Ep.18 การพักผ่อนที่ชายหาดเคอร์รี่ (Kerrie Beach) Second Part
posted on 26 Mar 2011 19:04 by mayz-maiz in EpisodeEp.18 การพักผ่อนที่ชายหาดเคอร์รี่ (Kerrie Beach) Second Part
# Silver Harbor… ท่าเรือสีเงิน แห่งอาณาจักรซิลเวอร์แลนด์...
ท่าเรืออันสวยงามซึ่งประดับไปด้วยสิ่งของเครื่องใช้ที่ทำจากเงินมากมาย รวมไปถึงตามหลังตาบ้านเรือนต่างๆซึ่งประดับประดาไปด้วยแผ่นเงิน ซึ่งใช้สะท้อนแสงนำทางเรือต่างๆในทะเลเพื่อไม่ให้หลงทาง อีกทั้งที่นี่ยังเป็นเมืองท่าอันดับต้นๆของโลกอีกด้วย
[ ครืนนน... ซ่าๆๆ... ]
เรือเดินสมุทร ซิลเวอร์ริซึ่ม กำลังจะเข้าเทียบท่า ณ ท่าเรือสีเงิน เพื่อส่งผู้โดยสารและขนสินค้าลงจากเรือเพื่อทำการค้ากับเมืองท่าแห่งนี้...
[ เหวออออ~!!! ]
[ ตึกๆๆ!!! ]
ผู้ชายจำนวนสามคนได้วิ่งลงจากเรือและหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ชายผมสีดำซึ่งมีหูและหางสุนัขจะเดินตามหลังพวกเขาลงจากเรือมาพร้อม กับหญิงสาวอีกหนึ่งคน ซึ่งเดินจูงเด็กสาวอีกคนหนึ่งลงมาด้วยกัน...
“โถ... ไอพวกปอดแหก... ทุ้ย!!!”
ชายผมดำนามว่า อัล ถ่มน้ำลายลงบนพื้นพลางมองดูคนทั้งสามวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะมีเสียงของผู้ร่วมเดินทางต่อว่าเขาจากด้านหลังว่า
“อัล... นายไม่ควรถ่มน้ำลายลงบนพื้นแบบนั้นเลยนะ?”
“ใช่แล้วค่ะ... ไม่ดีเลยนะคะ!!!”
“ชิ... ยังกับตูสนแน่ะ?”
จูเนียร์ ส่งเสียงปราม อัล ถึงพฤติกรรมที่ไม่ดีของเขาพร้อมๆกับ ลูเทเซีย ที่เห็นด้วยกับเธอ แต่ดูเหมือนว่า อัล จะไม่สนใจและยังคงเชิดหน้าเดินนำทั้งสองไปอย่างหยิ่งยโส... ก่อนที่เสียงของคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์จะดังขึ้นมาว่า
“การถ่มน้ำลายใน ท่าเรือสีเงิน แห่งนี้ต้องเสียค่าปรับนะครับพี่ชาย…”
“...หา!?!”
อัล หันไปตามเสียงเรียกนั้นอย่างรวดเร็วก่อนจะพบกับเด็กชายคนหนึ่งซึ่งกำลังยิ้มและโบกมือทักทายเขาอย่างเป็นมิตร...
เด็กชายคนนั้นมีอายุราวๆสิบเจ็ดปี แต่งกายด้วยเสื้อยืดสีเขียวสวมทับด้วยเสื้อแจ็คเกตสีส้ม และกางเกงขาสามส่วนตัวโตกับรองเท้าผ้าใบสีขาว ทรงผมสีน้ำตาลอ่อนค่อนไปทางสีเทาซึ่งซอยสั้นเป็นทรงสวยกับแววตาสีมรกตนั้น ฉายแววขี้เล่นจน อัล อดรู้สึกหงุดหงิดเสียไม่ได้
“เฮ้ยไอหนู... แค่ถ่มน้ำลายแค่นี้ต้องถึงกับเสียค่าปรับด้วยเรอะ!?! หา!?!”
อัล ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มพลางทำเสียงหาเรื่องเสียเต็มที่... ทว่าเด็กคนนั้นกลับยิ้มสวนเขาอย่างเป็นมิตรก่อนจะชูบัตรบางอย่างให้เขาดู พร้อมตอบด้วยรอยยิ้มว่า
“ด้วยนามของ โฮป เอล็กซานเดอร์ ที่สอง (Hope Alexander 2nd) ผมขอจับกุมคุณในฐานะ อัศวินซิลเวอร์ไนท์ ข้อหาถ่มน้ำลายลงบนท่าเรือสีเงินแห่งนี้... กรุณาตามผมไปที่ป้อมตรวจการด้วยนะครับ...”
“... เง้ออออ~!!!”
เด็กชายชื่อ โฮป ไม่รอช้าและคว้ากุญแจมือขึ้นมาล่ามข้อมือของ อัล เข้ากับตนอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งเดินนำเขาไปด้วยรอยยิ้มและพูดแกมหัวเราะว่า
“โทษไม่ร้ายแรงมากหรอกครับ... แค่ปรับสัก 2000 โกลด์ หรือนอนในคุกซักคืนแค่นั้นเองละครับ”
“ว่าไงน๊าาาาา~!!!!!”
อัล ตะโกนเสียงดังลั่นพลางพยายามขัดขืน โฮป ซึ่งลากตนตามไปยังป้อมตรวจการ ทว่าเด็กชายกลับยิ้มและจัดการ อัล อย่างง่ายดายด้วยประโยคสั้นๆประโยคเดียวว่า
“การขัดขืนเจ้าหน้าที่จะถูกปรับเพิ่ม 5000 โกลด์ และจำคุกเพิ่มอีกสามวันนะครับ”
“แหงะ...”
เมื่อนั้นเองที่ อัล ต้องจำใจเดินตาม โฮป ไปอย่างเลี่ยงไม่ได้โดยที่หูและหางของเขาลู่ลงกับพื้นราวกับสุนัขที่ถูกเจ้า นายดุ โดยมี จูเนียร์ และ ลูเทเซีย หัวเราะพลางมองดูท่าทีหมดสภาพของ อัล อย่างถูกใจ
“ฮ่าๆๆๆๆ โอ๊ย!!! ลูจัง เห็นท่าทีของ อัล เมื่อตะกี้นี้มั้ย? โอ๊ยยย ขำจริงๆ ฮ่าๆๆๆ~!!!”
“คิกๆๆ... จริงๆด้วยค่ะ น่ารักมากๆเลย~♥”
เสียงหัวเราะของทั้งคู่ทำให้คิ้วของ อัล กระตุกเมื่อโดนนินทาระยะเผาขนแบบนี้ จนเขาอดตะโกนกลับหลังมาไม่ได้ว่า
“คอยดูนะ!!! ถ้าชั้นเสียค่าปรับเสร็จเมื่อไหร่พวกเธอสองคนตายยยยยย!!!”
ทว่าในตอนนั้นเองที่ โฮป บอกกับ อัล ด้วยรอยยิ้มอีกครั้งหนึ่งว่า
“การข่มขู่ผู้อื่นในเมืองนี้ต้องเสียค่าปรับอีก 3000 โกลด์ นะครับ... ถ้ายังไงผมแนะนำให้คุณขอโทษสุภาพสตรีทั้งสองท่านเสียเดี๋ยวนี้เลยนะครับ”
“โว้ยยยยย~!!!”
