนพักอยู่หลังโซฟาในสภาพที่เรียกได้ว่า “สาหัส”....

“อะ... งะ...”

รอน พยายามส่งเสียงพะงาบๆอย่างเอาเป็นเอาตาย... ก่อนที่ จิล จะรู้สึกตัวและเข้ามาช่วยดูอาการของเขาอย่างเร่งด่วน...

-----

#Southern Gate of Serdin… ประตูทิศใต้แห่งเมือง เซอร์ดิน...

ร่างกายที่บอบช้ำบนหลังม้า ของนายทหารหาญผู้ประจำการอยู่ ณ กำแพงเมืองเซอร์ดิน กำลังเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ชายกำแพงเมืองอย่างช้าๆท่ามกลางสายตาของเหล่าทหารบนกำแพงเมือง ก่อนที่จะมีคำสั่งให้เปิดรับนายทหารผู้นั้นเข้ามาภายในตัวเมืองอย่างเร่งด่วน...

เมื่อร่างของนายทหารนายนั้นเข้ามาถึงภายในตัวเมือง นักเวทย์จำนวนมากจึงเร่งเข้ามาช่วยรักษาเขาเป็นการด่วน ทว่านายทหารกลับปฏิเสธการรักษาและพยายามพูดอย่างร้อนรนว่า...

“ติดต่อ.. ท่านอลิส... ไนท์... มาสเตอร์..... ป้อม Outer Wall... ถูก... ตีแตกแล้ว!!!”

นายทหารหาญพูดได้เพียงเท่านั้นก่อนที่สติของเขาจะหลุดลอยออกไป...

-----

#ภายในร้าน ของ Jill & Jane

หลังจากที่ อลิส และ เซลิน่า ปรับความเข้าใจกันสักพัก และสัญญาว่า เซลิน่า จะไม่หนีออกจากบ้านอีก รวมถึงรักษาอาการของ รอน เรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงกลับมานั่งล้อมวงคุยกันในห้องรับแขกพลางทานอาหารที่เตรียมเอาไว้อย่างเอร็ดอร่อย...

“ฮะๆๆๆๆ เซลิน่าจัง น่ารักจังเลย~♥”

“ขะ... ขอบคุณค่ะ ( O ///// O )”

“ไอ้หน้าม่อนี่!!! กับเด็กแบบนี้แกยังหลีได้อีกเรอะ!!!”

“.....”

“ปวดหมองกับมัน...”

รอน เซลิน่า เมย์โล้ ซิลเบอร์ และ อีริค กำลังสนุกสนานกับงานปาร์ตี้ โดยมี จิล และ เจน คอยเสิร์ฟอาหารอยู่เรื่อยๆ... ในขณะที่ อลิส ลาก เรย์ ออกไปคุยกันเป็นการส่วนตัวที่หลังร้าน

“ขอโทษด้วยนะ... ที่ทำให้คุณต้องมาลำบากกับการเอาแต่ใจของ เซลิน่า...”

“ไม่เป็นอะไรหรอกครับ...”

เมื่อเห็นว่า เรย์ ไม่ได้ถือสาหาความอะไร อลิส จึงยิ้มให้เขาก่อนก้มหน้าสักพัก... และบอกกับเขาว่า...

“เรย์... ชั้นมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะขอร้องคุณค่ะ...”

เมื่อเห็นท่าทีเคร่งเครียดของเธอ... เรย์ จึงเงียงลงสักพัก... ก่อนจะตอบเธอไปว่า...

“ถ้าเป็นเรื่องที่ผมช่วยได้... ผมก็ยินดีจะช่วยครับ...”

“งั้น... กรุณาอย่ารับ เซลิน่า เข้าทีมของคุณจะได้ไหม...”

“...!!!”

อลิส บอกกับ เรย์ ในทันทีที่เขาตอบคำถาม... ทำให้เขาชะงักไปสักพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อว่า...

“คุณคงมีเหตุผลใช่ไหมครับ... ผมอยากฟังเหตุผลของคุณ...”

“.....”

อลิส ไม่ตอบอะไรก่อนจะหยิบรูปถ่ายในหนึ่งส่งให้กับ เรย์...

“นี่มัน...”

