Ep.17 การพักผ่อนที่ชายหาดเคอร์รี่ (Kerrie Beach) First Part

posted on 25 Mar 2011 00:24 by mayz-maiz in Episode

# Kerrie Beach... ชายหาดเคอร์รี่

[ ซ่าาาา...ๆ... ]

คลื่นน้ำสีครามใส กำลังสาดกระทบเข้ากับเม็ดทรายสีขาวละเอียดบนชายหาดแสนสวย ทิวทัศน์ของท้องฟ้าสีครามและท้องทะเลสีสดใสบรรจบกันที่เส้นของฟ้า ช่างให้ความรู้สึกสวยงามเกินจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้หมด...

สถานที่นี้คือชายหาดเคอร์รี่... สถานที่ท่องเที่ยวอันดับหนึ่งของทวีปเบอร์มีเซีย และยังเป็นท่าเรือที่สำคัญของเมือง เซอร์ดิน ที่ใช้ในการติดต่อค้าขายกับทวีปอื่นๆอีกด้วย

ทว่าตามปกติที่นี่จะถูกเหล่า ฮาร์ปี้ และรุกรานอยู่บ่อยๆจนจำนวนนักท่องเที่ยวลดลงมากในช่วงหลายปีนี้ ทว่าหลังจากเหตุการณ์การรบที่เมืองเซอร์ดิน ทำให้จำนวน ฮาร์ปี้ ที่อาศัยอยู่ที่นี่ลดจำนวนลงไปมาก อีกทั้ง ราชินีฮาร์ปี้ เองก็หายสาบสูญไปเสียอีก... ทำให้ที่นี่กลับมามีนักท่องเที่ยวคึกคักเฉกเช่นแต่ก่อน...

และในสถานที่นี้เองที่โชคชะตาจะนำพาคนบางคนให้มาพบกัน...

-----

# Silverism Cruise… ซิลเวอร์ริซึ่ม เรือข้ามทวีประหว่าง เบอร์มีเซีย – ซิลเวอร์แลนด์

[ ครืนนน... ]

เสียงเครื่องยนต์ของเรือ ซิลเวอร์ริซึ่ม กำลังครางพลางแล่นตัดมหาสมุทรสู่ทวีป ซิลเวอร์แลนด์ ทวีปบ้านเกิดของ รอน และยังเป็นทวีปที่อยู่ใกล้กับ เบอร์มีเซีย มากที่สุดอย่างรวดเร็ว

[ กึงๆๆๆ... ]

[ ตึง!!! โครม!!! ]

[ แอ๊กกก!!! ]

ณ ห้องใต้ท้องเรือ ซึ่งเป็นชั้นโดยสารราคาถูกที่สุด และเป็นชั้นที่มีผู้ลอบขึ้นเรือแฝงขึ้นมามากที่สุด กำลังเกิดเหตุวิวาทขึ้นเล็กน้อย...

[ โครม!!! ]

[ อ๊ากกกกซ์~!!! ]

ชายฉกรรจ์จำนวนสามคนถูกโยนออกจากห้องใต้ท้องเรืออย่างรวดเร็ว โดยมีชายอีกคนหนึ่งหักนิ้วจนเกิดเสียงลั่น [ กร๊อบ-แกร๊บ ] สร้างความตื่นกลัวให้กับทั้งสามเป็นอย่างมาก...

[ กร๊อก... แกร๊ก... ]

ชายรูปร่างกำยำ ผมสีดำไม่เป็นทรง แต่มีจุดเด่นอยู่ที่หูและหางสุนัขสีดำ... อัล อานีเดอร์ นั่นเอง...

“พวกแก... ประการแรก... แดร้กเหล้าแถมสูบบุหรี่จนห้องนี้เต็มไปด้วยกลิ่นๆเน่าๆแล้วรู้ตัวบ้างมั้ย!!!”

[ ผัวะๆๆ!!! ]

[ อั๊กๆๆ อุ่ก อ๊อก!!! ]

ทั้งสามถูกหมัดและเท้าของ อัล ป้อนจนอิ่มหนำสำราญไปหนึ่งชุดก่อนที่เขาจะเริ่มร่ายอีกครั้งหนึ่ง...

“ประการที่สอง!!! พวกแกกินไม่พอ ยังแหกปากเผื่อแผ่พวกชั้นที่กำลังจะนอนพักอีกด้วย!!! มันน่ารำคาญโว้ย!!!”

[ เปรี้ยงๆๆ โครม!!! ]

[ อ๊ากกกก~!!! ]

คราวนี้ทั้งสามจึงได้รับของควานเป็นปลายเท้าอันหนักหน่วงของ อัล จนกระเด็นไปติดกำแพงเรือในทันที...

“ปล่อยพวกเราไปเท้ออออ~!!! เรายอมแย้ววว~!!!”

“ประการสุดท้าย...”

[ ครืนนนนน!!! ]

พลังเวทย์ของ อัล หนาแน่นจนสามารถสัมผัสได้ด้วยตาเปล่า ทำให้ทั้งสามคนหน้าซีดเผือดไปในทันที...

“พวกแกมันหน้าด้านเกินไปหน่อยมั้ง!!! ลวนลามเด็กตัวเล็กๆยังไม่พอ ยังมีหน้ามาลวนลามคนป่วยที่ชั้นยังดูแลอยู่ แถมยังกล้าเรียกชั้นว่าไอ้ตูบด้วยอย่างงั้นเรอะ!?! อย่าอยู่เลยแกกกกกกก!!!”

[ ม่ายยยยยย~!!! ]

[ ตูม!!! ]

[ ซ่าๆ... ]

และแล้วทั้งสามจึงถูกพลังของ อัล เล่นงานจนได้ไปนอนในห้องพยาบาลของเรืออย่างสุขใจ...

“เฮ่อ... น่ารำคาญว่ะ...”

อัล พูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะเดินกลับไปยังสัมภาระของตนเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆหญิงสาวอีกคนหนึ่ง และเด็กสาวตัวเล็กอีกคนหนึ่ง...

“.....”

หญิงสาวในชุดคลุมขยับถอยหนีชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาแสดงท่าทีฮึดฮัดอยู่นิดหน่อย ก่อนที่เขาจะนอนหลับไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของหญิงสาว และสายตาสงสัยของเด็กน้อย...

“พี่สาวคะ... เป็นอะไรรึเปล่า?”

เด็กสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเด็กน้อยสักพัก ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆออกมาและเอื้อมมือไปลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา...

“พี่ไม่เป็นอะไรหรอก... ขอบคุณนะที่เป็นห่วง...”

“ค่ะ... ขอหนูนั่งด้วยคนนะคะ”

“ได้สิจ้ะ”

เด็กสาวยิ้มอย่างร่าเริงก่อนที่เธอจะนั่งลงข้างๆหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

“พี่สาว... เป็นอะไรรึเปล่าคะ? ทำไมพี่ดูหวาดระแวงจัง?”

“...ไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะ... ว่าแต่หนูน้อย ชื่ออะไรเหรอ? แล้วเดินทางมากับใคร?”

หญิงสาว ค่อยๆเปิดชุดคลุมออก เผยให้เห็นผมสีแดงเพลิงยาวถึงกลางหลังซึ่งมัดรวบเป็นหางม้าอยู่ด้านบน และใบหน้าสวยหวานที่ส่อแววหวาดระแวงอะไรบางอย่าง...