อัล ทำได้เพียงขบเคี้ยวฟันด้วยความแค้นและหันไปขอโทษ จูเนียร์ และ ลูเทเซีย อย่างเลี่ยงไม่ได้จนทั้งคู่หัวเราะเขาเสียงดัง ก่อนที่เขาจะจินตนาการสารพัดวิธีสังหารคนข้างกายอยู่ภายในหัว ในขณะที่ของ โฮป ดังแทรกขึ้นมาว่า
“อ้อ... และการวางแผนฆ่าเจ้าหน้าที่ต้องถูกปรับ 10000 โกลด์ และจำคุกหนึ่งเดือนนะครับ”
“ฮว๊ากกกกกกกซ์~~!!!!!”
เมื่อนั้นเองที่ อัล กู่ร้องขึ้นฟ้าอย่างสุดเสียงเมื่อ โฮป เดาความคิดของเขาได้ ก่อนที่ จูเนียร์ และ ลูเทเซีย ที่เดินตามหลังมาจะหัวเราะขึ้นมาอย่างเบิกบาน
[ ฮะๆๆๆๆ~* ]
ภาพที่หญิงสาวกับเด็กสาวเดินจูงมือและหัวเราะร่วมกันนั้น ดูงดงามมากจนผู้คนโดยรอบอดที่จะเผยรอยยิ้มให้กับภาพที่พวกเขาเห็นไม่ได้ ก่อนที่จะเกิดเสียงบางอย่างขึ้นภายในตรอกใกล้ๆ...
[ ผัวะๆๆๆ... ]
[ …!?! ]
เสียงการต่อสู้ดังขึ้นภายในตรอกก่อนที่ โฮป จะลาก อัล วิ่งเข้าไปดูที่เกิดเหตุในทันที (อัล : จะลากข้าไปไหนฟะ!?!)
[ โครม!!! ]
[ อุ่ก... ]
ภาพที่ปรากฏให้เห็นคือชายคนหนึ่งกำลังถูกกลุ่มอันธพาลซ้อมอยู่ในตรอกจนล้มพับไปกับพื้น ก่อนที่ โฮป จะตะโกนขึ้นมาว่า
“หยุดนะ!!! นี่เจ้าหน้าที่ซิลเวอร์ไนท์!!! อย่าขัดขืนและยอมให้จับกุมเสียแต่โดยดี!!!”
“ชิ... พวกเราถอยโว้ย!!!”
เมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าที่มา กลุ่มอันธพาลจึงรีบกระจายกำลังอย่างรวดเร็วจน โฮป เลิกคิดที่จะไล่ตาม...
“เป็นอะไรรึเปล่า?”
“อะ... อือ...”
ชายผิวคล้ำผู้มีผมสีดำยาวไม่เป็นทรงและรูปร่างกำยำ กำลังนอนเงียบๆอยู่บนพื้นพลางส่งเสียงครางออกมาเบาๆ...
“อดทนเอาไว้... เดี๋ยวผมจะพาคุณไปรักษาที่ป้อมตรวจการนะครับ...”
“.....”
ชายคนนั้นไม่ตอบอะไรและค่อยๆยันกายลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจ้องมอง โฮป พลางค้อมหัวให้อย่างสุภาพและทำท่าจะเดินจากไปเงียบๆ
“เดี๋ยวก่อน!!! บาดแผลคุณล่ะ?”
“... ช่างมัน ...”
ชายคนนั้นทำท่าจะเดินจากไป ก่อนที่ ลูเทเซีย จะดึงมือของชายคนนั้นเอาไว้...
“พี่ชายคะ... ไปทำแผลก่อนดีกว่านะคะ... นะ...”
“.....”
ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรสักพักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาและยอมให้ ลูเทเซีย จูงมือเขากลับมาเท่านั้น...
“งั้นตามผมมาดีๆก็แล้วกัน... เดี๋ยวผมจะพาพวกคุณไปที่ป้อมตรวจการนะ...”
“ค่ะ... / ไปเร็วๆสิว้อย~!!!”
โฮป พาทุกคนเดินทางต่อไปตามถนนซึ่งประดับประดาไปด้วยวัตถุที่ทำจากเงินจำนวนมาก ก่อนที่ ลูเทเซีย จะชวนชายผิวคล้ำพูดคุยว่า
“หนูชื่อ ลูเทเซีย นะคะ... พี่ชายชื่ออะไรเหรอ?”
“.....”
ทว่าชายผิวคล้ำกลับนิ่งเงียบและตั้งหน้าตั้งตาเดินตาม โฮป ไปโดยไม่ยอมปริปาก ทำให้ ลูเทเซีย ออกอาการเซื่องซึมเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพูดออกมาเบาๆว่า
“... ชั้นชื่อ เฮแซด...”
“... !!! ... คิกๆๆ”
คำตอบของชายหนุ่มทำให้เธอแปลกใจเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมา เมื่อชายผิวคล้ำข้างกายเผยรอยยิ้มบางๆให้กับเธอพลางจูงมือเธอเดินไปด้วยกัน...
-----
# Kerrie Beach... ชายหาดเคอร์รี่
[ คิกๆๆ~* ]
[ ฮ่าๆๆๆ~* ]
หาดทรายสีขาว ท้องทะเลสีคราม แสงแดดทอประกายจ้าบนท้องฟ้าใส... เสียงหัวเราะของเหล่านักท่องเที่ยวที่มายังสถานที่นี้ยังคงดังไปทั่งทั้ง บริเวณ ทว่ากลับมีชายคนหนึ่งซึ่งกำลังอุ้มเด็กสาวอีกคนหนึ่งวิ่งหนีผู้หญิงกลุ่ม ใหญ่ไปตามหาดทรายแสนสวยแห่งนี้ ท่ามกลางสายตาสับสนระคนสงสัยของนักท่องเที่ยวที่มองเห็นเหตุการณ์นั้น...
[ ตึกๆๆๆ!!! ]
[ รอก่อนค่าาา~♥ ]
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาซึ่งอุ้มสาวน้อยหน้าตาน่ารักเอาไว้ในอ้อมกอด กำลังวิ่งหนีกลุ่มหญิงสาวที่ไล่ตามเขาอย่างสุดชีวิต พลางตะโกนตอบกลับไปว่า
“ขอร้องละครับ!!! ปล่อยผมไปเถอะนะครับ!!!”
“ม่ายยยยยย~!!!”
กลุ่มหญิงสาวตะโกนขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงโดยไม่มีท่าทีว่าจะเลิกไล่ตามเขา แม้แต่น้อยทำให้ เซลิน่า ซึ่งซุกอยู่กับแผงอกของ เรย์ พูดขึ้นมาว่า
“พี่เรย์คะ ปล่อยหนูลงเถอะค่ะ... อย่างน้อยหนูน่าจะช่วยหยุดพวกเขาเอาไว้ได้ไม่มากก็น้อยนะคะ!!!”
“ไม่ได้ครับ!!!”
“...!?!”
