Ep.15 สงคราม Inner wall of Serdin (Finale)

posted on 21 Mar 2011 23:45 by mayz-maiz in Episode

สงครามกำลังจะดำเนินไปสู่จุดสิ้นสุดแล้ว... เมื่อผลการต่อสู้ของประตูเมืองทั้งสี่ถูกตัดสินเป็นที่เรียบร้อย...

…..

ณ ประตูทิศใต้ ซิลเบอร์ และ เมย์โล้ ได้พ่ายแพ้แก่ ราชันย์ออค และ ราชินีฮาร์ปี้…

ซิลเบอร์ บาดเจ็บสาหัสจากการใช้ไม้ตายลับ สัมพันธ์อัสนี แต่รอดมาได้ด้วยการสละชีวิตของ เมย์โล้ เพื่อเข้ารับการโจมตีแทนเขา ก่อนที่ทหารในกองทัพจะเข้ามาช่วยเขาเอาไว้และถอนกำลังสู่ลานกว้างใจกลางเมือง

.....

ณ ประตูทิศ ตะวันตก กำลังทหารไม่สามารถรักษากำแพงเมืองได้อีก เนื่องจากกำลังทหารที่ต่างกันเกินไป ซ้ำร้ายยังมีการรายงานว่าพบกองทัพขนาดใหญ่เคลื่อนตัวออกมาจากชายป่า Trial Forest เพิ่มอีก ทำให้แม่ทัพประจำประตูสั่งถอนกำลังสู่ลานกว้างกลางเมืองในทันที

…..

ณ ประตูทิศตะวันออก แม้จะสับสนไปบ้างแต่ก็ถือว่าเป็นชัยชนะของทั้งคู่ที่สามารถตีกองทัพ ออค ให้แตกพ่ายกลับไปได้ ก่อนที่ทั้งคู่จะนำกำลังทหารมุ่งหน้าเข้าสู่ลานกว้างกลางเมืองเพื่อแบ่งกำลังทหารไปช่วยตามสถานที่ต่างๆ โดยไม่รู้เลยว่าที่นั่นกำลังจะเป็นจุดตัดสินผลของสงครามครั้งนี้

.....

ณ ประตูทิศเหนือ เรย์ และกำลังทหารสามารถขับไล่กองทัพของศัตรูจนแตกพ่ายกลับไปได้ จนเหลือเพียง อัล อานีเดอร์ ซึ่งดำรงตำแหน่งแม่ทัพอยู่เพียงผู้เดียว ทำให้ เรย์ ตัดสินใจสั่งให้เหล่าทหารแยกย้ายกันไปช่วยประตูทิศอื่นๆ และอยู่ตัดสินกับเขาตามลำพัง ซึ่งในขณะนี้ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันอยู่โดยยังไม่สามารถตัดสินผลแพ้ชนะลงไปได้

.....

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างเข้มข้นโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเหล่า ไนท์แมร์... ไม่ใช่การบุกทำลายเมืองให้ราบคาบ แต่เป็นของสิ่งอื่นซึ่งถูกผนึกเอาไว้ภายในตัวปราสาทต่างหาก...

-----

# Underground of Serdin Castle… ชั้นใต้ดินของปราสาทหลวงแห่งเซอร์ดิน

[ ตึกๆๆๆ... ]

ภายใต้พื้นปราสาทอันเย็นเยียบ ได้มีเสียงก้าวเดินดังสะท้อนอยู่ภายในเขตหวงห้ามอย่างเงียบเชียบ พร้อมปรากฏร่างอันไร้ชีวิตของเหล่าทหารซึ่งนอนเรียงรายอยู่ตามทางสู่ห้องลับด้านใน...

[ กึก... ]

เสียงเดินถูกหยุดลงท่ามกลางบานประตู ซึ่งถูกผนึกด้วยมนตราระดับสูงจำนวนมากและกลอนประดิษฐ์ทั้งหนึ่งร้อยแปดดอก ซึ่งจะต้องให้ “จ้าวแห่งกุญแจ” ผู้รังสรรค์ “กุญแจแห่งมนตรา” ซึ่งไม่ทราบว่าอยู่แห่งหนใด... เป็นผู้ปลดผนึกพร้อมๆกับมหาปราชญ์ผู้รับใช้อยู่ข้างกายองค์ราชินี...

“ไหนมาลองดูซิ... ว่าประตูมนตราจะทานทนการโจมตีของข้าได้สักเท่าใด...”

[ Machine Strike… ]

[ ครืนนน... ]

เครื่องจักรขนาดใหญ่ถูกประกอบด้วยเวทมนตร์ของผู้บุกรุก ก่อนจะแปรสภาพเป็นปืนใหญ่ขนาดมหึมาและยิงเข้าใส่บานประตูอย่างรวดเร็ว

[ ตูมมมมมมมม!!!!! ]

[ ครืนๆๆ... ]

เสียงระเบิดดังสะเทือนเลือนลั่นพร้อมๆกับกลุ่มควันซึ่งฟุ้งกระจายไปทั่วทางเดินขนาดใหญ่ ก่อนที่ภาพบานประตูซึ่งไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนจะปรากฏแก่คนตรงหน้า...

“... แข็งแกร่งใช่เล่นจริงๆซะด้วยสิ... ถ้าเช่นนั้น!!! จงออกมา อัศวินเทมเปส ของข้า!!!”

[ Tempest Blade!!! ]

อัศวินเกราะขนาดใหญ่ถูกอัญเชิญออกมาภายในโถงทางเดินอันมืดมิด ซึ่งเป็นอัศวินเกราะตัวเดียวกันกับที่สู้กับ อลิส... ดังนั้นผู้บุกรุกจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก โรมิโอ หนึ่งในสามผู้นำแห่ง ไนท์แมร์ นั่นเอง!!!

[ ตึง…!!! ตึง...!!! ]

[ เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ!!! ]

ทวนยาวในมือของ อัศวินเทมเปส หวดและแทงเข้าใส่บานประตูอย่างต่อเนื่องจนเกิดรอยปรอร้าวลารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง... จนกระทั่งในครั้งสุดท้ายนี้เอง

[ เปรี้ยง!!! ]

[ บรึ้มมมมม!!! ]

กับดักชิ้นสุดท้ายที่ใช้ป้องกันผู้บุกรุก ระเบิดโลกันตร์ ซึ่งมีอำนาจทำให้บานประตูเกิดการระเบิดอย่างรุนแรงจนร่างของ อัศวินเทมเปส ถูกเป่ากระจายจนไม่เหลือชิ้นดีทว่า โรมิโอ กลับไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย...

[ หึๆๆๆ... ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!!! ]

เสียงหัวเราะดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดิน พร้อมใบหน้าที่แสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่งของ โรมิโอ... ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นว่า

“สมบัติลับ [ หัวใจแห่งมาร ] เอ๋ย... ข้ามาพาเจ้ากลับบ้านแล้ว...”