ในภาพ เป็นรูปของคนสี่คน... สามในนั้นเป็นครอบครัวผมสีฟ้าใส... และเด็กน้อยในภาพแม้จะตัวเล็กกว่าในปัจจุบันแต่ดูยังไงก็คือ เซลิน่า ไม่ผิดเพี้ยน... แลหญิงสาวอีกคนหนึ่งในรูปก็คืออัศวินหญิงในชุดเกราะสีแดง... แม้จะไม่มีลวดลานสีทองแบบในปัจจุบันแต่ใบหน้าสวยคมนั้นเป็นของ อลิส ไม่ผิดแน่นอน...

“ในภาพนั่น... คือภาพครอบครัวตระกูล บิลเซมเบิร์ก... ในรูปนั่นคือพ่อกับแม่ของ เซลิน่า ยังไงล่ะ...”

ในภาพ... คนทั้งสี่กำลังยิ้มและกอดกันกลมอย่างมีความสุข... ทำให้ผู้ที่จ้องมองภาพสัมผัสได้ถึงความสุขที่ส่งผ่านออกมาได้อีกด้วย...

“ทั้งสองท่านรักและเลี้ยงดูชั้นซึ่งเป็นเด็กกำพร้าเหมือนลูกแท้ๆ... และส่งเสริมชั้นจนเข้าเป็นอัศวินแห่งเซอร์ดินได้ รวมถึง เซลิน่า ที่ชั้นรักเหมือนน้องสาว... แต่ทว่าวันหนึ่งชั้นก็เสียทั้งสองท่านไป รวมทั้งเกือบจะเสีย เซลิน่า ไปด้วย...”

“...!!!”

เมื่อได้ฟังเรื่องราว ทำให้ เรย์ ชะงักไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบาว่า...

“เสียใจด้วยนะครับ...”

อลิส คลี่ยิ้มให้เขา... ก่อนจะค่อยๆเล่าต่อไปอย่างช้าๆ...

“วันนั้น... พวกท่านทั้งสองออกไปทำการวิจัยเกี่ยวกับ กอร์กอส... สัตว์อสูรแห่งไฟของทวีปเบอร์มีเซีย... โดยมีเซลิน่า ติดตามไปด้วย... แต่แล้วเหมือนชะตาเล่นตลก... ข่าวที่เหล่า กอร์กอส เกิดคุ้มคลั่งและทำร้ายคนเพิ่งมาถึงเมืองหลังจากคณะวิจัยของพวกท่านออกเดินทางไปได้สองวัน...”

เมื่อเล่าถึงตรงนี้ เรย์ จึงสูดลมหายใจอย่างลืมตัว... เมื่อคาดเดาได้ว่าเหตุการณ์อะไรจะเกิดขึ้น...

“ชั้นรีบนำกำลังทหารทั้งหมดในสังกัดออกเดินทางไปยังหุบเขา กอร์กอส ในทันที... ทว่าเมื่อพวกชั้นไปถึงก็พบเพียงเศษซากเพียงเล็กน้อย และ เซลิน่าที่รอดชีวิตมาได้ราวกับปาฏิหาริย์เท่านั้น...”

เมื่อเล่ามาถึงจุดนี้... หยาดน้ำตาจึงหลั่งรินบนใบหน้าสวยของ อลิส... ก่อนที่ เรย์ จะเข้าไปพยุงร่างกายอันสั่นเทาของเธอ...

“คุณอลิส ครับ...”

อลิส เงยหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตามอง เรย์... ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคขอร้องขึ้น...

“เรย์... ชั้นไม่อยากสูญเสียครอบครับที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวไป... แม้ เซลิน่า จะไม่ใช่น้องแท้ๆของชั้น... แต่ชั้น... ชั้นก็... รักเธอเหมือนน้องสาวของชั้นนะ... โฮๆๆๆๆ…”

เรย์ กอดร่างกายอันสั่นเทาของเธอเอาไว้... พลางเอ่ยประโยคปลอบโยนความเศร้าให้เธออยู่ในเงามืดของร้าน... โดยมี อลิส ที่ปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินออกมา ร้องไห้ปนสะอื่นอยู่แนบอกของเขา...

-----

# 10 นาทีต่อมา...

หลังจากที่ อลิส หยุดร้องไห้และตั้งสติได้แล้ว... เธอจึงเช็ดหยาดน้ำตาออกจาใบหน้าก่อนจะเงยหน้ามอง เรย์ ซึ่งยังคงกอดร่างของเธอเอาไว้แนบอก... ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอาย...