เรย์ ตะกนขึ้นมาเสียงดังจน เซลิน่า ตกใจและนิ่งเงียบไปพร้อมหยาดน้ำตาใสๆที่เริ่มปริ่มขึ้นมา ก่อนที่ เรยํ จะเอ่ยเสียงนุ่มว่า
“ผมจะปล่อยให้คุณต้องไปเสี่ยงอันตรายเพื่อผมได้ยังไงกัน... แค่ผมเสีย คุณอลิส ให้ต้องต่อสู้เมื่อสักครู่นี้ผมก็เสียใจมากพอแล้วครับ... อย่าให้ผมต้องเสียคุณไปอีกคนเลยนะ...”
“.....”
เซลิน่า ถึงขึ้นเอามือป้องปากเละปล่อยให้หยาดน้ำตาพรุ่งพรูออกมาจาดนัยน์ตาสีฟ้าคู่ สวย... ทั้งที่เขากำลังโดนตามล่าอยู่แท้ๆแต่ก็ยังมีใจห่วงพวกเธอก่อนอย่างงั้น เหรอ...
“...!!! หลบไปครับ!!! อันตรายยยยย~!!!”
“.....!?!”
[ …=x=? ]
ทว่าในระหว่างที่ เรย์ วิ่งอยู่นั้นเอง... เด็กสาวในชุดว่ายน้ำสีชมพูดคนหนึ่งได้เดินออกมาขวางพวกเขาเอาไว้พลางมองพวก เขาด้วยแววตาสงสัยทำให้ เรย์ หยุดฝีเท้าเอาไว้ไม่ทัน และ...
[ ครืดดดดด!!! ]
[ โครม!!! ]
[ ว๊ายยย!!! / มิ้วววว =x=!?! ]
ร่างของ เรย์ เซลิน่า และเด็กสาวคนนั้นกลิ้งไปตามหาทรายหลังจากการปะทะจนฝุ่นทรายคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ...
[ แค่กๆๆๆ... ]
เสียงไอของทั้งสามดังออกมาจากกลุ่มควันท่ามกลางสายตาของบรรดานักท่องเที่ยวโดยรอบ... ก่อนที่ฝุ่นควันจะจางหายไปอย่างเชื่องช้า...
“แค่กๆๆ... พวกคุณไม่เป็...นนนนน~!?!?!”
เรยฺพูดไปได้เพียงเท่านั้นก่อนที่เสียงของเขาจะพุ่งขึ้นสูงอย่างตื่นตะลึงกับภาพที่เขาเห็นและสัมผัสได้บนตัว...
“อู๊ยยยย... เจ็บจังเลยยย~!!!”
เซลิน่า ว่าพลางลูบหัวตัวเองป้อยๆ... โดยที่เธอยังไม่รู้ตัวเลยว่าในตอนนี้เธอกำลังนั่งคร่อมหว่างขาของ เรย์ อยู่บนเป้ากางเกงอย่างพอดิบพอดี... ทำให้บั้นท้ายของเธอเบียดแนบชิดอยู่กับของสงวนของ เรย์ ซึ่งอยู่ตรงนั้นจนมันค่อยๆมีปฎิกริยาตอบสนองขึ้นมา... ทว่า เรย์ ก็ยังพยายามข่มจิตให้สงบและทำให้มันยังคงสภาพเดิมเอาไว้ได้อย่างยากเย็น...
ทว่าหลังจากนั้นสติของเขาก็ต้องหลุดลอยออกไป... เมื่อ...
[ หนุบ... ]
[ อู้ๆๆ~!!! ]
[ =x=~? ]
บั้นท้ายภายใต้ชุดว่ายน้ำสีชมพูเบียดเข้าหาใบหน้าของเขาจนพูดอะไรไม่ได้... ก่อนที่สาวน้อยเจ้าของชุดว่ายน้ำจะลุกขึ้นนั่งทับใบหน้าของ เรย์ หันหน้าไปมองทาง เซลิน่า และหันไปมองรอบๆก่อนจะสังเกตเห็นกลุ่มสาวๆที่วิ่งตาม เรย์ มาเมื่อสักครู่...
“มิ้ว = =~?”
สาวน้อยในชุดว่ายน้ำสีชมพูมองกลุ่มคนที่วิ่งตาม เรย์ มาก่อนจะพูดว่า
“พวกคุณกำลังจะไปดูผู้ชาย [ ปั่มปั้ม ] กันเหยอ~? ถึงได้มารวมกันเป็นกลุ่มใหญ่แบบนี้อ่า =x=~?”
“...หา!?!”
กลุ่มสาวๆรวมไปถึง เซลิน่า ถึงขั้นอ้าปากค้างกับปฎิกริยาของคนตรงหน้า ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นอีกว่า
“แถวนี้ไม่มีผู้ชายเล่นบท Y ให้พวกคุณดูหรอกนะมิ้ว~* ไปหาเอาที่อื่นเถอะไป๊ ชิ่วๆ =x=!!!”
เธอไม่ได้พูดเปล่า แต่ทำท่าโบกมือไล่พวกเธอจริงๆเสียด้วย... ทำให้พวกเธอกรีดร้องออกมาอย่างโมโหเต็มทน...
[ กรี๊ดดดดดด~!!! ]
[ อ๊ายยย / หวาาา =x=~!!! ]
[ เพล๊งงง!!! ]
เซลิน่า และ สาวน้อยถึงขั้นต้องยกมือขึ้นปิดหูของตนเอง เมื่อกลุ่มผู้หญิงตรงหน้าพวกเธอพร้อมใจกันประสานเสียงขึ้นมาจนเกิดเสียงดัง ไปทั่วบริเวณ... (ซึ่งพวกเธอสาบานว่าได้ยินเสียงแก้วในบริเวณนั้นแตก... ซึ่งก็แตกจริงๆเสียด้วย...)
“ทนไม่ไหวแย้วววว =x=~!!!”
เด็กสาวในชุดว่ายน้ำสีชมพูกางฝ่ามือเข้าใส่กลุ่มหญิงสาวจนเกิดวงเวทย์ขนาดเล็กบนฝ่ามือ... ก่อนจะเริ่มร่ายเวทมนตร์ในทันที!!!
“เอานี่ไปกินซ้า~!!! กระสุนวิญญาณหลอนนน~!!!”
[ Possess Spirit!!! ]
[ โอววววว~!!! ]
[ กรี๊ดดดดดด!!! ]
ดวงวิญญาณสีขาวหม่น พุ่งออกมาจากวงเวทย์บนฝ่ามือของเธอก่อนจะค่อยๆลอยเข้า หากลุ่มหญิงสาวอย่างเชื่องช้า ทว่าพวกเธอรวมไปถึงนักท่องเที่ยวในบริเวณโดยรอบได้กรีดร้องขึ้นมาอย่างเสียงดังก่อนจะวิ่งแตกกระจายหายไปอย่างรวดเร็ว
“...เงียบซะที TxT~!!!”
เธอครางเสียงอ่อยท่ามกลางสายตาทึ่ง ระคนชื่อชมของ เซลิน่า ซึ่งมองเห็นเวทมนตร์เมื่อสักครู่นี้ของเธออย่างเต็มตา...
(มนตราสายวิญญาณ... ไม่เคยเห็นคนใช้จริงๆมาก่อนเลยแฮะ...)
เซลิน่า มองคนตรงหน้าอย่างทึ่งๆ ก่อนจะพยายามทักทายเธออย่างเป็นมิตร
“อะ... เอ่อ...”
“มิ้ว TxT~?”
ทว่า...