“หนูชื่อ ลูเทเซีย ค่ะ... ลูเทเซีย แอคเซเลี่ยน... เดินทางคนเดียวค่ะ”

“คนเดียวเหรอ?”

“ค่ะ~*”

เด็กสาวยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร พลางจ้องมองใบหน้าของเธออย่างไร้เดียงสา

“แล้วพี่สาวละคะ? ชื่ออะไร?”

“ชื่อ... พี่ชื่อ...”

หญิงสาวพยายามนึกชื่อของเธออีกครั้ง... ซึ่งนับเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบหลังจากที่เธอ ฟื้นคืนสติมาเมื่อสองอาทิตย์ก่อน... เพราะเธอสูญเสียความทรงจำไปโดยสิ้นเชิง...

“ขอโทษนะจ้ะ... พี่จำไม่ได้น่ะ...”

เธอทำหน้าเศร้าจนเด็กน้อยทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว... จนกระทั่งคนที่นอนอยู่ส่งเสียงขึ้นมาว่า

“จูเนียร์...”

“...!?!”

ลูเทเซีย และหญิงสาวหันไปมองคนตัวดีที่แกล้งนอนก่อนที่เขาจะส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งว่า

“ถ้าจำไม่ได้.. ชั้นก็จะเรียกเธอว่า จูเนียร์... ดีมั้ยล่ะ?”

“งั้น... หนูเรียกพี่ว่า พี่จูเนียร์นะคะ”

“อะ... อืม...”

และแล้วหญิงสาวจึงได้รับชื่อใหม่ว่า จูเนียร์ แทนที่ชื่อเดิมที่ยังนึกไม่ออก ก่อนที่เธอจะพูดคุยกับ ลูเทเซีย เพื่อแก้ความเบื่อหน่ายจากการเดินทาง...

( ชั้นเป็นใครกัน... ทำไมถึงนึกอะไรไม่ออกเลยนะ... แถมนายนี่ก็ไม่ยอมบอกอะไรเราซะด้วย... )

.....

จูเนียร์ หรือ ชื่อเดิม เมย์โล้ มูนเฟส... สูญเสียความทรงจำฟลังจากที่เธอฟื้นคืนสติเมือราวๆสามวันก่อน ซึ่งนับเป็นเวลาสองอาทิตย์ นับจากเหตุการณ์สงคราม ณ เมืองเซอร์ดิน...

แม้เธอจะพยายามถามชายที่เฝ้าดูแลเธอว่าตัวเธอนั้นเป็นใครกันแน่ แต่ชายตรงหน้าก็ไม่เคยให้คำตอบเธอแม้แต่น้อย... ทำให้เธอไม่มีทางเลือกนอกจากติดตามเขาไปเรื่อยๆจนกว่าชายตรงหน้าจะยอมบอกว่าเธอเป็นใครและมาจากไหนกันแน่...

-----

#3 วันต่อมา ณ Kerrie Beach

ในตอนนี้เหล่าสมาชิกทีม SGC ได้เดินทางมาพักผ่อนที่ ชายหาดเคอร์รี่ หลังจากที่ทุกคนหายดีจนเป็นปรกติหลังจากบาดเจ็บจากสงครามแล้ว...

กลุ่มคนที่เดินทางมาเที่ยวในครั้งนี้มีทั้งหมดแปดคนด้วยกัน ซึ่งได้แก่ เรย์ รอน อีริค ซิลเบอร์ เซลิน่า อลิส จิล และ เจน ซึ่งตามจริงแล้วการเดินทางครั้งรี้คงเสียค่าเดินทางไม่น้อย เว้นเสียแต่ว่า อลิส ได้ใช้สิทธิ์ของ ไนท์มาสเตอร์ ในการซื้อตั๋วกิน-ดื่ม ฟรีตลอดระยะเวลาสามวันมาให้กับทั้งแปด ทำให้ในสามวันนี้พวกเขาสามารถ กิน-ดื่ม หรือเข้าพักที่ไหนก็ได้ตลอดเวลานั้นเอง...

ด้วยเหตุนี้ทั้งแปดคน จึงได้มาพักผ่อนกันในฐานะของทีม SGC และถือเป็นการต้อนรับ เซลิน่า และ ซิลเบอร์ ซึ่งเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของทีมอีกด้วย โดยที่ จิล และ เจน ขอติดตามมาร่วมแสดงความยินดีด้วย

และในขณะนี้คนทั้งแปดกำลังผ่อนคลายกับวันหยุดหลังการฟื้นตัวของตนเองอย่างเต็มที่...

"ฮ่าๆๆๆๆ เซลิน่าจังแน่จริงจับชั้นให้ได้ซี่!!!"

"พี่รอน เอาแตงโมของหนูคืนมาเดี่ยวนี้น้า~*"

รอน ในชุดว่ายน้ำกางเกงขาสั้น สีส้ม กำลังเอาแตงโมส่วนของ เซลิน่า มากินพร้อมทั้งวิ่งหนีไปด้วย ทำให้เธอต้องวิ่งไล่ตามเอาแตงโมของเธอคืนอย่างสุดชีวิต

เซลิน่า ในชุดบีกินี่ลายทางสีฟ้าใสตัดกับสีขาว คาดเอวด้วยผ้าผืนบางสีเขียวอ่อน กำลังพยายามวิ่งไล่ตาม รอน อย่างสุดความสามารถ เพราะสภาพร่างกายของเธอนั้นไม่ได้แข็งแรงเช่นเดียวกับ รอน ที่ใช้ชีวิตล่าสมบัติกับพ่อมาตั้งแต่ยังเด็ก ทว่าเธอก็ไม่ยอมแพ้และพยายามวิ่งไล่ตามอย่างมุ่งมั่น

"ยะฮู้วววว แตงโมอย่อย งั่มๆๆ"

รอน หยิบแตงโมอีกชิ้นขึ้นมากินเพื่อยั่วให้ เซลิน่า โกรธและวิ่งไล่เขาต่อ หลังจากที่เขาเห็นเธอยืนนึ่งกับที่และหอบหายใจได้พักหนึ่งแล้ว

"หนอย~* เล่นแบบนี้ใช่มั้ยค้า~? งั้นเอานี่ไปเล้ย~!!!"

เซลิน่า คว้าอะไรบางอย่างขึ้นมาจากบนพื้น ก่อนจะเขวี้ยงใส่ รอน เต็มแรงของเธอ

[ เฟี้ยวววว!!!โป๊ก!!! ]

[ หงับๆๆๆ!!! ]

[ จ๊ากกกกก~!!! ]

ปูนั้นเอง... เซลิน่า เขวี้ยงปูใส่ รอน และเมื่อปูเกาะบนหัวของเขาได้ได้มันก็เริ่มทำการ "ซอย" ผมของเขาในทันที ส่งผลให้ รอน โยนจานใส่แตงโมขึ้นไปบนฟ้าด้วยความตกใจและวิ่งหนีไปในทันที

"แง้~* แตงโมของหนู กลับมานี่น้า~!!!"