-----

# Central Point of Serdin… ลานกว้างกลางเมืองเซอร์ดิน

[ เปรี้ยงๆๆ!!! ]

[ โครมคราม!!! ]

[ ฉัวะ... พลั่ก... ผัวะ... ]

[ เคร๊งๆๆๆ... ]

[ เฮๆๆๆ!!! ]

การต่อสู้ ณ ลานกว้างกลางเมืองกำลังแผ่ขยายออกไปในบริเวณโดยรอบอย่างรวดเร็วเมื่อประตูหลักของเมืองถูกกองทัพของศัตรูตีจนแตกพ่ายไป... ทำให้ทหาร ออค และ ฮาร์ปี้ ไหลทะลักเข้ามาภายในตัวเมือง ส่งผลให้การรบหลักของสงครามนี้อยู่ที่ใจกลางเมืองเสียแล้ว...

[ Circle Earth!!! ]

[ Half Moon Slash!!! ]

[ เปรี้ยงๆ!!! ]

[ โฮกกกก!!! ]

อีริค และ รอน ได้รับชัยชนะที่ประตูทิศตะวันออกและนำกำลังมาสมทบกับ อลิส ที่ลานกว้าง ก่อนที่พวกเขาจะตะลุยเข้าไปในแนวรบอย่างรวดเร็ว

[ เปรี้ยง!!! ]

[ อุ๊กกก... ]

ทว่าสถานการณ์กลับเลวร้ายขึ้นเมื่อเหล่าทหารจากกำแพงเมืองทิศตะวันตกหนีมาสมทบ พร้อมกับรายงานว่าประตูทางทิศตะวันตกถูกตีแตกแล้ว และมีกองทัพของศัตรูไล่ตามหลังมาติดๆ...

[ เคร๊งงงงง!!! ]

[ อย่าไปกลัว!!! สู้มันนนนน!!! ]

[ โอ๊วววววว!!! ]

แต่แล้วกำลังทหารจากประตูทิศเหนือ ก็ได้เข้ามาสมทบได้ทันท่วงที ท่ามกลางความสงสัยของ อีริค รอน และ อลิส ว่า เรย์ หายไปไหน? และได้คำตอบมาว่า เรย์ยังคงต่อสู้กับแม่ทัพของศัตรูอยู่ที่ประตูทิศเหนือแบบ ตัวต่อตัว ทำให้พวกเขาคลายความสงสัยและเพ่งสมาธิไปที่การรบต่อไปได้...

.....

[ เฮฮฮฮ~!!! ]

เสียงรบ ณ ใจกลางเมืองดังต่อเนื่องขึ้นมาราวๆครึ่งชั่วโมงแล้ว โดยมีคนกลุ่มหนึ่งซึ่งเฝ้าสังเกตการณ์รบจากวงนอกอยู่อย่างเงียบเชียบ และไม่ยื่นมือเข้าไปร่วมในสงครามเบื้องล่าง...

[ อ้ามมมม~♥ ]

และมีบางคนกำลังรื่นเริงไปกับน้ำแข็งไสสีสวย ที่กำลังบรรจงถูกตักเข้าปากอย่างช้าๆ โดยมีพ่อบ้านคู่ใจคอยบริการอยู่ข้างๆโต๊ะน้ำชาภายใต้ร่มขนาดใหญ่ โดยมีเพื่อนสาวอีกคนหนึ่งนั่งชมเหตุการณ์เบื้องล่างตาไม่กระพริบ และไม่คิดจะแตะน้ำชาสีสดซึ่งถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้แม้แต่น้อย...

“...”

ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดในขณะที่ผู้เป็นพ่อบ้านคอยชำเลืองมองอยู่เป็นระยะๆ จนกระทั่งเขาได้เอ่ยถามออกมาด้วยรอยยิ้มว่า

“ท่านเรนะ... ต้องการให้ข้าเตรียมน้ำชาใหม่หรือขนมเพิ่มหรือไม่ขอรับ?”

“... ไม่ต้องหรอกขอบใจ...”

“ขอรับ...”

น้ำเสียงไร้อารมณ์ของเธอไม่ได้สร้างความแปลกใจให้ เซบาสเตียน มากนักก่อนที่เขาจะเตรียมน้ำแข็งไสถ้วยใหม่ให้คุณหนูของเขาอย่างรวดเร็ว

“น้ำแข็งไสขอรับคุณหนู... คราวนี้เป็นรสเมลอน โรยด้วยทอปปิ้งกล้วยหอมขอรับ...”

“มิ้วๆ~♥”

สโนวฟอล รับน้ำแข็งไสถ้วยที่สี่ไปกินด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ท่ามกลางรอยยิ้มของผู้เป็นพ่อบ้านที่เห็นคุณหนูของเขาทานขนมอย่างเอร็ดอร่อย...

ส่วนทางด้าน เรนะ นั้นกำลังมองคนๆหนึ่งซึ่งกำลังต่อสู้อยู่กลางสนามรบด้วยแววตาชื่นชม... ซึ่งคนที่เธอกำลังจ้องอยู่ก็คือ เซลิน่า ซึ่งกำลังพยายามช่วยเหลือเหล่าทหารให้มากที่สุดนั้นเอง...

“... ถ้าเธอจะสู้ก็สู้ได้นี่นา...?”

เธอรำพึงออกมาอย่างแผ่วเบาและลอบยิ้มอย่างเงียบเชียบและยกชาขึ้นจิบในที่สุด...

.....

[ Crystal Fall!!! ]

[ ตูมมม!!! ]

[ โฮกกกก!!! ]

ก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ตกลงมาจากฟ้าด้วยเวทมนตร์ของเซลิน่าอีกครั้งหนึ่ง ส่งผลให้เหล่าออคผู้โชคร้ายถูกก้อนน้ำแข็งบี้จนแหลกเละอยู่ใต้ก้อนน้ำแข็งนั้นเอง...

โดยทุกการกระทำของเธอตั้งแต่ที่เธอช่วยปกป้อง อลิส จากการจู่โจมของ โรมิโอนั้น อยู่ในสายตาของ อลิส ตลอดเวลา...

[ แกว๊กๆๆ!!! ]

ฮาร์ปี้จำนวนสามตัวโฉบลงมาจากบนฟ้าโดยมีเป้าหมายอยู่ที่ เซลิน่า ทำให้ อลิส แผดเสียงเตือนเธอออกมาอย่างสุดเสียง

[ เซลิน่า!!! ]

สายตาของเธอหันขึ้นไปสบกับเหล่า ฮาร์ปี้ ทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องอันแหลมเล็กของพวกมัน ก่อนที่เธอเองจะกรีดร้องออกมาเช่นกัน

[ กรี๊ดดดดด!!! ]

[ Ice Whirlwind!!! ]

[ เปรี๊ยะๆๆๆ... ]

[ โครม!!! เพล๊งๆๆ... ]

ท่ามกลางความตื่นตกใจนั้นเอง เซลิน่า ได้ปล่อยเวทมนตร์ของตนออกไปอย่างลืมตัว ส่งผลให้เหล่า ฮาร์ปี้ ถูกไอเย็นแช่แข็งจนตกลงมากระแทกกับพื้นจนแหลกเป็นชิ้นๆไป...

[ ฮู่ว... ]

อลิส ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยไม่ทันมองว่าวงค้อนขนาดยักษ์ให้หวดมาถึงข้างกายตนแล้ว...