[ โครกกกก... ]
[ ….. ]
เสียงท้องร้องของเธอดังขึ้นก่อนที่ เซลิน่า จะทันได้พูดอะไร... ก่อนที่เธอจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้...
“คิกๆๆ...”
“มิ้ว T^T…”
เด็กสาวร้องไห้เมื่อถูกหัวเราะใส่ก่อนที่ เซลิน่า จะเอ่ยชวนเธอว่า
“ถ้าไม่รังเกียจละก็ สนใจให้พวกชั้นเลี้ยงขนมคุณสักมือดีมั้ยคะ?”
“มิ้ว OwO~?”
เมื่อรู้ว่าจะมีคนเลี้ยงขนม ทำให้เธอร่าเริงขึ้นมาในทันทีพลางจ้อง เซลิน่า ตาไม่กระพริบ ทำให้เธออดขำกับท่าทีของสาวน้อยตรงหน้าไม่ได้และรีบแนะนำตัวอย่างรวดเร็ว
“ชั้นชื่อว่า เซลิน่า ค่ะ... เซลิน่า บิลเซมเบิร์ก... แล้วคุณล่ะชื่ออะไรคะ?”
“เอ่อ... สโนว... งิ... แรบโบธิค ซี สโนวฟอล =x=~~*”
เธอพูดพลางบิดร่างกายไปมาด้วยท่าทีเขินอาย ทำให้ เซลิน่า รู้สึกชอบคนตรงหน้าขึ้นมาเล็กน้อย
“ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ สโนว... ขอเรียกว่า สโนว นะจ้ะ”
“งือ~~*”
เธอตอบพลางพยักหน้าขึ้นลงอย่างแรงจน เซลิน่า อดขำเสียไม่ได้... ก่อนที่ สโนว จะถามเธอว่า
“ว่าแต่... ที่บอกว่าพวกนี่เธอมีเพื่อนด้วยเหยอ =x=~?”
“อือออ...”
เสียงครางดังขึ้นใต้ตัวของพวกเธอ ก่อนที่พวกเธอจะรับสัมผัสที่รู้สึกดีแปลกๆได้ที่หว่างขาจนต้องก้มลงดู และ...
[ กรี๊ดดดด~!!! / มิ้วววว~~ =x=!!! ]
ก้อนเนื้อที่หว่างขาของ เรย์ ซึ่งถูกสะโพกของ เซลิน่า บดคลึงเมื่อสักครู่เกิดการแข็งตัวขึ้นตามสัญชาติญาณของผู้ชายจนเริ่มแข็งตัวและชี้ตั้ง... ทำให้ เซลิน่า ต้องกระโดดลุกขึ้นด้วยความตกใจ ในขณะที่หว่างขาของ สโนว ก็ถูกใบหน้าของ เรย์ เบียดบดเข้าหาง่ามขาของเธอ เนื่องจากการพยายามหาช่องทางหายใจ จนเธอต้องกระโดดขึ้นไปยืนเป็นเพื่อน เซลิน่า อย่างรวดเร็ว...
“นึกว่า... จะขาดอากาศตาย... ซะแล้วละครับ... คร่อกกก...”
เรย์ พูดทิ้งท้ายเอาไว้ได้เพียงเท่านั้นก่อนที่สติของเขาจะหลุดลอยไปจากการขาดอากาศหายใจเป็นเวลานาน...
“พี่เรย์ ค๊าาาา~!!!”
“มิ้วววว TxT~!!!”
ทั้งคู่กรีดร้องขึ้นหลังจากที่เห็น เรย์ สลบคอพับไป ก่อนจะช่วยกันพยุงร่างของเขาไปยังร้านค้าที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว...
.....
ตัดกลับมาที่จุดพักวางสัมภาระของพวก เรย์... ขณะนี้เหล่านักท่องเที่ยวกำลังนั่งเชียร์การต่อสู้ระหว่าง สาวสวยผสทองในชุดว่ายน้ำลายมังกร และกลุ่มสาวสวยรวมๆสิบกว่าคนซึ่งกำลังต่อสู้กันอย่างเมามันส์...
[ ย๊ากกกก!!! ]
[ วูบ... โครม!!! ]
[ กรี๊ด~!!! ]
สาวสวยนางหนึ่งพุ่งเข้าหา อลิส อย่างรวดเร็วแต่กลับถูกเธอจับทุ่มข้ามไหล่ลงกับพื้นอย่างแรงจนเกิดฝุ่นคละคลุ้งขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่หญิงสาวอีกคนหนึ่งจะพุ่งเข้าหาเธออย่างต่อเนื่อง
[ ว๊ากกกกก!!! ]
[ ปึก... โครม!!! ]
[ โอ๊ย!!! ]
ทว่า อลิส ก็ไม่ได้พลาดท่า และเตะตัดขาจนเธอตีลังกาไปในอากาศ ก่อนจะตกลงมานอนแผ่อยู่บนพื้นข้างกายเพื่อนคนแรกอย่างรวดเร็ว...
[ หนอยยยย!!! ]
[ หล่อนตายยยย!!! ]
เพื่อนสาวอีกสองคนพุ่งเข้าหา อลิส อย่างพร้อมเพรียงกันก่อนที่พวกเธอจะโดนจัดการอย่างรวดเร็วไม่ต่างกับเพื่อนๆ
[ ปึ้กๆ!!! วูบ... ตึง!!! ]
[ อ๊าย... / แง๊… ]
อลิส พุ่งเข้าหาพวกเธอก่อนจะย่อตัวลงต่ำและวิ่งฝ่าทั้งคู่ไปพร้อมหวดแขนทั้งสอง ข้างเข้าใส่หน้าท้องของพวกเธออย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนที่ร่างของทั้งสองจะทรุดลงไปกับพื้นด้วยตนเอง...
[ เอื๊อก... ]
[ เฮฮฮฮฮ~!!! ]
เสียงเชียร์ดังสนั่นขึ้นมาจากคนรอบข้างเมื่อ อลิส สามารถล้มสาวๆถึงสี่คนลงได้ด้วยมือเปล่า สร้างความตื่นตาให้กับผู้ตนโดยรอบอย่างมาก ทว่ากลับสร้างความหวาดผวาให้กลุ่มสาวๆอย่างมากในเวลาเดียวกัน...
[ เกิดอะไรขึ้นที่นี่น่ะ? ]
[ …!?! ]
เสียงของชายหนุ่มรูปร่างเด็ก เจ้าของเรือนผมสีนิลและแววตาสีแดงดังขึ้น พร้อมกับการกลับมาของสมาชิกอื่นๆอีกสามคน ณ นอกวงต่อสู้...
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ อีริค?”
“มีเหตุทะเลาะวิวทาทรึยังไง...?”
จิล และ ซิลเบอร์ ถามขึ้นมาเพราะพวกเขามองเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ค่อยชัดเพราะมีผู้คนมุงดูอยู่ มากเกินไป ก่อนที่ เจน จะปีนเก้าอี้ของเจ้าหน้าที่กู้ภัยขึ้นไปดูเหตุการณ์ข้างบนและ อุทานออกมาเสียงดัง
“ตายแล้ว!!! คุณอลิส กำลังถูกสาวๆแปลกหน้ารุมทำร้ายอยู่ละพวกเรา!!!”
“อะไรนะ!?!”