เซลิน่า วิ่งอย่างรวดเร็วก่อนจะคว้าจานได้เป็นอย่างแรก ก่อนที่เธอจะพยายามใช้จานรับแตงโมของเธอคืน หนึ่ง สอง สาม และชิ้นสุดท้ายที่กำลังจะตกลงสู้พื้น... ทำให้เธอพุ่งเข้าหาแตงโมของเธออย่างสุดแรงหมายจะรับมันลงจานให้ได้ ทว่า...

[ อ๊า~!!! ]

[ โครม!!! ]

[ กรี๊ด~!!! ]

[ ว้าย~!!! ]

ด้วยความที่เธอไม่เคยฝึกฝนร่างกายมาก่อน ร่วมกับการที่เธอต้องวิ่งไล่ รอน มาตลอดทาง ทำให้ขาของเธอหมดแรงลงอย่างกะทันหันและชนเข้ากับ อลิส ซึ่งเดินสวนมาพอดีจนชิ้นแตงโมนั้นเละคาร่างของทั้งสองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

"เซลิน่า... น้องไม่เป็นอะไรนะ?”

"แงๆๆๆ~* แตงโมของหนู..."

[ จ๊อกกกก... ]

[ ...!?! ]

เสียงของเหลวบางอย่างไหล ดึงความสนใจไปจากทั้งคู่ ก่อนที่ อลิส และ เซลิน่า จะหันไปเห็น รอน ซึ่งยืนเลือดกำเดาไหลเป็นสายน้ำอยู่ใกล้พลางจ้องมองพวกเธออย่างหื่นกระหาย...

[ เอื๊อก!!! ]

รอน กลืนน้ำลายอึกใหญ่กับภาพที่เห็นตรงหน้า... อลิส ในชุดบิกินี่สีแดงเพลิงปักลายมังกรจีนสีทอง ซึ่งมัดรวบเส้นผมสีทองของตนเอาไว้ด้านหลังอยากเป็นระเบียบนั้น กำลังถูกร่างของ เซลิน่า นั่งคร่อมอยู่ด้านบน โดยที่ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้จนลมหายใจรดต้นคอของกันและกัน อีกทั้งบนร่างของทั้งคู่ยังเปรอะเปื้อนไปด้วยชิ้นและน้ำแตงโมสีแดงสด

[ เอื๊อก... ]

เสียงกลืนน้ำลายดังมาจากนักท่องเที่ยวอื่นๆซึ่งหันมาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าพอดี และกำลังจ้องทั้งคู่ตาไม่กระพริบ โดยมีบางคนที่น้ำลายไหลย้อยด้วยจินตนาการของตนเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

[ ... กรี๊ดดดดดด~!!! ]

จากนั้น เซลิน่า และ อลิส จึงต้องวิ่งลงทะเล เพื่อหนีสายตาหื่นกามของ รอน และเหล่านักท่องเที่ยวทั้งหลายไปอย่างรวดเร็วโดยมี รอน ยืนเช็ดเลือดกำเดาของตนอย่างมีความสุข...

“ซู้ดดด... เอิ้ว... อาหารตาแท้ๆเลยน้อ~♥”

รอน พูดออกมาอย่างเคลิบเคลิ้มโดยลืมไปว่าบนหัวของตนมีเพชฌฆาตรอสำเร็จโทษของเขาอยู่...

[ แกร๊กๆๆๆ... ]

[ แหง่บบบ!!! ]

[ … ]

ปูที่ เซลิน่า เขวี้ยงใส่หัว รอน เมื่อสักครู่นี้ ได้ไต่ลงมาริมหัวของเขาก่อนจะพลัดตกลงมา ทำให้มันต้องรีบหนีอะไรบางอย่างเอาไว้เพื่อไม่ให้ร่างของมันร่วงลงไปกับพื้น และสิ่งที่มันหนีบได้ก็คือ... จมูกของเขานั่นเอง...

[ ฮว๊ากกกกกกซ์!!! ]

รอน แหกปากร้องลั่นชายหาดก่อนที่เขาจะวิ่งไปมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อไม่สามารถดึงเอาปูบนจมูกของตนออกไปได้ เพราะยิ่งดึงก็ยิ่งสร้างความเจ็บปวดให้แก่ตนเอง...

.....

ห่างออกไปไม่ไกลนัก... จิล และ เจน กำลังเรียกร้องให้ เรย์ และ อีริค ทำอะไรบางอย่างให้กับพวกตนซึ่งนอนอยู่บนผืนผ้าภายใต้ร่มกันแดดขนาดใหญ่

[ ทาเร็วๆสิคะ เรย์~♥ ]

[ อีริค ก็ด้วยสิ เร็วๆ~♥ ]

[ อะ... ฮะๆๆๆ... ]

[ เอื๊อก!!! ]

เรย์ และ อีริค ได้แต่ยิ้มและกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอเมื่อ จิล และ เจน ได้ขอร้องให้พวกเขาทั้งสองช่วยทาครีมกันแดดให้กับพวกตน เนื่องจากพวกเธอไม่ค่อยจะได้มาเที่ยวทะเลนัก ดังนั้นครั้งนี้พวกเธอจึงตั้งเป้าที่จะอาบแดดให้ผิวสวยกลับไปอวดลูกค้าในเมือง สองหนุ่มจึงตกเป็นตัวช่วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะในตอนนี้ รอน กำลังวิ่งไล่จีบสาวๆตามชายหาด ส่วน ซิลเบอร์ นั้นก็หนี อลิส ไปอ่านหนังสือที่ใดก็ไม่ทราบ...

“เรย์ค๊า~*”

“ครับๆๆ... ผมจะลงมือทาให้คุณเดี๋ยวนี้ละครับ...”

เรย์ ว่าพลางหยิบขวดโลชั่นมาถือเอาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว…

จิล ในตอนนี้กำลังนอนคว่ำหน้ากับผ้าปูพื้น โดยปลดสายรั้งชุดว่ายน้ำของเธอออก ทำให้หน้าอกของเธอเบียดกระชับอยู่กับชุดว่ายน้ำลายทาง สีขาว-เขียว ตัวน้อยซึ่งรองรับหน้าอกของเธออยู่ และใส่เพียงชุดว่ายน้ำลายเดียวกันตัวจิ๋ว ซึ่งรัดรึงสะโพกของเธอจนโดดเด้งล่อสายตา ควบคู่ไปกับแผ่นหลังนวลที่ไม่มีเส้นผมปิดบัง เนื่องจากเธอมัดรวบมันเอาไว้ข้างกายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำให้ เรย์ มีโอกาสจ้องมองรูปร่างของเธอจนหน้าขึ้นสี...

“อีริค~* จะให้รอไปถึงเมื่อไหร่จ๊า~?”

“อะ... โอเค... เฮือก!!!”

ส่วนทาง เจน นั้นยังคงถักผมของตนเป็นเปียตามปกติ เผยแผ่นให้เห็นหลังขาวผุดผ่องไร้ราคีใดๆ และหน้าอกซึ่งเบียดชิดอยู่กับชุดว่ายน้ำสีขาวซึ่งแผ่อยู่บนผ้าปูพื้นนั้น ยิ่งตีให้สติของ อีริค แตกกระเจิงจนต้องเบือนหน้าหนี ทว่าแม้จะละสายตาไปมองเบื้องล่างของเธอแทนแล้วก็ยังพบกับชุดว่ายน้ำแบบเชือกตัวจิ๋วซึ่งเผยแก้มสะโพกกลมกลึงจนทำให้สติของเขาแตกกระจายจนไม่เหลือชิ้นดี...

แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ เรย์ และ อีริค ก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมยามปกติที่เห็นพวกเธอในชุดพนักงานร้านสมุนไพรและดอกไม้ป่า กับในขณะนี้ถึงได้แตกต่างกันมากเหลือเกิน... หรือเพราะพวกเธอซ่อนรูปได้ดีจนพวกเขาคาดไม่ถึงกันแน่นะ...

[ ป๊อก... ]

[ จ๊อกกก~* ]

ขวดโลชั่นถูก เรย์ เปิดออก ก่อนที่ตัวยาสีเขียวจากสมุนไพรจะถูกเทลงบนฝ่ามือหนาของชายหนุ่มจนพูดฝ่ามือ ก่อนที่เขาจะหันมาพูดคุยกับ จิล อย่างสุภาพว่า

“งั้น... ผมจะเริ่มแล้วนะครับ...”

“นี่เป็นครั้งแรกของชั้นกับผู้ชาย... รบกวนช่วยอ่อนโยนกับชั้นด้วยนะคะ~*”

“...ไว้ใจได้เลยครับ”

“ค่า~♥”

จิล ทำเสียงกระเส่าแกมเว้าวอน ก่อนจะจ้องมองชายหนุ่มซึ่งคุกเข่าอยู่ข้างๆร่องของเธอในขณะนี้

รูปร่างสมส่วน หน้าท้องแบนราบน่าสัมผัส แผงอกกว้างชวนให้ซุกไซ้ ประดับกายด้วยกางเกงว่ายน้ำสีเหลืองทองปักลวดลายวิหคเพลิงสีดำ... ช่างขับให้เรือนร่างของชายตรงหน้าดูเซ็กซี่และน่าหลงใหล รวมกับรอยยิ้มอ่อนโยนและใบหน้าอันหล่อเหลานั้นแล้ว ช่างชวนให้เหล่าสาวๆตามชายหาดใจละลายไปกับชายหนุ่มคนนี้เสียนี่กระไร♥

[ แหมะๆ... พรืดๆๆ~* ]

[ อ๊างงง~*♥ ]

ฝ่ามือของชายหนุ่มค่อยๆบรรจงลูบไล้โลชั่นบนฝ่ามือไปตามแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างเชื่องช้า ทว่ารสสัมผัสของฝ่ามือหนานั้นกลับทำให้หญิงสาวรู้สึกดีจนอดครางออกมาไม่ได้ เพราะนอกจากช่วยทาครีมให้กับเธอแล้วชายหนุ่มยังบรรจงนวดและบีบเคล้นไปตามจุดต่างๆจนเธอรู้สึกดีราวกับร่างกายจะหลอมละลายหายไป จนต้องหอบหายใจกระเส่าออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้...

[ อะ... อ๊า..าาา... ]

[ ตรงนี้เป็นยังไงบ้างครับ? ]

[ ดี.. ค่ะ... คิย๊าาา~♥ ]

เสียงร้องครางของหญิงสาวเรียกสายตาจากนักท่องเที่ยวรอบๆจนเริ่มมีผู้คนมามุงดูพวกเขาเล็กน้อย...

[ ตรงนี้รู้สึกดีใช่มั้ยครับ? ]

[ อือ... อั๊ง~♥ ]

[ ถ้าชอบงั้นผมจะเพิ่มแรงขึ้นอีกนิดนะครับ ]

[ อะ... ค่ะ... แรงๆเลยค่ะชั้นชอบ~!!! ]

[ งั้นเต็มแรงเลยนะครับ!!! ]

[ อุ... อือ... อื๊อ~… อ๊าาาาา~♥♥♥ ]

เสียงครางอันเปี่ยมไปด้วยความสุขของเธอทำให้นักท่องเที่ยวโดยรอบต่างหันมามองด้วยความสนใจ และหน้าขึ้นสีกับท่าทางที่หญิงสาวแสดงออกมา รวมไปถึงบางคนที่มีจินตนาการสูงต้องกุมจมูกของตนและก้าวออกไปให้พ้นจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็ว และยังมีสาวๆบางคนที่รบเร้าให้แฟนหนุ่มทำตามอย่าง เรย์ ให้กับตนเองบ้าง...

[ อูววว... ฮู่วว.. ฮ่าห์~♥ ]

ใบหน้าเปี่ยมสุขของ จิล ที่กำลังส่งเสียงครางอยู่บนพื้นข้างกายนั้น ขับเร้าให้ เจน ซึ่งนอนดูอยู่นั้นอยากรู้สึกดีแบบเธอบ้างและเร่งเร้าให้ อีริค ลงมือเช่นกัน

“อีริค เร็วๆเข้าซี้~!!!”

“ดะๆๆ... ได้ๆ… เอื้อก!!!”

ภาพที่ อีริค ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นและกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอนั้น ไม่ได้ทำให้ เจน รู้สึกสมเพชแม้แต่น้อย แต่กลับมองว่าเขาน่ารักน่าเอ็นดูต่างกับสายตาของชายหนุ่มรอบๆที่มองเขาอย่างหยามเหยียด...

ชุดว่ายน้ำของ อีริค ไม่ต่างกับของ เรย์ มากนัก นั่นก็คือ กางเกงว่ายน้ำสีดำตัวโตที่ประดับไปด้วยสายโซ่และปักลวดลายสีเงิน ซึ่งเมื่อรวมกับหน้าท้อง แผงอก และแผ่นหลังเรียบแน่นเป็นแผ่น และแววตาสีแดงสดรวมไปถึงเส้นผมสีดำสนิทซึ่งรวบเอาไว้ด้านหลังแล้ว ช่างขับให้เขาดูสุขุมและเยือกเย็น ต่างกับบุคลิกน่ารักน่าชังที่เขาแสดงออกเสียนี่กระไร...

[ จ๊อกกกก... ]

[ อืมมม~* ]

เนื้อครีมเหลวข้นค่อยๆถูกเทลงบนแผ่นหลังของเธอจนชุ่ม... ทว่าสัมผัสอุ่นๆและความรู้สึกแปลกๆทำให้ เจน รู้สึกผิดปรกติ ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง อีริค และ...

[ กรี๊ดดดด~!!! ]

เธอกรีดร้องจน จิล และ เรย์ รวมไปถึงผู้คนรอบข้างหันมามองอย่างตื่นตกใจ เมื่อพบว่าสิ่งที่ถูกเทลงบนหลังของเธอนั้นไม่ได้มีเพียงโลชั้นสมุนไพรที่พวกเธอผสมขึ้นเท่านั้น แต่ยังมีเลือดกำเดาของ อีริคซึ่งไหลทะลักออกมาจากจมูกของเขาผสมปนอยู่ด้วย...

[ ม่ายน๊าาาา~!!! ]

[ ควับ... ]

เจน รีบขยับลุกหนี อีริค อย่างรวดเร็วก่อนที่...