[ เปรี้ยง!!! ]

[ โครม!!! ]

ร่างของเธอถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนร่างลอยทะลุกำแพงร้านค้าในย่านนั้นเข้าไปจนเกิดฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วร้าน ท่ามกลางสายตาของเหล่าทหารทั้งหลาย และ เซลิน่า ซึ่งหันมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี

[ ไนท์มาสเตอร์!!! ]

[ พี่อลิส!!! ]

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกันก่อนที่เสียงหัวเราะของ ราชันย์ออค จะดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณในทันที

“ฮ่าๆๆๆๆ!!! ประมาทกลางสนามรบแบบนี้ใช้ไม่ได้เอาเสียเลยนะ ราชันย์อัศวิน!!! คราวนี้แหละความแค้นที่สั่งสมมาจากสงครามที่ต้องพ่ายแพ้เจ้าอยู่ทุกคราจะได้สะสางกันเสียที!!! ไนท์มาสเตอร์... อลิเซีย เดอ ไนท์!!!”

[ ย๊ากกกกกก!!! ]

[ ตึงๆๆๆๆ!!! ]

ร่างกายอันใหญ่โตของมันวิ่งฝ่าเหล่าทหารที่พยายามขัดขวางเพื่อสังหาร อลิส ที่ยังคงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่ในซากร้านค้าท่ามกลางเสียงร้องตะโกนของ อีริค และ รอน ซึ่งกำลังถูกทหารออค ล้อมกรอบและแยกพวกเขาจากกันเอาไว้อยู่

“รอน!!! ฝ่าเจ้าพวกนี้เข้าไปช่วยเธอก่อน!!!”

“ไม่ไหว!!! พวกมันมีมากเกินไป!!!”

“บัดซบเอ้ย!!!”

แม้จะพยายามตีฝ่าเหล่าทหารอย่างสุดกำลัง ทว่าศัตรูมีจำนวนมากเกินไปจนไม่สามารถเคลื่อนที่ไปไหนได้ อีริค และ รอน จึงได้แต่ตะโกนขึ้นอย่างเดือดดาลเท่านั้น

[ ตายยยยยยย!!! ]

เหล่าทหารทั้งหลายไม่สามารถหยุด ราชันย์ออค เอาไว้ได้จนมันมาถึงหน้าซากร้านค้าและเงื้อวงค้อนขึ้นอย่างสุดแรงหมายจะดับลมหายใจของ อลิส ลงให้จงได้

[ ม่ายยยยยยยยย!!! ]

[ ตึง… ]

เซลิน่า กรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อภาพวงค้อนในมือของ ราชันย์ออค เหวี่ยงลงมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เสียงกระแทกจะดังขึ้นไปทั่วทั้งลานกว้าง... สร้างความรู้สึกเย็นเยียบไปยังหัวใจของเหล่าทหารที่กำลังต่อสู้...

[ กี๊ๆๆ... ]

[ ฮะ... เฮ้ยยยย!!! ]

เสียงร้องแหลมเล็กดังขึ้นก่อนที่ ราชันย์ออค จะตะโกนขึ้นอย่างตื่นตะลึง เพราะค้อนในมือของมันกำลังถูกหยุดเอาไว้โดนลิงยักษ์สีขาวซึ่งมีเขาน้ำแข็งงอกขึ้นมาบนหัว...

[ เว็นดี้!?!?! ]

รอน และ อีริค อุทานออกมาเสียงดังก่อนที่พวกเขาจะซัด ออค อีกสองตัวลงไปกับพื้นอย่างรวดเร็ว

[ ฮู่มมมม!!! ]

[ ตึง!!! ]

ฝ่ามีอันใหญ่โตของ เว็นดี้ ทุบลงบนหัวของ ราชันย์ออค ก่อนที่มันจะยกแขนขึ้นรับการโจมตีอย่างรวดเร็วจนฝุนฟุ่งขึ้นมาจากพื้นด้วยกำลังอันมหาศาลที่ปะทะกันของทั้งคู่

[ โฮกกกกก!! ]

[ บึ้กกก!!! ]

[ โอ๊กกก!!! ]

ฝ่ามืออีกข้างของ เว็นดี้ หัวเข้าใส่กลางลำตัวของ ราชันย์ออค ก่อนที่มันพยายามจะยกแขนอีกข้างขึ้นมาป้องกัน ทว่ามันก็ทำไม่ได้ เนื่องจากแขนอีกข้างหนึ่งถูก ซิลเบอร์ ตัดจนขาดกระเด็นไปก่อนหน้านี้แล้ว... ส่งผลให้กำปั้นของ เว็นดี้ ซัดเข้ากลางหน้าท้องของมันอย่างรุนแรงจนร่องกายของ ราชันย์ออค ถอยกรูดออกไปพลางครางออกมาด้วยความจุก

[ กรรรรร์!!! ]

เว็นดี้ ไม่ปล่อยให้โอกาสของตนหลุดมือเมื่อ ราชันย์ออค เสียงจังหวะ และจับร่างของมันยกขึ้นเหนือหัวและเหวี่ยงฟาดกับบ้านเรือนโดยรอบอย่างรวดเร็ว

[ โครมๆๆ!!! ]

[ อ๊ากกกก!!! ]

ราชันย์ออค ร้องโหยหวนเมื่อร่างของตนถูกเหวี่ยงเข้ากระแทกกับบ้านเรือนโดยรอบ ก่อนที่ ราชีนีฮาร์ปี้ จะแผดร้องขึ้นมาและโฉบลงมาช่วยสหายร่วมรบของตนอย่างรวดเร็ว

“อดทนเอาไว้ก่อน ออค!!! ข้ากำลังจะไปช่วย!!!”

ร่ายกายขนาดมหึมาของเธอโฉบลงมาจากฟ้าอย่างรวดเร็วจนไม่ทันได้สังเกตว่าวัตถุบางอย่างกำลังพุ่งเข้าหาตนอย่างรวดเร็วและรุนแรง

[ เปรี้ยง!!! ]

[ กรี๊ดดดด!!! ]

[ โครม!!! ]

ราชินีฮาร์ปี้ ถูกวัตถุบางอย่างขว้างเข้าใส่ศีรษะจนเสียหลักและร่วงลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เงาร่างบางอย่างจะยืนค้ำหัวเธออยู่...

“นี่เจ้า!!!”

“โกร๋ววว...”

ต้นไม้สูงใหญ่ที่มีใบหน้าอยู่กลางลำต้นรวมถึงมีแขนและขางอกออกมาคล้างมนุษย์ กำลังส่งเสียงครางออกมาพลางถือแอปเปิลของตนที่ใช้แทนอาวุธขว้าง ราชินีฮาร์ปี้ เมื่อสักครู่นี้เอาไว้ในมือ

[ เอ้นท์!!! ]

คราวนี้ทั้ง รอน และ อีริค ต่างก็อ้าปากค้างเมื่อเห็น เอ้นท์ ปรากฏกายขึ้นมากลางเมืองและช่วยพวกเขาต่อสู้... ทว่าสิ่งที่น่าแปลกใจกลับไม่ได้มีเพียงเท่านั้น เมื่อเงาร่างจำนวนมากปรากฏขึ้นจากหลังคาบ้านเรือนในบริเวณใกล้ๆ...

[ กี๊ๆๆๆ~* ]

[ กิ๊กๆๆๆ~!!! ]

เสียงร้องที่คุ้นหู และเสียงหัวเราะแหลมเล็กดังขึ้นโดยรอบ ดึงความสนใจของกองทัพทั้งสองฝ่ายไว้ได้อ่างชะงัดนัก

“กองทัพเห็ดกับ ก๊อบลิน!?!”