“รู้สึกดีขึ้นรึยังครับ... คุณอลิส...?”

“อะ... อืม...”

ทว่า... อ้อมแขนของ เรย์ ยังคงโอบกระชับร่างของเธอเอาไว้... ทำให้เธอไม่สามารถผละร่างออกไปได้...

“เอ่อ... เรย์...”

“ครับ?”

อลิส ส่งสายตาอิหลักอิเหลื่อให้เขา... พลางทำท่าจะผละกายจากไป แต่ดูท่าพ่อหนุ่มของเราจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอยังไม่หายเศร้า... และกอดกระชับร่างของเธอเข้ามาใหม่... จนทำให้เธอเผลอร้องออกมาเบาๆ...

[ หมับ... ]

[ ว้าย... ]

เรย์ ค่อยๆลูบไปตามเรือนผมของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยเบาๆว่า...

“ถ้าคุณยังไม่หายเศร้าดี... จะร้องอีกหน่อยก็ได้นะครับ...”

“ไม่ใช่ค่ะ... คือว่า...”

แต่แล้ว... เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นสบตากับแววตาสีทองคู่นั้น... ทั่งทั้งร่างของเอพลันอ่อนระทวย พร้อมทั้งเรี่ยวแรงที่หดหายไปเสียดื้อๆและทรุดลงไปกับพื้น...

[ ว๊าย!!! ]

[ ระวังครับ!!! ]

[ หมับ... ]

… ในตอนนี้... อลิส กำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนและแผงอกกว้างโดยมี เรย์ ส่งสายตาเป็นห่วงมาให้...

อลิส เอื้อมมือไปตระกองลูบไล้ใบหน้าของ เรย์ อย่างลืมตัว... ก่อนจะค่อยๆเลื่อนใบหน้าของเธอเข้าใกล้เขาเรื่อยๆจน เรย์ ทำอะไรไม่ถูก... และแล้วเมื่อริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกันและกันนั้นเอง...

[ ปัง!!! ]

[ เพื่อนเกลอ~* มาแอบอะไรอยู่ที่นี่~ ?]

[ พี่ อลิส คะมาร่วมงานกั... ]

[ …!!!!! ]

ภาพที่ เรย์ กอดกระชับร่างของ อลิส ไว้ในอ้อมแขน และ ริมฝีปากของทั้งคู่ที่กำลังจะบดขยี้ซึ่งกันและกัน... ปรากฏแก่สายตาของ เซลิน่า และ รอน ที่กำลังจะเข้ามาตามทั้งคู่กลับไปร่วมงานเลี้ยง... จนทำให้ทั้งสี่ชะงักค้างอยู่ในท่านั้น... ก่อนที่ รอน จะค่อยๆเอื้อมมือมาปิดประตูอย่างแผ่วเบาต่อหน้าพวกเขา...

[ แกร๊กๆ... ปัง... ]

[ ….. ]

ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้เอ่ยอะไรมากกว่านั้นนั่นเอง...

[ โครม!!! ]

[ …!!! ]

เกิดเสียงโครมคราม ณ เบื้องหน้าร้าน ทำให้ทั้งสองจ้องหน้ากันสักพักก่อนจะรีบกลับไปยังหน้าร้านในทันที...

-----

อัศวินในชุดเกราะนายหนึ่งเปิดประตูร้านเข้ามาพลางหอบหายใจอย่างรุนแรง... ก่อนจะกวาดสายตามาหยุดอยู่ที่ อลิส และรีบปรี่เข้ามารายงานข่าวสำคัญในทันที...

“ไนท์มาสเตอร์!!! เกิดเรื่องด่วนแล้วครับ!!!”

“เรื่องด่วน!?! ร้ายแรงขนาดไหน!!?”

เมื่อเห็นท่าทีของทหารในสังกัด ทำให้ อลิส ทราบได้ว่าเหตุการณ์ต้องร้ายแรงมากแน่ๆ... และทุกคนในร้านเองก็ตั้งใจฟังด้วยเช่นกัน...

“ป้อม... ป้อมปราการ Outer Wall… ถูกกองกำลังผสมของ ออค และ ฮาร์ปี้ ตีแตกแล้วครับ!!!”