ทั้งหมดตะโกนขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่ อีริค และ ซิลเบอร์ จะแหวกฝูงชนเข้าไปเพื่อช่วยเหลือ อลิส อย่างรวดเร็ว
“คุณอลิส!!!”
“เรามาช่วยแล้ว!!!”
ทั้งสองแหวกฝูงชนเข้าไปถึงภายในได้อย่างรวดเร็ว ทว่าภาพที่ปรากฏขึ้นกลับไม่ใช่ “อลิส ถูกสาวๆรุมทำร้าย” อย่างที่ เจน บอกแต่น่าจะเป็น “อลิส ทำร้ายเหล่าสาวๆ” เสียมากกว่า... เพราะภาพที่เธอยืนอยู่ท่ามกลางซากร่างของเหล่าสาวๆที่นอนครวญครางอยู่บนพื้น นั้นช่างชวนให้คิดเช่นนั้นเสียเหลือเกิน...
“อะ... งะ...”
“หัวหน้า... นี่มันเกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นเหรอครับ?”
อีริค ยังคงตะลึงกับภาพที่เห็นในขณะที่ ซิลเบอร์ ยังคงความเยือกเย็นและสอบถาม อลิส อย่างรวดเร็ว
“อ๋อ... ไม่มีอะไรมากหรอก... แค่พวกเธอเข้ามาจีบ เรย์ แถมยังตื้อไม่เลิกจนเกิดภาพอย่างที่เห็นเนี่ยแหละ...”
อลิส ตอบหน้าตายพลางปัดเศษทรายที่ติดตามร่างกายออกราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่เธอเพิ่งส่งสาวๆกว่าสิบคนลงไปนอนกลิ้งเล่นอยู่บนพื้นแท้ๆ... ช่างมีฝีมือสมกับเป็น ไนท์มาสเตอร์ เสียจริง...
“อ้อ... แล้ว เรย์ กับคนอื่นๆล่ะ?”
อีริค ถามขึ้นพลางมองดูรอบๆ ทว่าไม่ปรากฏร่างของคนที่เขาถามหาแม้แต่น้อย...
“ชั้นให้ เรย์ อุ้ม เซลิน่า วิ่งหนีไปแล้วน่ะ เพราะตอนแรกพวกเธอมีมากกว่านี้และส่วนหนึ่งก็วิ่งไล่ตามพวกเขาไปซะด้วยสิ”
“ถ้าอยู่กับ เรย์ ก็คงไม่น่าห่วงเท่าไหร่... แถมถือเป็นเรื่องดีด้วยสินะครับหัวหน้า เพราะคุณหนูจะได้อยู่กับเขาตามลำพัง… ว่าแต่คุณได้เอาหนังสือของผมฝากไว้ ให้คุณหนู เซลิน่า ไปหรือยังครับ?”
[ เปรี้ยง!!! ]
[ กร๊อบๆๆ... โครม!!! ]
[ ….. ]
ต้นมะพร้าวที่งอกอยู่ใกล้ๆ อลิส ถูกหมัดเพียงหมัดเดียวของเธอโค่นลงอย่างง่ายดาย ท่ามกลางสายตาของกลุ่มหญิงสาว นักท่องเที่ยว รวมไปถึงพวก อีริค ซึ่งช๊อคตาค้างไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...
“พอดีเลย... ช่วงที่ผ่านมานายหนีชั้นได้... แต่วันนี้นายอย่าคิดว่าจะหนีชั้นพ้น!!!..... น่ะ???”
ยังไม่ทันที่ อลิส จะพูดจบนั้นเองที่เธอเห็นภาพร่างของ ซิลเบอร์ ซึ่งวิ่งหนีไปไกลลิบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...
“หนอย!!! วันนี้แหละ ซิลเบอร์!!! อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปหน่อยเลย!!!”
[ ฟ้าวววว... ]
[ ซู่มมมม... ]
เชื่อหรือไม่ว่าเพียงเธอออกวิ่งเต็มฝีเท้าเท่านั้น ฝุ่นทรายก็ได้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณเสียแล้ว... ก่อนที่ร่างของเธอจะจี้ตามติด ซิลเบอร์ ไปอย่างรวดเร็วจนหายลับไปจากสายตาในเวลาไม่นาน...
“... หา???”
…เนื่องจาก อลิส ไม่ได้บอกใครถึงเรื่องที่ ซิลเบอร์ ฝากหนังสือ “108 ท่วงท่าสยบชายหนุ่ม” ให้กับ เซลิน่า และพยายามออกตามล่าเขาตลอดช่วงเวลาเกือบๆสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ทว่าแม้จะสั่งให้กองทหารทุกหน่วยออกตามล่าตัวเขาแล้วก็ตามที แต่กลับไม่มีทหารหน่วยใดสามารถจับเขากลับมาได้สำเร็จ... จนเธอเองก็เกือบจะลืมเรื่องของเขาไปแล้ว ถ้าเขาไม่พูดเตือนสติเธอเมื่อสักครู่นี้...
“มันเรื่องอะไรกันละเนี่ย!?!”
“อีริค พอจะรู้เรื่องอะไรบ้างมั้ย?”
“... ถ้ารู้ชั้นคงไม่มายืนมองตาค้างแบบนี้หรอกนะ?”
จิล เจน และ อีริค มองตามทั้งคู่ไปด้วยแววตาสงสัย ก่อนที่ทั้งสามจะถามกันและกันด้วยน้ำเสียงหวาดๆ... เพราะภาพที่ต้นมะพร้าวหักคามือ อลิส เมื่อซักครู่นี้ยังคงตราตริงอยู่ในหัวใจของทั้งสาม...
ทว่าเมื่อไม่มีใครรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทั้งสอง ทำให้พวกเธอตัดสินใจจะไปนอนอาบแดดตามที่ตั้งใจเอาไว้ในทีแรก โดยให้ อีริค ไปเดินเล่นตามที่ตนเองต้องการเพราะพวกเธอคงไม่ได้ไปไกลจากสัมภาระมากเท่าไหร่...
“.....”
ทว่า อีริค กลับไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรดี... เขาจึงไปนอนเอาทรายกลบตัวอยู่ริมชายหาดเละเอาหมวกฟางคลุมหน้าเอาไว้ ก่อนจะนอนหลับไปกับอากาศอุ่นสบายของทรายที่กลบอยู่อย่างมีความสุข...
.....
ณ ผืนน้ำอันกว้างใหญ่ซึ่งอยู่ห่างออกมาจากชายฝั่งเพียงเล็กน้อย... คลื่นน้ำบนพื้นสมุทรกำลังแตกกระจายจากน้ำมือของคนบางคนซึ่งพยายามกอบกู้ “ศักดิ์ศรี” ของตนกลับมา...
[ ย๊ากกกกก!!! / โอ๊วววววว!!! ]
[ จ๋อมแจ๋มๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!! ]
[ ซู่มมมมมม~!!!!! ]
ชายหนุ่มสองคน กำลังตั้งหน้าตั้งตาว่ายน้ำอย่างสุดแรงเกิดเพื่อเอาชนะอีกฝ่ายหนึ่งและกอบกู้ “ศักดิ์ศรี” ที่ถูกเหยียบย่ำของตนเองอย่างสุดความสามารถ...