เหล่าทหารแผดร้องขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนที่กองทัพผู้มาใหม่จะเปิดฉากโจมตีกองทัพ ออค และ ฮาร์ปี้อย่างรวดเร็ว...

[ ดึ๋ง!!! ผัวะๆๆๆ!!! ]

[ ฟิ้ว~* โป๊กๆๆๆๆ!!! ]

[ อ๊ากกกก!!! ]

[ กรี๊ดดดด!!! ]

เหล่าเห็ดน้อยร่างเล็กดีดร่างเข้าอัดกระแทกเหล่าออคจนปลิวกระเด็นไปคนละทิศละทาง ในขณะที่เหล่า ก๊อบลิน เขวี้ยงหินใส่เหล่า ฮาร์ปี้ บนฟ้ารวมไปถึงหวดตะบองเข้าต่อสู้กับเหล่า ออค จนสนามรบปั่นป่วนอย่างรวดเร็ว ทว่าสิ่งที่แน่นอนอย่างหนึ่งก็คือเหล่าทหารแห่งเซอร์ดินไม่ได้ตกเป็นเป้าโจมตีของพวกมัน...

[ ครืดดด... โครม!!! ]

ร่างของ ราชันย์ออค ถูก เว็นดี้ ปล่อยมือจากการเหวียงในที่สุด... ก่อนที่ร่างของมันจะไถลไปกับพื้นและกระแทกเข้ากับบ้านเรือนในบริเวณนั้นจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว...

“แฮ่กๆๆ!!!”

มันหอบหายใจออกมาด้วยร่างกายอันบอบช้ำ ก่อนที่สายตาของมันจะไปหยุดอยู่ที่ ราชินีฮาร์ปี้ ซึ่งนอนมอง เอ้น ที่ยืนค้ำหัวตนอย่างตื่นกลัว และตวาดก้องว่า

“ยัยราชินี!!! ช่วยข้าบ้างสิ อย่ามัวแต่นอนอู้อยู่ตรงนั้น!!!”

เมื่อนั้นเองที่ ราชินีฮาร์ปี้ ได้สติ และรีบบินขึ้นไปบนฟ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตะโกนกลับมาว่า

“เจ้ากล้าดียังไงมาขึ้นเสียงกับข้า!?! ข้าไม่ใช่ลูกน้องของพวก ออค ตัวเขียวอย่างเจ้านะ!!!”

“เจ้าว่าอะไรนะ!!! จะไม่ฟังคำสั่งของข้าเยี่ยงนั้นรึ!!!”

“เจ้าจะบังอาจมากเกินไปแล้ว!!! เจ้าพวกชั้นต่ำ!!!”

เมื่อนั้นเอง... สถานการณ์โดยรอบจึงเปลี่ยนไปในทันที...

[ ราชินีของพวกเจ้าดูถูกราชาของเรา!!! ]

[ ราชาของเจ้าสบประมาทราชินีของพวกข้า!!! ]

[ ฆ่ามัน... ฆ่าพวกมัน!!! ]

หลังจากนั้นกองทัพผสมของ ออค และ ฮาร์ปี้ จึงเริ่มแตกทัพและโจมตีกันเอง ให้เหล่าทหารแห่งเซอร์ดินสับสนและทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว...

“เพื่อนเกลอ... เอาไงดีล่ะทีนี้???”

“... ถามชั้นแล้วชั้นจะไปถามใครละวะเนี่ย...”

รอน ส่งเสียงถามในขณะที่ อีริค ตอบกลับส่งๆ เพราะไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรดี... ก่อนที่จะมีเสียงเดินดังขึ้นข้างกายเขา...

[ ตึงๆ... ]

[ กี๊ๆ~* ]

เว็นดี้ นำร่างของ อลิส ออกมาจากซากร้านค้า ก่อนจะวางลงกลางกลุ่มทหารอย่างช้าๆ...

“ท่านอลิส!!!”

“ไนท์มาสเตอร์!!!”

เหล่าทหารทั้งหลายต่างตีวงล้อมเข้าไปดูอาการของเธอด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่เธอจะค่อยๆพยุงร่างอันบอบช้ำขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาว่า

“พี่อลิสสสสสสส!!!”

“...!?! เซลิน่า?”

เหล่าทหารต่างแหวกทางอย่างรวดเร็วก่อนที่ร่างของ เซลิน่า จะฝ่าวงล้อมเข้ามาอยู่ข้างกายของ อลิส อย่างรวดเร็วโดยมีหยาดน้ำตาใสๆนองไปทั่วใบหน้า...

“พี่อลิส... พี่อลิสคะ... ฮือๆๆๆ...”

“ไม่เป็นไร... พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว...”

ทว่า อลิส กลับไม่ได้ปลอบ เซลิน่า มากนักและหันไปสั่งเหล่าทหารในทันทีว่า...

“ตอนนี้แหละเป็นโอกาสของเราแล้ว!!! ร่วมมือกับเหล่าสัตว์อสูร และตีกองทัพของทั้ง ออค และ ฮาร์ปี้ ให้แตกพ่ายกลับไปให้ได้!!! อย่าปล่อยให้โอกาสนี้หลุดไปเด็ดขาด!!!”

[ โอ๊วววววววว!!! ]

[ กรรรรรรรร~!!! ]

ทั้งเหล่าทหาร รวมไปถึง เว็นดี้ และ เอ้นท์ ต่างกู่ร้องขึ้นอย่างสุดเสียง ก่อนที่ทั้งหมดจะบุกเข้าโจมตีกองทัพของศัตรูอย่างรวดเร็ว...

.....สถานการณ์การรบพลิกกลับแล้ว.....

-----

# Northern Field of Serdin … พื้นที่โล่งทางทิศเหนือของเซอร์ดิน

[ เคร๊งๆๆๆ… ]

แม้ผลการรบของประตูทิศเหนือจะได้ผลสรุปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

[ โครม!!! ตึง!!! ]

แม้นซากศพของเหล่าทหารที่เสียชีวิตในการรบยังคงนอนเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วทั้งบริเวณ...

[ เปรี้ยง!!! ]

แต่การต่อสู้ของ เรย์ และ อัล ก็ยังคงดำเนินต่อไป... เพื่อตัดสินฝีมือของตนในฐานะของนักสู้...

[ ครืดดด... ]

เงาร่างทั้งสองลำกระเด็นออกจากกันและไถลไปกับพื้นอีกครา... ทว่าแม้นจะต่อสู้ด้วยฝีมือทั้งหมดเพื่อโค่นล้มอีกฝ่าย แต่บนใบหน้าทั้งคู่กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างปลื้มปิติถึงขีดสุด...

“รับมือ เรย์!!!”

“เข้ามาเลยครับ!!!”