[ พรวดดด!!! ]

[ กรี้ดดดดด~!!! ]

ขณะที่เธอลุกหนีโดยไม่ทันตั้งตัวนั้นเอง เลือดของ อีริค พลันพุ่งกระฉูดออกมาอีกครั้งราวกับเขื่อนแตก เนื่องจากหน้าอกอันกลมกลึงของ เจน ได้ดีดเด้งต่อหน้าต่อตาเขาโดยไม่มีสิ่งใดปิดบัง ทำให้เขาหงายหลังล้มลงไป ณ ที่ตรงนั้น

[ ตึง... ]

[ เรย์ ค๊าแง้ๆๆ~!!! ]

เจน รีบซบหน้าอกของตนเข้ากับแผงอกของชายหนุ่มด้วยความเขินอายในขณะที่ เรย์ ตะโกนเรียกชื่อของ อีริค ด้วยความเป็นห่วง...

[ อีริคครับ!!! ]

เรย์ รีบหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาคลุมร่างของ เจน เอาไว้อย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะลุกขึ้นไปหมายจุดูอาการของ อีริค ด้วยความเป็นห่วง ทว่าทันใดนั้นเองที่พื้นทรายข้างกายของ อีริค มีการเคลื่อนไหวบางอย่าง...

[ พรวดดด... ]

[ …..!?! ]

เรย์ ใช้ร่างของเขาบดบัง จิล และ เจน เอาไว้เพราะอะไรบางอย่างได้ผุดขึ้นมาจากพื้นอย่างกะทันหัน ดังนั้นหากเกิดเหตุอะไรขึ้นเขายังพอจะสามารถปกป้องพวกเธอเอาไว้ได้ แม้เล็กน้อยก็ยังดี...

ทว่าหลังจากมองสิ่งที่ผุดขึ้นมาอย่างเต็มตา ทำให้พวกเรย์และนักท่องเที่ยวรอบๆต้องอ้าปากค้างกับภาพที่เห็นในทันที...

[ แกร๊บๆๆๆ... ]

[ ….. ]

เรือนผมสีเงินซึ่งเต็มไปด้วยเม็ดทรายขาวละเอียดรวมไปถึงทั่วทั้งเรือนร่างเนื่องจากการมุดอยู่ใต้ทรายเป็นเวลานาน หน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจากการฝีกฝนในชีวิตของการเป็นทหาร ร่วมกับกางเกงในว่างน้ำสีเงินตัวเล็กจิ๋ว ทำให้เรือนร่างทุกสัดส่วนของเขาถูกโชว์ออกมาต่อหน้าสาธารณชน ซึ่งในมือของเขากำลังถือถังซึ่งบรรจุปูจำนวนมากเอาไว้ด้วย...

“ซิลเบอร์!?!”

เรย์ อุทานชื่อของเขาออกมาก่อนที่ ซิลเบอร์ จะอุ้มร่างของ อีริค ขึ้นมาพาดบนบ่าและทำท่าจะเดินจากไปพลางพูดขึ้นว่า

“รูนฟาลล์ ทวีปบ้านเกิดของ อีริค นั้นเป็นเมืองหนาวที่อยู่ทางตอนเหนือของ เบอร์มีเซีย ขึ้นไปอีกทำให้เขาอาจจะไม่คุ้นชินกับสภาพอากาศร้อนๆของริมชายหาดก็เป็นได้... เดี๋ยวชั้นจะพาเค้าไปดูแลให้ก็แล้วกัน...”

ทว่ายังไม่ทันที่ ซิลเบอร์ จะทันได้เดินไปไหนนั้นเอง มือของ อีริค จึงค่อยๆยกขึ้นและชี้ไปที่ เจน ก่อนที่เขาจะครางขึ้นมาว่า

“อากาศร้อนนะ ชั้นทนได้... แต่พอโดนยัยนั่นยั่วมากๆแล้วชั้นทน... ไม่ไหวฟ่ะ~* … คร่อก!!!”

พูดได้เพียงเท่านั้นสติของ อีริค จึงหลุดลอยไปจากร่างเป็นที่เรียบร้อย ก่อนที่ เจน จะก้าวออกมาตวาดคนที่กล่าวหาว่าเธอยั่วอย่างเสียงดัง

“ชั้นไม่ได้ยั่วอะไรเลยนะ!!! ถ้าทนภาพสาวน้อยนอนเปลือยแผ่นหลังให้ทาครีมกันแดดไม่ได้ก็น่าจะบอกสิ!!!”

ทว่าด้วยอารมณ์โกรธเธอจึงลืมคว้าผ้าขนหนูมาบดบังร่างกายของเธอด้วย ทำให้หน้าอกคู่งามนั้นกำลังแกว่งไกวต่อหน้า ซิลเบอร์ และเหล่าชายหนุ่มที่เบิกตากว้างและจ้องหน้าอกของเธอตาไม่กระพริบ...

[ พรวดดดดดด~!!! ]

[ กรี๊ดดดดด~!!! ]

หยาดฝนโลหิตพรั่งพรูไปทั่วทั้งบริเวณในทันทีเมื่อ ซิลเบอร์ รวมไปถึงเหล่าชายหนุ่มได้บรรลุถึงแก่นแท้แห่งความสุขและก้าวเข้าสู่เขตแดนของ “สวรรค์” ก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงกรีดร้องของ เจน ที่รีบคว้าผ้าขนหนูจาก เรย์ มาคลุมกายอย่างรวดเร็ว

“แงๆๆๆ ชั้นเป็นเจ้าสาวไม่ได้แล้ว~!!! แง้ๆๆๆ!!!”

“โอ๋ๆๆ... นิ่งซะๆน้า~*”

“ไม่เป็นไรครับ เจน ผมอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะครับ...”

เจน ร้องไห้พลางซบหน้าลงกับอกนุ่มของ จิล โดยมี เรย์ ช่วยปลอบประโลมเธออยู่ข้างๆ ก่อนที่หน่วยแพทย์จะมาพาซากร่างของเหล่าชายหนุ่มไปดูอาการอย่างรวดเร็ว...

-----

[ เฮ่อ... เฮ่อ... ]

ชายคนหนึ่งกำลังลูบคลำจมูกของตนเอง พลางมองดูปูตัวจ้อยที่เขาเพิ่งดึงออกมาจากจมูกของตนอย่างทุลักทุเล...

“โอย~* ไอปูซาดิสม์!!! หนีบไม่ปล่อยตั้งสามสิบนาทีเลยนะแก!!!”

เขาสบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะโยนปูตัวนั้นทิ้งไปอย่างไม่ใยดี... ใช่แล้ว รอน นั่นเอง

[ ฟิ้ว... ]

[ หงับ!!! ]

[ โอ๊กกกก!!! ]

เสียงร้องของชายหนุ่มโชคร้ายไม่ได้ดึงความสนใจของเขาไปแม้แต่น้อย เพราะในตอนนี้เขากำลังจ้องมองสาวน้อยรายใหม่ที่เขาตั้งใจจะจีบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

เด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งดูดน้ำผลไม้สีสวยซึ่งถูกตั้งเอาไว้บนโต้ะเตี้ยข้างๆเก้าอี้ชายหาดของเธอ... ผมดำยาวเหยียดตรงซึ่งถูกซอยจนยาวเท่ากัน ภายใต้ชุดว่ายน้ำวันพีชสีชมพูดลายจุดซึ่งประดับด้วยกระโปรงลูกไม้เล็กๆที่สะโพก... จุดเด่นโดยรวมของเธอนับได้ว่าน่ารักน่าชังทีเดียว โดยเฉพาะที่คาดผมหูกระต่ายที่เธอคาดเอาไว้บนหัว ซึ่งดูราวกับเป็นหูจริงๆของเธอ...