[ ฮว๊ากกกกกกกซ์!!! ]
[ ซู่มมมมมม~!!!!! ]
เงาร่างที่ว่ายนำอยู่เล็กน้อยคือ รอน ซึ่งถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของ [ เทพนักจีบ ] ต่อหน้า สโนวฟอล หญิงสาวที่เขาตั้งใจที่จะเข้าไปจีบ โดยพ่อบ้านของเธอ ดังนั้นต่อให้ตายเขาก็จะไม่ยอมถูกหักหน้าแบบนี้โดยเด็ดขาด!!!
[ อ๊ากกกกกกกกซ์!!! ]
[ ซู่มมมมมม~!!!!! ]
ตามติดมาด้วยร่างของ เซบาสเตียน ซึ่งถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของ [ พ่อบ้าน ] ว่าเขาทำงานเกินหน้าที่และแส่เรื่องของเจ้านายต่อหน้า สโนว ซึ่งเป็นคุณหนูของเขาเอง ซึ่งเขาจะยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้เป็นอันขาด!!!
“ทำได้แค่นี้เรอะ ไอ้คุณพ่อบ้าน!!!”
“อย่าได้ใจไปเลยขอรับ ไอ้คุณขี้หลี!!!”
“งั้นแน่จริงก็แซงชั้นไปให้ได้เซ่~!!!”
“ไม่ท้ากระผมก็ทำได้อยู่แล้วขอรับ!!!”
[ ฟ้าววววววว~!!! ]
ผืนทะเลถูกแยกออกด้วยความเร็วในการว่ายน้ำที่เหนือมนุษย์ของทั้งคู่... ก่อนที่ทั้งสองไปจะไปถึงเกาะกลางทะเลในเวลาเดียวกันเนื่องจาก รอน เผลอกลืนน้ำลงไปอึกใหญ่ในขณะที่กำลังดูถูก เซบาสเตียน และถูกตีตื้นจนเสมอกันได้ในท้ายที่สุด...
[ แฮ่กๆๆๆ... ]
[ เฮ่อ... เฮ่อ... ]
ร่างกายกึ่งเปลือยเปล่าของทั้งคู่นอนหอบหายใจกระเส่าเพราะความเหนื่อยล้าจากการออกกำลังอย่างเต็มที่เมื่อสักครู่ ทว่าในท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีฝ่ายใดที่ยอมอ่อนข้อให้กันและกันและต้องมานอนหมดสภาพอยู่ริมชายฝั่งในท้ายที่สุดเช่นนี้...
[ หมับ... ]
[ ….. ]
มือของทั้งคู่กุมและสอดประสานกันอย่างแนบแน่น พลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้าภายในใจ... ทั้งคู่ต่างเข้าใจความปรารถนาของอีกฝ่ายได้แม้ไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆออกมา...
[ หึๆๆๆ... / ฮะๆๆๆๆ... ]
เสียงหัวเราะและรอยยิ้มแต่งแต้มใบหน้าของทั้งคู่ให้มีชีวิตชีวา... ก่อนที่วงแขนของ รอน และ เซบาสเตียน จะโอบกระชับรอบคอของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว... ก่อนจะส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้แก่กัน และตะโกนขึ้นมาพร้อมกันว่า!!!
[ แกตายยยยยย!!! ]
[ เปรี้ยงๆ!!! ]
หมัดของทั้งคู่ต่างซัดเข้าหาใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำและรุนแรง ก่อนที่ฝ่าเท้าและลำแข้งจะถูกประเคนเข้าหาอีกฝ่ายเป็นลำดับต่อมา
[ ผัวะๆๆๆ!!! ตุบ พล่อก!!! ]
[ ปึดๆๆๆ!!! เปรี้ยง!!! โครม!!! ]
ฝุ่นทรายคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณชายหาดของเกาะย่อย ก่อนที่เงาร่างของทั้งสองจะถูกฝุ่นบดบังจนมิดและมองไม่เห็นเหตุการณ์ภายในฝุ่นทรายนั้นอีกเลย...
.....
กลับมา ณ ชายหาดเคอร์รี่ ที่ร้านค้าริมหาดซึ่งมีหลังคาสูงบดบังแสงแดดรวมไปถึงตัวร้านที่เปิดโล่งให้สายลมพัดผ่านภายในตัวร้านอย่างสะดวก และในขณะนี้เหล่าลูกค้าภายในร้านได้แต่นั่งเบิกตาค้างกับภาพที่พวกเขาเห็น...
[ งั่มๆๆๆๆ~* ]
[ มิ้วๆ~♥ ]
ถ้วยไอศกรีมกองสูงถูกสาวน้อยหน้าตาน่ารักเพียงคนเดียวฟาดจนเรียบวุธ... ทว่าเธอกลับบอกว่ายังไม่อิ่มและสั่งไอศกรีมซัยเดย์มาเพิ่มอีกถึง 10 ถ้วย ทั้งๆที่เธอเพิ่งจะพากไอศกรีม 30 ถ้วยหมดไปเมื่อสักครู่นี้เองนะ!!!
“ฮะๆๆๆ... ฮะ...”
เซลิน่า ทานไอศกรีมถ้วยที่สองของตนพลางมอง สโนว ซึ่งกำลังกินไอศกรีมด้วยท่าทางมีความสุขอย่างฝืดคอ... นี่ถ้าเธอไม่มีบัตรกิน-ดื่มฟรี ติดตัวมาด้วยละก็เกรงว่าเงินที่เธอพกติดตัวมาด้วยคงจะไม่พอจ่ายเป็นแน่แท้...
[ แง้ววว~♥ ]
จนกระทั่งไอศกรีมถ้วยที่ 50 ถูกป้อนลงท้องไปเรียบร้อยแล้วนั้นเองที่ สโนว นั่งลูบท้องของตัวเองพลางส่งเสียงและทำหน้าเคลิบเคลิ้มเพื่อบอกว่าตัวเธออิ่มแล้วนั่นเอง...
“อร่อยมั้ยคะ สโนวจัง?”
“มากๆเยยมิ้ว~♥”
หูกระต่ายของเธอกระดิกเล็กน้อยเมื่อเธอพูดคุยกับ เซลิน่า พลายยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะจ้องมอง เรย์ ซึ่งนอนหนุนตักของเธออยู่ด้วยแววตาเป็นห่วง
“เค้ายังไม่ตายใช่มิมิ้ว~?”
“ไม่เป็นไรค่ะ... พี่เรย์ ยังสบายดีอยู่ค่ะ”
เซลิน่า พูดพลางเอื้อมมือไปลูบเรือนผมของเธออย่างลืมตัวก่อนที่เธอจะรู้ตัวว่าถูก สโนว จ้องมองพลางยิ้มกว้างให้กับเธอ
“.....???”
“คิกๆๆๆ...”
เสียงหัวเราะของเพื่อนใหม่ทำให้ เซลิน่า รู้สึกสับสนและถามกลับไปว่า
“มีอะไรเหรอคะ สโนว?”
“ปะๆๆ... เปล่านะงิ้ว =x=~!!!”
เมื่อนั้นเธอจึงหุบยิ้มและตอบกลับมาอย่างตะกุกตะกักราวกับเด็กที่ทำอะไรผิด... ทำให้ เซลิน่า สงสัยและยื่นหน้าเข้าไปถามเธออย่างรวดเร็ว
“มีอะไรบอกมาเดี่ยวนี้เลยนะคะ... ไม่อย่างงั้นชั้นจะไม่เลี้ยงค่าไอศกรีมคุณน้า~?”