อัล ตะโกนก้องและพุ่งเข้าหา เรย์ พลางคว้าดาบของตนที่ปักอยู่บนพื้นขึ้นมาสองเล่ม

[ Velox Strike!!! ]

[ …!!! ]

ร่างของ อัล เข้าประชิดตัว เรย์ อย่างรวดเร็วก่อนจะร่ายรำเพลงดาบทั้งสองในมืออย่างรวดเร็ว

[ ย๊ากๆๆๆๆๆๆ!!! ]

[ เคร๊งๆๆๆๆๆๆ!!! ]

เรย์ ควงหอกในมือรับการโจมตีทั้งหมดอย่างรวดเร็วจนมองเห็นประกายแสงมากมายแลบออกมาจากการประชันดาบด้วยความเร็วสูงของทั้งคู่ ก่อนที่อัล จะปิดฉากกระบวนท่าของตนด้วยความรุนแรง

[ เปรี้ยง!!! ]

[ อุ๊ก!!! ]

[ ครืดดด!!! ]

จังหวะสุดท้ายของการโจมตีนั้น อัล ได้ฟันดาบไขว้เป็นรูปกากบาทจน เรย์ ไม่สามารถปัดป้องออกไปได้ และตั้งรับด้วยด้ามหอกของตนจนกระเด็นถอยหลังไป

“ทีของผมบ้างละนะ!!!”

“เข้ามาเลย!!!”

เรย์ หมุนควงด้ามหอกในมือของตนอีกครั้งหนึ่งก่อนพุ่งกลับมาประชิดตัวของ อัล และเปิดฉากจู่โจมในทันที

[ Lance Fury!!! ]

[ ...!!!!! ]

เรย์ แทงหอกในมือออกไปด้วยความเร็วสูงจนมองเห็นปลายหอกจำนวนมากกำลังพุ่งเข้าใส่ จน อัล ต้องยกดาบทั้งสองในมือขึ้นปัดป้องจนเกิดประกายแสงขึ้นบ้างแล้วเช่นกัน

[ เคร๊งงง!!! ]

[ เย้ย!?! ]

ทว่าในระหว่างปะทะนั้นเองที่ดาบในมือของ อัล ถูกปัดจนหลุดมือออกไปทำให้ดาบเพียงเล่มเดียวภายในมือไม่สามารถปัดป้องการโจมตีของ เรย์ เอาไว้ได้ทันและพลาดท่าถูกการโจมตีได้ในท้ายที่สุด

[ ฉัวะๆๆๆ เปรี้ยงงง!!! ]

[ โอ๊ยยยย~!!! ]

[ ครืดดด... ]

คมหอกของ เรย์ เฉือนร่างของ อัล จนเกิดบาดแผลขนาดเล็กโดยทั่ว ก่อนที่จะฟาดร่างของเขาจนกระเด็นออกไปในจังหวะสุดท้าย

“ไอ้บ้าเอ้ย~!!! แบบนี้มันเจ็บนะเฟ้ย!!!”

“ฮะๆๆๆ... ถ้าออมมือให้ผมก็แย่สิครับ?”

“ฮ่าๆๆๆ~!!! ไม่เป็นไรๆ!!!”

ทั้งคู่หัวเราะใส่กันอีกครั้งก่อนที่ อัล จะเปิดอกคุยกันตามประสานักสู้ว่า

“ว่าไป... ใช้ท่าไม้ตายพวกเรากินกันไม่ลงแบบนี้ก็แย่นะ... สนใจมาซัดกันตรงๆโดยไม่ใช้ท่าไม้ตายมั้ยละ เรย์?”

“อืม... ถ้าคุณต้องการแบบนั้นผมก็ไม่ขัดนะครับ...”

ทั้งคู่ยิ้มกว้างให้แก่กัน ก่อนจะเรียกใช้กระบวนท่าเสริมพลังของตนเองในทันที

[ Aqua Gladius & Aqua Regeneration!!! ]

[ ตูมๆๆ!!! ]

พลังเวทมนตร์ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของ อัล จนมองเห็นสายน้ำวิ่งพล่านไปรอบๆร่างของเขา ก่อนที่คมดาบและทั่วร่างของเขาจะห้อมล้อมไปด้วยกระแสน้ำใสๆ พร้อมพลังเวทย์ที่มหาศาลจนสัมผัสได้ด้วยตาเปล่า

[ Aura Sphere (*5) ]

[ วู้มๆๆๆๆ... ]

ทางด้านของ เรย์ นั้นได้สร้างบอลพลังเทพขึ้นมาเป็นจำนวนห้าลูกล้อมรอบกายอย่างเงียบเชียบ ทว่าแม้จะไม่อลังการมากนัก แต่คลื่นพลังและบรรยากาศที่สัมผัสได้จากเขานั้นกลับแตกต่างออกไปได้อย่างชัดเจน...

[ ย๊ากๆๆๆๆ!!! ]

[ ฮ่าาาาาห์!!! ]

เงาร่างทั้งสองเริ่มใช้เพลงดาบและเพลงหอกของตนออกมาจนถึงขีดสุดจนเห็นเพียงแสงและเงาดำที่พุ่งเข้าหากันอีกครั้งหนึ่งท่ามกลางสนามรบอันเงียบเชียบ...

.....

[ เคร๊งๆๆๆๆ!!! ]

เหงื่อเม็ดโตพราวระยับในทุกคราที่ทั้งคู่ฟาดฟันอาวุธเข้าหากัน พร้อมลมหายใจที่หอบกระเส่าจากความเหนื่อยล้าที่ต้องปลดปล่อยพลังขั้นสูงสุดออกมาอย่างต่อเนื่อง...

[ ตึง!!! ]

[ อุ๊กกก!!! ]

กำปั้นของ เรย์ ซัดเข้ากลางหน้าท้องของ อัล อย่างรุนแรงจนเขาส่งเสียงร้องออกมาพลางปล่อยดาบหลุดมือไป ทว่ามือของเขาไม่ได้หยุดนิ่งและโจมตีสวนกลับมาในทันที

[ ผัวะ!!! ]

[ อั่กกก... ]

กำปั้นของ อัล ซัดเข้าที่ใบหน้าของ เรย์ อย่างแม่นยำจนหยดเลือดกระเซ็นสู่พื้นอย่างเงียบเชียบ... ก่อนที่เขาจะเหวี่ยงด้ามหอกในมือกลับอีกครั้งหนึ่ง

[ บั๊กกกก!!! ]

[ โอ๊กกก!!! ]

ปลายด้ามหอกในมือถูกฟาดเข้าใส่ศีรษะของ อัลจนเลือดไหลออกมาเป็นทางยาว ทว่าในจังหวะนั่นเอง...

[ โป๊กกก!!! ]

[ โอ๊ยย!!! ]

อัล เขกศีรษะที่กำลังแตกเข้ากับหัวของ เรย์ อย่างรุนแรงก่อนที่ทั้งคู่จะผละออกจากกันด้วยความมึนงง...

[ หงึกๆๆๆ... ]

ทั้งคู่สะบัดหัวเพื่อไล่ความมึนก่อนที่ อัล จะเอ่ยปากออกมาว่า

“เหวย~~* เห็นบอบบางแบบคุณชายแท้ๆไหงหมัดหนักงี้ว้า~!?!”

[ โครม!!! ]

[ เงิบ!!! ]

อัล พูดได้เท่านั้นก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างของ ออค ตัวหนึ่งที่นอนอยู่บนพื้นและล้มลงไป...

“โอย... คุณก็หมัดหนักใช่ย่อยนี่ครับ... เล่นเอาผมเห็นดาวเลย... วะ... เหวอ!!!”

[ โครม!!! ]

เรย์ เองก็มีสภาพไม่ต่างกันเพราะเขาก็สะดุดร่างของทหารเซอร์ดินนายหนึ่ง และล้มลงไปกับพื้นเช่นกัน...