(โอ๊ว~* สาวน้อยน่ารักจ๋า พี่มาแว้ว~♥)

รอน ถูกมือไปมาพลางยิ้มกริ่ม ก่อนจะเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ๆเก้าอี้ของเธออย่างเชื่องช้า... ก่อนจะไปยืนเท้าแขนอยู่ข้างๆเก้าอี้ชายหาดของเธออย่างรวดเร็ว...

“มิ้ว~?”

สาวน้อยบนเก้าอี้หันหน้ามามองชายหนุ่มด้วยแววตาไร้เดียงสา ก่อนจะส่งเสียงร้องน่ารักออกมา ทำให้ รอน รู้สึกเสียวซ่านไปกับเสียงร้องของเธออย่างมาก

(โอ๊ว~♥ ดูลักษณะท่าทางแล้วคุณหนูผู้ดีชัดๆ... แบบนี้ต้องจีบ!!!)

เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว รอน จึงเอามือข้างที่ยังว่างเสยผมตัวเองเพื่อแสดงความเท่ให้เธอได้เห็น ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มว่า

“สวัสดีสาวน้อย... (อะเฮื้อ~*) สนใจไปเดินเล่นริมชายหาดกับพี่มั้ยคราบ~? (อะหึๆ)”

“...???”

รอน พยายามเก็กเสียงให้ดูเท่ที่สุดพลางเบ่งกล้ามของตนอวดสาวน้อยตรงหน้าอย่างไม่แคร์สายตาคนรอบข้าง ทว่าสาวเจ้ากลับจ้องเขาตาแป๋ว แต่ไม่ได้แสดงท่าทีชื่นชมหรือตื่นตาแม้แต่น้อย...

(...นี่ตูทำอะไรผิดสูตรรึเปล่าวะเนี่ย?)

รอน ยังคงเก็กหล่อพลางขบคิดในใจ... เพราะตามปกติแล้วสาวๆที่เขาทำท่าทางแบบนี้ใส่จะต้องมีอาการอะไรออกมาบ้างนี่นา... และแล้วในที่สุดสาวน้อยตรงหน้าจึงพูดขึ้นมาว่า

“พี่ชายหนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้าเหรอคะ?”

[ เปรี้ยงงงง!!! ]

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของเขาเลยทีเดียว... นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต... ที่เขาถูกผู้หญิงตอบกลับแบบเรียบง่ายแต่เจ็บช้ำได้ถึงขนาดนี้!!!

“อะ... แฮ่ม...”

ทว่าเขาจะมาเสียจังหวะตอนนี้ไม่ได้... ขอเอาฐานะ “เทพนักจีบ” เป็นเดิมพัน... เขาจะต้องจีบเด็กคนนี้ให้ติดให้จงได้!!!

“แม่สาวน้อยจ๋า~♥”

[ หมับ.. ]

[ อะเด๊ะ...!?!]

ทว่าก่อนที่ รอน จะทันได้ป้ออะไรมากกว่านั้นน่ะเอง... ฝ่ามือหน้าของชายอีกคนหนึ่งก็ได้ทาบลงบนบ่าของเขาอย่างเงียบงัน พร้อมการปรากฏตัวของชายร่างผอมสูงในชุดพ่อบ้านเต็มยศ ซึ่งในมืออีกข้างของเขากำลังถือไอศกรีมฟรุ๊ตสลัดเอาไว้และเผยรอยยิ้มเย็นให้กับ รอน อย่างเงียบเชียบ...

“กรุณาอย่ายุ่งกับคุณหนูของผมครับ... เธอกำลังพักผ่อนอย่างสงบ...”

ชายในชุดพ่อบ้านบีบไหล่ของ รอน เป็นเชิงเตือนว่าหากเขาไม่ยอมจากไปแต่โดยดีอาจจะมีการใช้กำลังเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ... แต่นั่นกลับกระตุ้นให้ รอน มีใจที่จะจีบเธอมากกว่าเดิมเสียนี่...

[ หมับ... ]

รอน วางมือของตนทาบลงบนมือของพ่อบ้านร่างสูงก่อนจะบีบมือของเขาคืนเต็มแรงพลางพูดว่า

“ชั้นมาจีบเจ้านายของนายดีๆนะ... อย่าหาเรื่องกันเลยดีกว่าน่า... ทำอะไรเกินหน้าที่ไปเดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน...”

[ ปึด... ]

เหมือนถูกตอกย้ำว่าตนเองแส่เกินหน้าที่ของขี้ข้า... แต่เขาเป็นพ่อบ้านซึ่งมีหน้าที่ทำทุกๆอย่างเพื่อให้เจ้านายมีความสุข... ดังนั้นการถูกกล่าวหาว่าทำเกินหน้าที่แบบนี้ ถือเป็นการหยามเกียรติของ “พ่อบ้าน” แบบเขาอย่างแรง...

เมื่อคิดได้ดังนั้น พ่อบ้านร่างสูงจึงสวน รอน กลับมาว่า

“กระผมทำตามหน้าที่ของพ่อบ้านที่ดี... เพื่อไล่พวกแมลงหวี่แมลงวันที่มาตอมนายน้อยแสนน่ารักของผมไปให้พ้นๆ... เพราะแมลงพวกนี้มันไม่รู้ที่ต่ำที่สูง และจีบดะไม่เลือกหน้าจนเหมือนพวกชั้นต่ำน่ะครับ...”

[ ปึดๆ... ]

เหมือนถูกตอกย้ำเกียรติของ “เทพนักจีบ” เพราะชายตรงหน้ากล่าวหาว่าเขาเป็นพวกจีบดะไม่เลือก ทั้งที่ตามจริงแล้วเขาจีบเฉพาะหญิงสาวที่ไม่มีเจ้าของและให้ความรักกับพวกเธอเต็มที่ทุกๆคน (แต่ก็จีบทุกคนที่ถูกใจนั่นแหละ รอน เอ๋ย...)

“ชั้นจีบเฉพาะแต่คนที่เขาคู่ควรจะได้รับความรักหรอกเฟ้ย... ดีกว่านายก็แล้วกันที่มาขัดเจ้านายที่กำลังจะได้รับความรักน่ะ... ภูมิใจมากไหมกับการขัดไม่ให้เจ้านายมีความรักเนี่ย?”

“กระผมมั่นใจในการมองผู้คน... ว่าคุณไม่มีค่าพอที่จะมอบความรักให้กับเจ้านายของกระผม อีกทั้งไม่คู่ควรแม้การคาดหวังจะได้รับความรักกลับคืนไปด้วยขอรับ...”

“อ้อ... เรอะ?”

“ใช่แล้วขอรับ...”