“มิ้ว TxT~!!!”
สโนว จ้องมอง เซลิน่า พลางทำหน้าตาออดอ้อนสุดฤทธิ์ทว่าเมื่อถูกสายตาคาดคั้นมากๆเธอจำต้องยอมบอกอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ก็... แค่คิดว่าพวกเธอเป็นคู่รักที่เหมาะกันดีเองง่ะ มิ้ว TxT~*”
[ โครม!!! ]
[ มิ้ว =v=~? ]
ประโยคของ สโนว ทำให้ เซลิน่า เสียหลักและไถลลื่นล้มลงไปกองกับพื้นโดยร่างของ เรย์ นอนทับอยู่บนหน้าท้องของเธอ ทำให้ สโนว ต้องลุกขึ้นมามองดูด้วยความเป็นห่วง...
“เป็นอะไยมั้ยงิ้ว =x=~?”
“มะ... ไม่เป็นอะไรค่ะ T^T…”
หยาดน้ำตาซึมอยู่ที่ของตาของ เซลิน่า เพราะความเจ็บปวด ก่อนที่เสียงของ เรย์ จะดังครางขึ้นมาจากบนตัวของเธอ...
“โอย... นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย?”
[ หนุบๆๆ... หืม!?! ]
[ …..!?!!? ]
ทว่าด้วยความสลึมสลือ เนื่องจากเพิ่งได้สตินั้นเอง ทำให้มือของ เรย์ ซึ่งควานหาพื้นเพื่อยันกายลุกขึ้นนั้นพลาดไปกุมหน้าอกของ เซลิน่า แทนเสียนี่... ส่งผลให้เธอเบิกตากว้างจ้องมือมือของ เรย์ ก่อนจะกรีดร้องขึ้นมาอย่างสุดสียง...
[ กรี๊ดดดดด~!!! ]
[ พล่อก!!! ]
[ เหวอออ!?! ]
เข่าของ เซลิน่า ซัดเข้าที่ปลายคางของ เรย์ อย่างแม่นยำส่งผลให้เขารีบลุกขึ้นยืนและเซไปมาด้วยความมึนในทันที ก่อนที่เขาจะ...
[ วูบ... โครม!!! ]
[ เหวอ!!! / มิ้ว =x=!?! ]
[ จ๊วบ... ]
[ …!!! / =x=!?! ]
สโนว ซึ่งยืนขวางทาง เรย์ ถูกเขาเซมาชนจนล้มลงไปด้วยกันทั้งคู่ ก่อนที่ริมฝีปากอันอวบอิ่มของเธอจะถูกริมฝีปากของชายหนุ่มบดเบียดจนแนบชิดติดกัน... ใช่แล้ว!!! เรย์ เสียหลักจนล้มลงไปจูบ สโนว บนพื้นซะอย่างนั้น!!!
“อะ... คะ... คือ..... ขอโทษครับ!!!”
“งะ... งิ้ว TxT~!?!”
สโนว ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ในขณะที่ เซลิน่า สติแตกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...
[ กรี๊ดดดดด~!!! ]
เวทมนตร์ถูกเธอร่ายบนฝ่ามือก่อนจะถูกปลดปล่อยออกมาอย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา!!!
[ Crystal Fall!!! ]
[ เหวอออ!!! ]
ก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ถูกเสกขึ้นมาบนท้องฟ้า ก่อนที่ เรย์ จะผลักร่างของ สโนว ออกจากใต้ร่างของตนก่อนจะคว้าไม้ถูพื้นของพนักงานซึ่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงมาใช้อย่างรวดเร็ว
[ Lance Fury!!! ]
[ เปรี้ยงๆๆๆ ตูม!!! ]
[ กรี๊ดดด!!! ]
ก้อนน้ำแข็งถูกกระบวนท่าของ เรย์ ทำลายจนป่นเป็นเศษเล็กเศษน้อยก่อนที่ เซลิน่า จะได้สติและมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง...
“อะ... งะ...”
[ หมับ!!! ]
ชายหนุ่มคว้าไหล่มนของหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะพยายามตะโกนเรียกสติของเธอกลับมา
“ใจเย็นๆก่อนครับ เซลิน่า!!! ตั้งสติเอาไว้!!!”
เสียงตะโกนของ เรย์ ทำให้เธอได้สติ ก่อนที่หยดน้ำตาจะคลอในดวงตาของเธออย่างรวดเร็ว...
[ แงๆๆๆๆๆ~!!! ]
[ แง๊งงงงงง~!!! ]
[ …..!?! ]
ทว่านอกจาก เซลิน่า ที่ร้องไห้แล้ว สโนว ที่ เรย์ ผลักหลบการโจมตีเมื่อสักครู่นี้ก็ร้องไห้ขึ้นมาเช่นกัน เนื่องจากหัวของเธอไปกระแทกเข้ากับขาโต๊ะพอดีนั่นเอง...
[ ฮือๆๆๆ... / แง้ๆๆๆ T[]T!!!]
[ เอ่อ... ]
เรย์ ได้แต่กุมขมับกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของเหล่าลูกค้าภายในร้าน ก่อนที่เขาจะจ่ายค่าเสียหายของร้านรวมไปถึงค่าไอศกรีมทั้งหมดด้วยบัตรฟรีของเขา ก่อนที่จะจูงมือพาทั้งคู่ออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว...
.....
ห่างออกไปไม่ไกลนัก... ณ บริเวณโขดหินสูงแถวแหลมเคอร์รี่ ซึ่งยื่นออกไปในมหาสมุทร... ที่นั่นกำลังมีการต่อสู้เกิดขึ้นอย่างรุนแรง...
[ ย๊ากกกกก!!! ]
[ ตูมมม!!! เปรี้ยงงง!!! ]
ก้อนหินขนาดใหญ่ถูกกำปั้นของคนๆหนึ่งบดขยี้จนแหลกเป็นชิ้นๆด้วยพลังเวทย์ที่เสริมเข้าไปในตัวหมัด ทว่าเป้าหมายที่เธอเล็งเอาไว้กลับหลบรอดไปได้อีกครั้งหนึ่งอย่างเฉียดฉิว...
[ แฮ่กๆๆๆ... ]
ร่างกำยำเจ้าของเรือนผมและแววตาสีเงินกำลังหอบหายใจ จากการหลบการจมตีของหญิงสาวอย่างต่อเนื่อง ทว่าแม้จะพยายามหนีสักเท่าไรก็ไม่อาจหนีการโจมตีของเธอพ้น และทำได้เพียงหลบไปมาอย่างเฉียดฉิวเท่านั้น...
“แฮ่กๆ... เลิกหนีแล้วรับโทษไปซะดีๆ ดีกว่าน่า ซิลเบอร์... แบบนั้นเราน่าจะจบเรื่องนี้ได้เร็วกว่านะ...”
“ผมไม่คิดว่าผมทำอะไรผิดครับ... แฮ่กๆๆ... ดังนั้นผมจึงไม่ยอมรับโทษนั้น...”
ทั้งคู่ต่างหอบหายใจจากการวิ่งหนีและรุกไล่อย่างต่อเนื่องเป็นระยะทางร่วมๆสองกิโลเมตร เพื่อให้พ้นจากบริเวณที่มีนักท่องเที่ยวพักอาศัยอยู่ กระทั่งมาหยุดอยู่ที่แหลมเคอร์รี่นี้ในท้ายที่สุด...