[ … ]

[ ฮะๆๆๆๆๆๆ~!!! ]

แม้ทั่วทั้งร่างของทั้งคู่จะเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดจำนวนมาก ทว่าจิตใจของทั้งคู่กลับเบิกบานและปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้...

“ฮะๆๆๆๆ!!! เก่ง!!! นายนี่มันเก่งจริงๆเลย เรย์!!!”

“คุณเองก็ใช่ย่อยนี่ครับ... อัล อานีเดอร์!!!”

[ ฮะๆๆๆๆ... ]

เรย์ หัวเราะพลางกางฝ่ามือของตัวเองบดบังแสงตะวันที่แยงเข้าตา ระหว่างที่ อัล กระดิกหางของตนไปมาอย่างรวดเร็วและยิ้มแยกเขี้ยวของตนอย่างร่าเริง...

ทว่าในขณะที่ทั้งคู่กำลังหัวเราะอย่างเบิกบานนั้นเอง...

[ Blade Buster!!! ]

[ …..!!!!! ]

[ ฉัวะๆๆๆ ฉึกๆ!!! ]

[ อ๊ากกกกก!!! ]

คมดาบมนตราสีดำพุ่งฝ่าอากาศเข้าหา เรย์ และ อัล อย่างรวดเร็วจนทั่งคู่ถูกคมดาบฟาดฟันและแทงทะลุร่างอย่างรวดเร็ว...

[ อั่ก..ก....ก... ]

[ กรอดดด!!! ]

[ ปึดๆๆ... ]

เรย์ และ อัล พยายามดึงดาบที่ปักอยู่บนร่างของตนออกไปในขณะที่เสียงหัวเราะอย่างชั่วร้ายจะดังขึ้นในบริเวณใกล้เคียง...

“ฮ่าๆๆๆ!!! สภาพดูไม่ได้เลยนะ... ท่านผู้กล้าฝึกหัด และท่านนักดาบผู้แข็งแกร่ง!!!”

“... คุณคือ!!!”

“แก!!! โรมิโอ!!!”

[ เคร๊งๆๆ... ]

เรย์ และ อัล คำรามขึ้นมาอย่างเดือดดาลก่อนที่ดาบบนร่างจะถูกถอนออกมาอย่างรวดเร็ว...

“คุณ... ทรยศจริงๆด้วยสินะ...”

“เพิ่งจะรู้อย่างนั้นรึ? เจ้าพวกโง่...”

เรย์ ถูกตอบกลับมาอย่างกวนๆก่อนที่ อัล จำคำรามก้องขึ้นมาว่า

“แก!!! ถึงพวกแกจะจ้างชั้นมาแต่ชั้นไม่ได้ให้แกมาทำร้ายชั้นได้ตามใจชอบนะโว้ย!!!”

ทว่า โรมิโอ กลับเมินเฉยต่อเสียงคำรามและตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ

“แกมันก็ไอ้หน้าโง่... เราจ้างแกมาตายยังไม่รู้ตัวอีกเรอะ... โง่เง่าจริงๆ...”

“แก!!!”

ทว่า โรมิโอ กลับพูดต่อขึ้นมาว่า...

“ยังไงก็ต้องขอบใจพวกแก... ที่หลงโง่เชื่อว่าข้าต้องการรบขึ้นมาจริงๆ หึๆๆๆ...”

“...!?! คุณหมายความว่ายังไง?”

“แก!!! อธิบายมานะโว้ย!!!”

เรย์ และ อัล ถามขึ้นเกือบจะพร้อมเพรียงกัน ก่อนที่ โรมิโอ จะชูก้อนวัตถุสีดำขึ้นให้ทั้งสองได้เห็นชัดๆ...

“สิ่งนี้แหละคือเป้าหมายของข้า... สมบัติลับที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ ณ ชั้นใต้ดินของเมืองเซอร์ดิ...”

[ เฟี้ยว!!! ]

[ วูบ... ]

ทว่า โรมิโอ กลับพูดได้เพียงเท่านั้นก่อนที่ อัล จะเขวี้ยงดาบที่อยู่ใกล้ตัวใส่เขาอย่างเดือดดาล...

“ไม่ต้องฝอยกันแล้ว!!! ในเมื่อแกหลอกชั้นก็ตายซะเถอะ!!!”

“เดี๋ยวก่อนครับ อัล!!!”

ทว่า อัล กลับพุ่งเข้าใส่ โรมิโอ โดยไม่สนคำทัดทานของ เรย์ ทำให้อีกฝ่ายแสยะยิ้มกว้างออกมาและร่ายเวทมนตร์ในทันที

“แกมันไร้สมองจริงๆไอ้หน้าโง่!!!”

[ Tempest Blade!!! ]

[ …!!! ]

อัศวินเกราะขนาดยักษ์ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้า อัล ก่อนที่มันจะหวดทวนขนาดยักษ์ในมือใส่เขาอย่างรวดเร็ว

[ ระวัง!!! ]

[ เปรี้ยงงงง!!! ]

[ อ๊ากกกก!!! / อ๊ากกกก!!! ]

เรย์ ซึ่งเข้าไปช่วยผลัก อัล ให้พ้นจากวิถีของคมทวนกลับถูกหวดเข้าใส่พร้อมๆกันจนร่างของทั้งคู่กระเด็นถอยออกมาเป็นระยะทางไกล...

[ โครมๆ!!! ]

[ ฮ่าๆๆๆๆ!!! ]

โรมิโอ หัวเราะขึ้นอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็น เรย์ กับ อัลหายไปในฝุ่นควันที่เกิดจากการกระแทก... โดยไม่รู้เลยว่าได้ไปยั่วคนทั้งคู่ให้โกรธขึ้นมาจริงๆเสียแล้ว...

“แค่กๆๆ... นายยังไหวไหม เรย์?”

“ไหวครับ... และตอนนี้ถ้าคุณจะช่วยลุกและเอาเข่าออกไป... จาก... แผลของผมจะดีมากเลยครับ...”

อัล รีบกุลีกุจอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมพยุงร่างของ เรย์ ขึ้นจากพื้น…

“เห็นที... ผมคงต้องใช้ท่าไม้ตายสูงสุดกับคนๆนี้เสียแล้วมั้ง...”

“ฮ้า~!!! นายยังเก็บท่าสุดยอดเอาไว้เหมือนกันสินะ?”

“เราก็พอกันนั่นแหละครับ...”

[ อุ๊บ... ฮะๆๆๆๆ... ]

ทั้งคู่หัวเราะให้แก่กันและรีดเร้นพลังงานเพื่อใช้ท่าไม้ตายในทันที...

[ ครืนนนนน!!! ]

[ !?!?! ]

ฝุ่นควันที่คละคลุ้งจากการกระแทก ค่อยๆหมุนวนอย่างรวดเร็วและสลายหายไป ก่อนที่ร่างของ อัล และ เรย์ซึ่งทอประกายแสงสีฟ้าและทองจะปรากฏขึ้นต่อหน้า โรมิโอ อย่างรวดเร็วพร้อมทั้งการระเบิดท่าไม้ตายของทั้งคู่!!!

“อนันต์ศาสตราพิฆาต!!!”