[ เปรี๊ยะๆๆ... ]

ราวกับมีประกายไฟแลบอยู่ระหว่างสายตาของทั้งคู่... เมื่อเกียรติของตนเองถูกย่ำยีจากชายตรงหน้าจนยากที่จะทานทนอีกต่อไป... จนในที่สุด รอน จึงกล่าวขึ้นว่า

“แบบนี้เรามาทดสอบกันมั้ยล่ะ? ว่าใครกันแน่ที่ไม่มีค่าพอจะอยู่ข้างกายคุณหนูคนนี้น่ะ?”

“...ไม่ขัดอยู่แล้วขอรับ...”

พ่อบ้านคลายเน็คไทบนคอให้หลวมออกเล็กน้อยก่อนที่จะส่งสายตาท้าทายกลับไปหา รอน อย่างแรงกล้า...

“ชั้นชื่อว่า รอน... รอน หยาง... ฉายา [ เทพนักจีบ ] แล้วนายล่ะ?”

“ผมมีชื่อว่า เซบาสเตียน เดอ เมอร์ชัวร์... เป็นเพียงพ่อบ้านของคุณหนู สโนวฟอล เท่านั้น...”

“สโนว... เป็นชื่อที่เพราะดีนี่นา...”

รอน ผละสายตาไปมอง สโนว ซึ่งกำลังตักน้ำแข็งในแก้วเข้าปากแล้วอม ก่อนจะหันกลับมามอง เซบาสเตียน อีกครั้งนึง...

“ถ้างั้น เซบาสเตียน... มาแข่งว่ายน้ำกัน!!!”

“ไม่ขัดข้องขอรับ...”

[ พรึ่บ!!! ]

ชุดพ่อบ้านถูกถอดออกด้วยการสะบัดเพียงครั้งเดียว ก่อนที่กางเกงว่ายน้ำสีดำแนบเนื้อจะเผยสู่สายตาของรอน พร้อมๆกับเรือนร่างผมสูงของ เซบาสเตียน ที่แม้อาจจะเรียกไม่ได้ว่ากำยำ แต่ก็ถือว่ามีมัดกล้ามมากพอจะอวดสาวๆได้พอตัวทีเดียว

รอน ถึงกับลอบกลืนน้ำลายเพราะไม่คิดว่าชายที่ดูผอมแห้งตรงหน้าจะมีดีมากกว่าที่เห็นเช่นนี้...

“คุณหนูครับ... ผมขอตัวสักครู่นะครับ”

[ =x=? ]

สโนว มอง เซบาสเตียน ด้วยใบหน้าสงสัยแต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้เนื่องจากอมน้ำแข็งจำนวนมากเอาไว้ในปาก... เธอจึง...

[ กรุบๆๆๆๆๆ... ]

[ ….. ]

น้ำแข็งในปากของเธอถูกเคี้ยวจนหมดและกลืนลงคอไปอย่างรวดเร็วก่อนที่ สโนว จะพูดขึ้นว่า

“พ่อบ้าน~* จะไปเล่นบท Y ที่ไหนก็ได้แต่อย่าฝืนใจเขาก็พอน้า~*”

[ เฮือกกก!!! ]

เมื่อได้ยินสิ่งที่ สโนว พูดขึ้นมาพลันใบหน้าของ รอน จึงซีดเผือดขึ้นมาในทันที... ก่อนที่ เซบาสเตียน จะไขความเข้าใจผิดว่า

“คุณหนูครับ... ต้องให้ผมบอกอีกกี่ครั้งว่าผมไม่ได้มีรสนิยมเช่นนั้นน่ะครับ...”

“หงุบๆๆๆ =x=…”

ทว่าก้อนน้ำแข็งชุดใหม่ถูกเธอเทเข้าปากไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วทำให้ เซบาสเตียน ได้แต่ยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของคุณหนูของเขา และหันหลับไปเผชิญหน้ากับ รอน อีกครั้งหนึ่ง...

“...เป้าหมายคือเกาะนอกทะเลเกาะนั้นเป็นยังไงขอรับ?”

เซบาสเตียน ว่าพลางชี้ไปยังเกาะน้อยซึ่งอยู่ห่างออกไปราวๆสามกิโลเมตรจากชายฝั่งก่อนที่ รอน จะพยักหน้าเชิงเห็นด้วยและตอบกลับมาว่า

“งั้นใครว่ายไปถึงที่นั่นก่อนเป็นผู้ชนะ ตกลงไหม?”

“ไม่ขัดข้องขอรับ...”

ทั้งสองต่างส่งยิ้มเหยียดให้อีกฝ่ายก่อนที่จะเริ่มนับอย่างพร้อมเพรียงกัน...

[ 3!!! 2!!! 1!!! ]

[ ไปปปปป!!! ]

[ ซู่มมมม... ]

ฝีเท้าของทั้งคู่ทำให้ทรายเนื้อละเอียดฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบริเวณก่อนที่ทั้งคู่จะกระโจนลงทะเลแล้วลงมือว่ายน้ำอย่างสุดชีวิต ก่อนที่ สโนว จะลุกขึ้นนั่งพลางมอง เซบาสเตียน กับ รอน ซึ่งว่ายน้ำออกไปไกลจากฝั่งแล้ว และพูดขึ้นเบาๆว่า...

“... พ่อบ้านลืม ไอศกรีมฟรุ๊ตสลัด ของเค้า TxT…”

สโนว พูดทิ้งเอาไว้เท่านั้นก่อนจะลุกขึ้นเดินไปรอบๆเพื่อหาซื้อขนมกิน... และอีกพักหนึ่งเธอจึงรู้ว่าเธอหลงทางเสียแล้ว... (ความสามารถในการจดจำทิศทางของ สโนว เท่ากับศูนย์...)

-----

ตัดกลับไปทางด้าน เรย์ นั้น... หลังจากที่ ซิลเบอร์ และ อีริค ถูกหน่วยแพทย์หามส่งโรงหมอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เรย์ จึงได้แต่นั่งเฝ้าของอยู่ตามลำพัง ก่อนที่จะมีนักท่องเที่ยวสาวๆแวะเข้ามาจีบเขากลุ่มใหญ่

[ กรี๊ดดดด~!!! หล่อลากค่าาา~♥ ]

[ …..!?! ]

สาวๆในชุดว่ายน้ำสุดเซ็กซี่กลุ่มใหญ่ ได้กรี้ดใส่ เรย์ ขณะเดินผ่านเขาซึ่งนั่งพักอยู่ใต้ร่มพลางเฝ้าสัมภาระของทุกๆคน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะจู่โจมเขาโดยไม่ให้ตั้งตัวด้วยกานพุ่งเข้ามากอดแขนเค้าเอาไว้...

[ หนุบ~♥ ]

[ หงะ... ]

“พ่อรูปหล่อจ๋า~* สนใจไปเที่ยวกับพวกเรามั้ย~?”

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะทันได้ตอบอะไรนั้นเอง แขนอีกข้างหนึ่งของเขาก็ถูกสาวสวยอีกคนหนึ่งคว้าไปกอดกระชับเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

[ หนุบ~♥ ]

[ เงอะ... ]

“ไม่ต้องอายหรอกจ้า~* หล่อๆแบบเธอน่ะพวกเรายินดีต้อนรับเสมอเน้อ~?”

[ ช่ายค่าาา~* ]

กลุ่มสาวสวยตอบกลับมาอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่สาวสวยอีกคนหนึ่งจะก้าวมายืนตรงหน้า พลางก้มหน้าลงมาคุยกับเขา โดยตั้งใจอวดหน้าอกหน้าใจของตนเองต่อหน้าชายหนุ่มอย่างเต็มที่...