“แต่ยังไงซะ... นายก็ไม่มีที่หนีอีกแล้วละ ซิลเบอร์... มองดูข้างหลังให้ดีๆสิ...”
“.....อะ!?!”
[ ซ่าๆ... ครืนนน... ]
หน้าผาสูงชันและภาพของคลื่นน้ำที่สาดซัดเข้าหาชายฝั่งปรากฏแก่สายตาของเขาอย่างชัดเจน... อลิส ไม่ได้ไล่ต้อนเขาอย่างสูญเปล่าแต่บีบให้เขาเข้าหาหน้าผานี้อย่างช้าๆ ทำให้ในเวลานี้ ซิลเบอร์ ไม่มีทางให้หนีอีกต่อไปแล้ว...
“เอาล่ะ... มารับหมัดลงโทษจากชั้นซะดีๆ แล้วเราจะได้กลับไปหาทุกคนกัน...”
[ กร๊อบ... แกร๊บ... ]
เสียงหักนิ้วจากฝ่ามือของ อลิส และภาพของหินผาซึ่งถูกกำปั้นของเธอป่นจนละเอียดนั้นไม่ได้ทำให้ ซิลเบอร์ รู้สึกอยากจะรับการลงโทษนี้แม้แต่น้อย... เพราะแม้จะ “ไม่ตาย” แต่ก็คง “บาดเจ็บสาหัส” อยู่ดี... ดังนั้นให้ตายเขาก็ไม่มีทางที่จะรับหมัดของเธออย่างเด็ดขาด!!!
“หัวหน้า... ไม่มีทางอื่นนอกจากการลงโทษแล้วอย่างั้นเหรอครับ...”
[ ซ่าาา...ๆ... ]
คลื่นขนาดใหญ่สาดกระทบฝั่งจนละอองน้ำกระทบกับแผ่นหลังของเขาจนหนาวสะท้าน ในขณะที่ อลิส แสยะยิ้มพลางส่ายหน้าไปมาอย่างช้าๆ และก้าวเข้าหา ซิลเบอร์ อย่างรวดเร็ว...
“...ตกลงครับหัวหน้า... คุณบีบให้ผมไม่มีทางเลือกเองนะครับ...”
“...!?!”
ซิลเบอร์ ตั้งท่าต่อสู้และหันมาประจันหน้ากับ อลิส ทำให้เธอต้องหยุดฝีเท้าและเผยรอยยิ้มอย่างปลื้มปิติออกมาอย่างสุดกลั้น... เพราะเธอเองก็ยอมรับว่าเธอชื่นชอบการต่อสู้กับคนที่แข็งแกร่ง... และลูกน้องตรงหน้าก็คือผู้ที่มีฝีมือเป็นรองเธอแม้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น!!!
[ หมับ... ]
คิดได้ดังนั้นแล้ว กำปั้นทั้งสองของเธอจึงถูกกำเข้าหากันก่อนที่เธอจะตั้งท่าพร้อมสู้เช่นกัน...
“นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้สู้กันน่ะ... ซิล...”
“...ราวๆสามปีได้มั้งครับ?...”
“ฮะๆๆๆ... นานขนาดนั้นเชียวเหรอ?”
อลิส เผยรอยยิ้มออกมาในขณะที่ ซิลเบอร์ ยังคงทำหน้านิ่งอยู่เช่นเดิม...
[ ตูมมมม!!! ]
[ ครืนนนนน!!! ]
และในพริบตานั้นเองที่พลังเวทย์ของทั้งคู่ถูกระเบิดออกมาจนถึกขีดสุด ทำให้เกิดลำแสงสีแดงและสีเงินสาดส่องไปทั่วทั้งบริเวณแหลมเคอร์รี่ในทันที...
“เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ให้ดีนะ ซิล!!!”
“ถ้าเลือกได้... ผมก็ไม่อยากจะสู้หรอกครับ...”
น้ำเสียงของทั้งคู่ต่างกันราวกับอยู่คนละสถานการณ์... ทว่าภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าทั้งคู่อยู่ในเวลาและสถานที่เดียวกัน รวมไปถึงกำลังจะต่อสู้กันจริงๆ...
.....
ตัดกลับมาที่ อีริค ซึ่งกำลังนอนเอาทรายกลบตัวและนอนหลับอย่างสงบนั้นเอง... เพชฌฆาต ตัวจ้อยกำลังบุกโจมตีโดยไม่ให้เขาตั้งตัวอยู่ภายใต้ผืนทรายอย่างเงียบงัน...
[ แกรกๆๆๆๆ... ]
[ Zzzz~* ]
คนตัวเล็กซึ่งกำลังนอนหลับอย่างเป็นสุขรู้สึกแปลกๆตามร่างกายแต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรก่อนที่เขาจะถูกจู่โจมอย่างฉับพลัน!!!
[ แหง่บๆๆๆๆๆ!!! ]
[ อึ๊กกกก... ]
แววตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นจนถึงขีดสุดก่อนที่เสียงร้องจะถูกเปล่งออกมาจาริมฝีปากบางว่า
[ กรี๊ดดดดดด~!!! ]
[ พรวดดดด!!! ]
ร่างเล็กกรีดร้องขึ้นมาอย่างลืมตัวในขณะที่ลุกขึ้นมาจากผืนทรายสีขาว เผยให้เห็นปูขนาดใหญ่ราวๆ 5-6 ตัวซึ่งกำลังหนีบตามส่วนต่างๆของเขาอย่างแนบแน่นและไม่มีท่าทีจะยอมปล่อยแต่โดยดี ทำให้คนตัวเล็กได้แต่กรีดร้องและวิ่งลงทะเลไปอย่างรวดเร็ว
[ แง้งงงงงง~!!! ]
[ ตูม!!! ซ่าาาา... ]
[ ….. ]
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของ จิล และ เจนโดยตลอด... ทั้งเสียงร้องและท่าวิ่งอันแสนน่ารักตุ้งติ้ง ราวกับเด็กผู้หญิงตัวน้อยๆนั้นทำให้ทั้งสองได้แต่ถามกันและกันว่า
“เธอเห็นเหมือนที่ชั้นเห็นมั้ย จิล?”
“เห็นชัดเลยละ เจน...”
ทั้งคู่เงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมาโดยพร้อมเพรียงกันว่า!!!
[ เหมือนเด็กผู้หญิงเลยเน้อออ~!!! ]
[ ฮ่าๆๆๆๆ~!!! ]
ทั้งคู่หัวเราะให้กันและกันก่อนจะหันกลับไปมอง อีริค ซึ่งเดินกลับเข้าฝั่งมาอย่างหมดสภาพและเดินมานอนแผ่อยู่ข้างกายพวกเธออย่างเงียบๆ...
-----
การท่องเที่ยวยังคงดำเนินต่อไป และความสนุกยังไม่หมดแต่เพียงเท่านี้...
ถ้าอยากชมต่อละก็ ติดตามตอนต่อไปด้วยนะจ้า~♥
Ep.19 การพักผ่อนที่ชายหาดเคอร์รี่ (Kerrie Beach) Last Part
Coming Soon…
)
ถึงได้เป็น
#1 By Significance-SaC]2iFicE on 2011-03-27 16:56