[ Infinitus Slash!!! ]

[ ฟุ่บๆๆๆๆๆๆ!!! ]

[ แคร๊งๆๆๆๆๆๆ!!! ]

[ เปรี้ยง!!! ]

อัล พุ่งเข้าหาอัศวินเทมเปส ด้วยความเร็วสูงก่อนจะฟาดฟันดาบในมือทั้งสองเล่มเข้าใส่มันอย่างรุนแรง และพุ่งเข้าหาดาบเล่มอื่นของเขาก่อนจะกลับไปฟันเป้าหมายด้วยความเร็วสูงจนครบทั้งเจ็ดเล่ม ส่งผลให้ร่างของอัศวินเทมเปส แหลกสลายเป็นชิ้นๆไปต่อหน้าต่อตา โรมิโอ ในทันที...

ทว่าเขากลับไม่มีเวลาได้อุทานหรือส่งเสียงร้องใดๆทั้งสิ้น เพราะท่าไม้ตายของ เรย์ เองก็กำลังจะระเบิดเข้าใส่ร่างของเขาเช่นกัน...

“คมหอกทะลวงสวรรค์!!!”

[ Last Piercing!!! ]

[ ซู่มมมมม!!! ]

คลื่นพลังอันรุนแรงถูกแทงออกมาเป็นแนวตรงก่อนที่ โรมิโอ จะทันได้ทำอะไรนั่นเอง... และ...

[ สวบ... เปรี้ยงงงงง!!! ]

[ อ๊ากกกกกกก!!! ]

บนร่างของ โรมิโอ เกิดรูขนาดใหญ่จากการถูกคลื่นพลังแทงทะลุหน้าท้องออกไป ก่อนที่ร่างของเขาจะปลิวตามคลื่นพลังที่เกิดขึ้นจากการกระแทกเข้าหากำแพงเมืองซึ่งอยู่ด้านหลัง...

[ พลั่กกก!!! ]

[ อ๊อกกก... ]

ร่างของ โรมิโอ กระแทกเข้ากับตัวกำแพงจนหยาดเลือดสาดกระจายไปทั่วบริเวณ โดยที่บนกำแพงเมืองรวมไปถึงบ้านเรือนทั้งหลายที่อยู่ภายในนั้นเกิดรู้จากคลื่นพลังเมื่อสักครู่จนมองเห็นเป็นรูทะลุได้สืบเนื่องไป...

[ หงึก... ]

โรมิโอ แน่นิ่งไปหลังจากที่รับท่าไม้ตายสูงสุกของ เรย์ เข้าไป ก่อนที่ เรย์ และ อัล จะทรุดตัวลงนั่งเพราะความเหนื่อยล้า...

[ แฮ่กๆๆๆ... ]

ทั้งคู่หอบหายใจอยู่พักหนึ่งก่อนที่ อัล จะใช้ดาบพยุงร่างกายขึ้นช้าๆ...

“แฮ่กๆๆ... ชั้นจะดับลมหายใจ... ของแกเอง!!!”

[ Rune Strike!!! ]

[ เฮ้ย!!! ]

[ เปรี้ยง!!! ]

ทว่า คลื่นพลังกลับถูกซัดเข้าใส่ อัล จนเขาต้องรีบยกดาบขึ้นรับอย่างรวดเร็ว...

“ยังมีศัตรูอีกงั้นเรอะ!!!”

“.....”

เงาร่างของคนๆหนึ่งปรากฏขึ้นหลังพุ่มไม้ ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปพยุงร่างของ โรมิโอ ขึ้นอย่างรวดเร็ว...

“คุณโรมิโอ!!! อดทนเอาไว้!!!”

“ระ... โรอิ งั้นเรอะ...?”

“ผมจะพาคุณหนีเดี๋ยวนี้ละครับ!!!”

โรมิโอ ครางชื่อของผู้มาใหม่สักพัก ก่อนที่จะถูกเขาพยุงหนีไปอย่างรวดเร็ว...

[ ตึกๆๆๆ!!! ]

“เฮ้ย!!! เดี๋ยวสิแก!!!”

อัล คำรามก้องออกมาก่อนจะ หันมาพูดกับ เรย์ เป็นครั้งสุดท้ายว่า

“นี่เป็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมที่สุดตั้งแต่ชั้นเคยสู้มา... ถ้ามีโอกาสชั้นจะกลับมาสู้กับนายใหม่นะ เรย์!!!”

“ได้แน่นอนครับ...”

เรย์ และ อัล ต่างยิ้มให้แก่กัน ก่อนที่เขาจะตะโกนเรียกดาบทั้งเจ็ดกลับมารวมกันอย่างรวดเร็วว่า

[ Buster Mode!!! ]

[ แกร๊กๆๆๆๆ... ]

ดาบทั้งเจ็ดเล่มของ อัล ลอยกลับมาประกอบกันเป็นดาบยักษ์เล่มเดียวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งตาม โรมิโอ และ โรอิ ไปในทันที...

“สักวันหนึ่งเราจะได้พบกันใหม่สหาย!!!”

นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายที่ เรย์ พูดขึ้นก่อนที่ร่างของ อัล จะหายไปจากสายตา...

[ … ]

[ โครม!!! ]

[ อ๊ะ... ]

เรย์ ค่อยๆพยุงร่างกายของตนขึ้นพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะทรุดลงไปกับพื้นอย่างรวดเร็ว...

[ แปะๆๆ... ]

“ฮะๆๆๆ... ท่าทาง... ผมจะอาการสาหัสกว่าที่คิดแฮะ...”

หยดเลือดไหลซึมออกมาจากหน้าท้องของเขาอย่างต่อเนื่อง... ทว่าเขาก็พยายามยันกายขึ้นอีกครั้งจนเป็นผลสำเร็จ...

“แต่ว่า... ผมยังล้มไม่ได้..... ผมยังต้องช่วยทุกคนก่อน...”

เรย์ พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบของสนามรบ และหลับตาลงช้าๆ พร้อมทั้งประกายแสงสีทองที่ค่อยๆเรืองรองขึ้นรอบๆร่างของเขา...

“มนตราเทพโบราณ... ข้าขอใช้พลังของเจ้าละนะ...”

เรย์ พึมพำขึ้นมาเท่านั้น ก่อนที่เขาจะเริ่มร่ายเวทมนตร์ด้วยภาษาของเทพซึ่งมนุษย์ไม่สามารถเข้าใจได้

(ทั้งนี้ เราจะแปลเป็นภาษามนุษย์ เพื่ออรรถรสในการอ่านของทุกท่าน)

[ข้าแต่องค์มหาเทพผู้ยิ่งใหญ่... ผู้เป็นต้นกำเนิดแห่งสรรพชีวิต... ด้วยพันธสัญญาที่ข้าและท่านเคยร่วมกันสร้างไว้แต่กาลก่อน... ข้าขออัญเชิญสาวกผู้ซื่อสัตย์ของพระองค์ลงมาจุติบนพื้นโลก... เพื่อลงทัณฑ์คนบาปให้สิ้นไป... ]

แสงสว่างทอประกายจนเสาแสงปรากฏขึ้นบนฟากฟ้าจนมองเห็นไปทั่งทั้งสนามรบ... ก่อนที่เวทมนตร์ของ เรย์ จะถูกร่ายจนเสร็จสิ้น...