“ไป ด้วย กัน นะ จ๊ะ พ่อ รูป หล่อ~♥”

“อะ... คือว่าผม...”

...ด้วยเกียรติของสุภาพบุรุษซึ่งถูกปลุกฝังมา เขาไม่สามารถที่จะปฏิเสธคำเชิญชวนของหญิงสาวเหล่านี้ได้ ทว่าเขามีหน้าที่ต้องดูแลสัมภาระเสียด้วยสิ... แต่แล้วในที่สุดเสียงๆหนึ่งจึงดังขึ้นมาช่วยชีวิตของเขาเอาไว้...

“นี่พวกหล่อนน่ะ... ปล่อยมือจากชายคนนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ...”

“ใช่แล้วค่ะ... ปล่อยมือจาก พี่เรย์ เดี๋ยวนี้เลยนะคะ!!!”

สาวสวยรูปร่างสะโอดสะองในชุดสีแดงเพลิงปักลวดลายมังกรสีทอง กำลังใช้มือสะบัดผมสีทองยาวเป็นลอนของเธอไปด้านหลัง โดยมีสามน้อยเรือนผมยาวถึงบั้นเอวสีฟ้าใสในชุดว่ายน้ำลายทางสีฟ้า-ขาว และคาดเอวด้วยผ้าผืนบางสีเขียว... อลิส และ เซลิน่า นั่นเอง...

“พวกเธอเป็นใครกันน่ะ? แล้วเกี่ยวข้องยังไงกับเขาคนนี้?”

[ อุ๊ก... ]

ใบหน้าของ เรย์ ถูกอกคู่งามของหญิงสาวทั้งสามเบียดชิดจนแทบมอง อลิส และ เซลิน่า ไม่เห็น ก่อนที่พวกเธอจะตอบกลุ่มของหญิงสาวว่า

“ชั้นเป็นใครน่ะเหรอ?”

“ใช่แล้ว!!! เธอเป็นใคร?”

อลิส จูงมือ เซลิน่า เดินแหวกกลุ่มหญิงสาวเข้าไปอย่างไม่กลัวเหรงก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้า เรย์ และตะโกนเสียงก้องว่า

“ฟังให้ดี!!! ชั้นทั้งสองคนน่ะ... เป็นภรรยาของชายคนนี้!!!”

[ หาาาาา!?!?! ]

อลิส และ เซลิน่า หน้าขึ้นสีเล็กน้อยเพื่อพูดประโยคนั้นออกมา แต่กลับทำให้กลุ่มหญิงสาวผละออกจากชายหนุ่มได้อย่างชงัดนัก ก่อนที่พวกเธอจะดึง เรย์ ให้ยืนขึ้นมาและกอดแขนเขาคนละข้างจนเขาเองก็ตั้งตัวไม่ถูกเลยทีเดียว...

“พะ... พวกเธอเป็น...”

“ภรรยาของเขางั้นเหรอ!?!”

“ใช่!!!”

ทั้งคู่ตอบออกมาอย่างพร้อมเพรียงในขณะที่ เรย์ ได้แต่มองทั้งสองคนสลับกันไปมาอย่างรวดเร็วก่อนที่ อลิส จะตวาดก้องอีกครั้งหนึ่งว่า

“ได้ยินชัดเจนแล้วใช่มั้ย? งั้นพวกเธอก็รีบๆไปได้แล้ว!!!”

“ใช่แล้วค่ะ!!! ไปซะๆ!!!”

ทว่ากลุ่มสาวสวยกลับไม่ยอมจากไปและยืนประจันหน้ากับทั้งคู่อย่างไม่ยอมแพ้...

“ทำไมพวกชั้นต้องไปด้วยล่ะ?”

“ในเมื่อพวกเขามีพวกเธอเป็นภรรยาได้ถึงสองคน... พวกชั้นก็เป็นได้เหมือนกัน!!!”

“ใช่ๆๆ!!!”

สถานการณ์ชักไม่สู้ดีเมื่อพวกเธอเริ่มเดินเข้ามาใกล้ๆ อลิส และ เซลิน่า อย่างเชื่องช้า... พลางทำท่าทีจะไม่ยอมจากไปดีๆเสียแล้ว...

“อย่าหน้าด้านไปหน่อยเลยพวกเธอ!!! สามีภรรยาเขามาเที่ยวด้วยกันทั้งที อย่าทำให้พวกเราเสียเวลาน่า!!!”

“ชะ... ใช่แล้วค่ะ!!! ปล่อยพวกเราไปเถอะนะ!!!”

อลิส ตวาดใส่พวกเธออีกครั้งหนึ่งก่อนที่ เซลิน่า จะเริ่มแสดงความหวาดกลัวออกมา

ก่อนที่เหตุการณ์ร้ายๆจะเกิดขึ้นนั้นเองที่ อลิส กระซิบกับ เรย์ ว่า...

(เรย์... ถ้าเกิดอะไรขึ้นคุณรีบพา เซลิน่า วิ่งหนีไปเลยนะ...)

(แต่ว่า...ผมจะทิ้งคุณไปได้ยังไงกันครับ?)

(พวกเธอมีเป้าหมายที่คุณ... ถ้าคุณอยู่ที่นี่จะยิ่งแย่นะ...)

(แต่!!!)

ทว่าพวกเธอก็คุยกันได้เพียงเท่านั้น ก่อนที่กลุ่มสาวๆจะบุกเข้าหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว...

[ เฮฮฮฮฮฮฮ~!!! ]

“พวกเราลุยยยยย!!!”

“พาตัวพ่อรูปหล่อไปให้ได้!!!”

“โอ๊วววววว~!!!”

อลิส เห็นว่าอีกฝ่ายตั้งใจชิงตัว เรย์ ไปให้ได้จึงพุ่งเข้าหาอีกฝ่ายในทันทีเช่นกัน

[ เข้ามาเล๊ยยยยย!!! ]

[ โครมๆๆๆ!!! ]

ภาพที่สาวสวยกับเรือนผมสีทองภายใต้ชุดว่ายน้ำสีแดงเพลิงปักลวดลายมังกร บุกเข้าตะลุยกับสาวๆในชุดว่ายน้ำกลุ่มใหญ่เรียกสายตาของนักท่องเที่ยวได้เป็นอย่างดี ในขณะที่ เรย์ ต้องรีบอุ้ม เซลิน่า วิ่งหนีสาวๆที่ไม่ได้เข้าปะทะกับ อลิส อีกราวๆสิบคนไปอย่างรวดเร็วพลางคิดว่า

(นี่พวกเรามาเที่ยวกันนะครับ!!! ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วยเนี่ย!?!)

-----

การท่องเที่ยวพักผ่อนที่ ชายหาดเคอร์รี่ ยังคงดำเนินต่อไป... จะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีกรึเปล่าหนอ?

ถ้าอยากรู้เห็นทีพวกเราคงต้องติดตามชมกันต่อไปแล้วละ~*

Ep.18 การพักผ่อนที่ชายหาดเคอร์รี่ (Kerrie Beach) ??? Part

Coming Soon…

17 Comments