[ Summon Valkyrie!!! ]

เมื่อสิ้นเสียง บนน่านฟ้าเมืองเซอร์ดิน ได้ปรากฏวงเวทย์สีทองขนาดยักษ์สลักลวดลายด้วยอักษรเทพโบราณซึ่งไม่มีผู้ใดสามารถอ่านออก พร้อมเกิดเสียงบทเพลงสวรรค์บรรเลงไปทั่วทั้งตัวเมือง ก่อนที่ร่างขนาดยักษ์ของ *เทพีวาลคิวรี่ (Valkyrie) จะปรากฏขึ้นบนฟากฟ้า...

(*เทพีวาลคิวรี่ (Valkyrie) – เป็นนามของเทพีผู้รับใช้เทพเจ้า โอดีน ในตำนานของนอร์ส ซึ่งในตัวเรื่องนี้จะใช้เรียกแทนเทพีผู้ถือพรหมจรรย์แห่งสรวงสวรรค์ และมีอำนาจทำลายปีศาจร้ายให้สิ้นไป...)

.....

[ บนฟ้านั่นมันอะไรน่ะ!!! ]

[ เทพีวาลคิวรี่!?! ]

[ เทพสวรรค์นี่!?! ]

เสียงเซ็งแซ่ดังไปทั่วทั้งตัวเมือง ซึ่งการรบยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด...

[ เปรี้ยง!!! ]

[ ฮู่มมม!!! ]

[ โครม!!! ]

[ กรี๊ดดด!!! ]

ร่างของ ราชันย์ออค ถูก เว็นดี้ พุ่งชนจนกระเด็นออกไปนอกตัวเมือง ในขณะที่ร่างของ ราชินีฮาร์ปี้ ถูก เอ้น เหยี่ยงทุ่มออกไปนอกตัวเมืองเช่นกัน...

“อีริค โว้ยยยย!!! บนฟ้านั่นมันอะไรน่ะ!?!”

“ตูจะไปรู้มั้ย!!!”

“พี่อลิสคะ!!!”

“อย่าสนใจเรื่องอื่น!!! ล้มศัตรูตรงหน้าก่อน!!!”

…..

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าประตูเมืองแล่นเข้ามาในหัวของ เรย์ ผ่านทางสายตาของ เทพีวาคิวรี่ ก่อนที่เธอจะหันมามอง เรย์ ซึ่งเป็นผู้อัญเชิญตนเองลงมาจากสรวงสวรรค์...

(เจ้าผู้ถือครองมนตราแห่งทวยเทพเอย... เหตุใดเจ้าจึงอัญเชิญข้าลงมายังโลกเบื้องล่างแห่งนี้...)

น้ำเสียงหวานใสและนุ่มลึกในเวลาเดียวกัน ดังก้องขึ้นในโสตประสาทของ เรย์ ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปด้วยภาษาเทพโบราณว่า

[ เมืองเซอร์ดิน... เมืองของเหล่ามนุษย์ที่ข้าปกปักรักษาต้องการพลังของท่าน... ได้โปรดช่วยข้าทำลายเหล่าปีศาจร้ายให้สิ้นไปด้วยเทิญ... ]

เทพีวาลคิวรี่ หลับตาลงพักหนึ่งก่อนที่เสียงของเธอจะดังขึ้นในโสตประสาทของ เรย์ อีกครั้งหนึ่ง..

(ด้วยพันธสัญญาโบราณที่ตระกูลของเจ้าเคยสร้างร่วมเอาไว้กับข้า... ข้ายินดีที่จะให้ความช่วยเหลือกับเจ้า... จงบอกข้ามาเถิดว่า อริศัตรูที่เจ้าต้องการทำลายนั้นคือผู้ใด...)

ทันใดนั้นภาพของสนามรบที่เทพีวาลคิวรี่มองเห็นจะปรากฏขึ้นในโสตประสาทของ เรย์ อีกครั้งหนึ่ง...

[ กองทัพ ออค ร่างกายสีเขียวผู้บ้าคลั่ง... และกองทัพ ฮาร์ปี้ ผู้มีปีกบนฟากฟ้า... พะยะค่ะ... ]

เมื่อสิ้นเสียงของ เรย์...เทพีวาลคิวรี่ จะบันดาลคันธนูสีขาวบริสุทธขึ้นมาในมือพร้อมทั้งง้างคันศรอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ศรเวทย์สีขาวจะปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็ว...

(จงหายไปซะ... เหล่าอริศัตรูแห่งนายของข้า...)

[ ฟิ้ววว... ]

[ วาบบบบบบ... ]

ทันทีที่ศรแสงสีขาวถูกปล่อยออกจากสายและกระทบกับพื้นเบื้องล่าง พลันเกิดแสงสว่างสาดส่องไปทั่วทั้งบริเวณจนมองไม่เห็นโดยรอบไปชั่วขณะหนึ่งในทันที...

.....

[ นี่มันแสงอะไรกันเนี่ย!!! ]

[ มองไม่เห็นอะไรเลย!!! ]

[ กี๊ๆๆๆๆ!?! ]

[ โกร๋วววว... ]

เสียงอุทานเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งสนามรบ... ก่อนที่แสงสว่างจะจางหายไป และตามมาด้วยเสียงครางของเหล่าทหาร...

“กองทัพของศัตรู...”

“หายไปหมด... แล้ว!?!”

ทั่วทั้งบริเวณพื้นที่โล่งนอกเมืองรวมไปถึงด้านในตัวเมือง รวมไปถึงบานประตูต่างๆ ไม่ปรากฏร่างของเหล่า ออค และ ฮาร์ปี้ ให้เห็นแม้เพียงร่างเดียว... จะเหลือก็เพียงอาวุธและร่องรอยการต่อสู้ รวมไปถึงขนนกของเหล่า ฮาร์ปี้ ที่หลงเหลืออยู่ภายในสนามรบเท่านั้น...

.....

(...ข้าทำลายเหล่าศัตรูของเจ้าจนหมดสิ้นแล้ว... ผู้สืบทอดสายเลือดแห่งพันธะสัญญาเอ๋ย...)

เสียงของนางดังขึ้นในหัวของ เรย์ เป็นครั้งสุดท้าย... ก่อนที่ร่างของนางจะค่อยๆจางหายไปอย่างช้าๆ...

[ ขอบพระคุณท่านมาก... เทพีวาลคิวรี่... ]

เรย์ โค้งคำนับให้กับนางอย่างนอบน้อมเป็นครั้งสุดท้าย... ก่อนที่ร่างของเขาจะทรุดลงไปกับพื้นและแน่นิ่งไปในที่สุด...

[ ..... ]

สายตาของเขาเริ่มพร่ามั่ว... เนื่องจากการใช้พลังกาย และ พลังเวทย์อย่างต่อเนื่องจนเกินขีดจำกัด รวมไปถึงสูญเสียเลือดมากเกินไป...

(เรา... คงไม่รอดแล้วสินะ...)

นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ เรย์ คิดได้ก่อนที่สติขิงเขาจะหลุดลอยไปจากร่าง...

[ …ตึก... ]

เงาร่างสีดำปรากฏขึ้นก่อนที่น้ำเสียงของเธอจะเอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา...

“นายจะตายที่นี่ไม่ได้ เรย์... ชั้นยังมีเรื่องราวอีกมากที่อยากจะถามนาย...”