Ep.19 การพักผ่อนที่ชายหาดเคอร์รี่ (Kerrie Beach) Last Part
posted on 29 Mar 2011 00:05 by mayz-maiz in EpisodeEp.19 การพักผ่อนที่ชายหาดเคอร์รี่ (Kerrie Beach) Last Part
# Silver Harbor… ท่าเรือสีเงิน แห่งอาณาจักรซิลเวอร์แลนด์...
[ แย๊กกก~!!! ปล่อยตูว์ออกป๊ายยยย~!!! ]
ในป้อมตรวจการณ์... เสียงร้องของ อัล กำลังดังก้องไปทั่วป้อมอย่างเลี่ยงไม่ได้ เนื่องจากพ่อคนตัวดีถูกขังเนื่องจากไม่มีเงินพอจะจ่ายเป็นค่าปรับ และเงินที่มีต้องเก็บไว้เป็นค่าเดินทางเสียด้วย ดังนั้นเขาจึงต้องยอมโดนจับอย่างเลี่ยงไม่ได้...
[ ปล่อย ช้านนนนนน~!!! ]
[ แก๊งๆๆๆๆ!!! ]
[ โบร๋วววว~!!! ]
อัล ใช้หัวของเขาเขกกับลูกกรงห้องขังอย่างบ้าคลั่งโดยมี จูเนียร์ และ ลูเทเซีย ยืนมองและทอดถอนใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย...
“นี่ละน้า... เตือนแล้วว่าอย่าถ่มน้ำลายลงพื้น... ได้เรื่องจนได้นะนาย อัล เอ้ย...”
“นั่นสิค๊า~*”
“.....”
“ก็เลิกจ้องแล้วหาทางช่วยตูสิเฟ้ยยยย~!!!”
อัล ยังคงตะโกนใส่สองสาวรวมไปถึง เฮแซด ซึ่งกำลังนั่งมองเขาจากบนโซฟา เนื่องจากบนตัวของเขาไม่ได้มีบาดแผลอย่างที่คิด แม้แต่รอยฟกช้ำสักรอยก็ยังไม่มี... ทำให้เขาถูก โฮป สั่งให้รอการสอบถามข้อมูลอยู่ด้วยกัน...
“ขอโทษนะครับ... ถ้าคุณยังไม่เลิกตะโกนผมคงต้องเพิ่มข้อหาก่อความไม่สงบและขังคุณเพิ่มสักสองวันนะครับ...”
“แกก็เลิกเพิ่มโทษให้ชั้นซักทีสิโว้ยยยย!!!”
โฮป ซึ่งกำลังนั่งเขียนรายงานเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพูดขึ้นมาด้วยเสียงเบื่อหน่ายในขณะที่ อัล ยังคงตะโกนต่อไปอย่างบ้าคลั่งจนกระทั่ง เฮแซด ลุกขึ้นจากโซฟาและเดินไปหาเขาเงียบๆ...
“...เหอ~?”
อัล เงยหน้าจ้อง เฮแซด ด้วยน้ำเสียงยานคาซักพักก่อนที่เขาจะพูดกับ อัล ว่า
“ถ้าไม่เลิกแหกปาก... ชั้นจะตุ๋ยแกซะ...”
เฮแซด พูดหน้านิ่งพลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของ อัล จนทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวแววตานั้น...
“..... หะ!?!”
อัล หลุดคำพูดออกมาเพียงเท่านั้นก่อนที่เขาจะหน้าซีด และหนีกลับไปนั่งกอดเข่าหลบมุมอยู่ภายในห้องขัง พลางจ้องมองดู เฮแซด ด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น หูและหางชี้ตั้งอย่างชัดเจน......
“.....”
จูเนียร์ และ ลูเทเซีย เองก็อ้าปากค้างจากคำพูดของเขาเช่นกัน... ก่อนที่ เฮแซด จะเดินกลับไปนั่งเบื้องหน้า โฮป เพื่อรอดูว่าเขาเขียนรายงานเสร็จหรือยัง...
“แหม... ไม่ขู่เขาแรงไปหน่อยเหรอครับ?”
“...ไม่งั้นก็ไม่เงียบซะที่น่ะสิ...”
โฮป แอบกระซิบพลางส่งยิ้มให้กับ เฮแซด ก่อนจะได้คำตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว...
“แหม... ตอนแรกผมก็นึกว่าคุณจะทำจริงๆซะอีกนะครับนั่น...”
“ถ้าจะให้ทำจริงๆก็ได้ชั้นไม่เกี่ยงหรอก...”
“..... ขออย่าให้คุณทำจริงก็แล้วกันครับ .....”
โฮป หน้าซีดเมื่ออีกฝ่ายตอบเข้ากลับมาด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะรีบเขียนรายงานต่ออย่างรวดเร็ว... และเขียนเสร็จภายในเวลาสามนาทีเท่านั้น!!!
“เอาล่ะเสร็จแล้วครับ... คุณไปได้แล้วละ...”
“อ่า... ขอบใจนะ...”
โฮป ผายมือเชิญอีกฝ่ายให้ออกไปจากป้อมอย่างรวดเร็ว... เพราะเขาเองก็ยอมรับว่ากลัวอีกฝ่ายจะ “ตุ๋ย” เขาอยู่เหมือนกัน... ทำให้ เฮแซด รีบโค้งขอบคุณก่อนจะเดินไปทางประตูป้อมอย่างเชื่องช้า...
“พี่เฮแซดคะ~!!!”
“…???”
ลูเทเซีย ส่งเสียงเรียกเขาเอาไว้ก่อนจะวิ่งไปกอดขาของเขาและยื่นอะไรบางอย่างให้...
“นี่... คือ?”
“ดอกไม้ดอกนี้หนูให้พี่นะคะ... ขอให้พี่เดินทางปลอดภัยค่ะ ^^”
“.....”
เฮแซด รับดอกไม้ไปก่อนจะเอื้อมมือมาลูบผมของ ลูเทเซีย อย่างอ่อนโยน...
“ขอบคุณนะ...”
“คิกๆๆๆ”
รอยยิ้มอ่อนโยนเผยออกมาบนใบหน้าอันแสนเย็นชาของเขาก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวออกไปจากป้อมตรวจการอย่างรวดเร็ว...
[ เฮ้อ... ]
โฮป ทอดถอนใจออกมาเมื่อเห็นว่า เฮแซด ก้าวออกไปจากป้อมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เสียงครางต่ำๆของ อัล จะดังออกมาจากในห้องขัง
“ปะ... ไปแล้วใช่ม้ายยย~?”
สภาพของ อัล ในตอนนี้ดูไม่ได้เลยทีเดียว... ใบหน้าขาวซีด หูและหางที่เคยตั้งและกระดิกกลับลู่ลงกับพื้นอย่างสิ้นท่า กระทั่งปากอันแสนกวนของพ่อคนตัวดีก็หมดท่าไปด้วยกันเสียอย่างนั้น...
เมื่อ โฮป เห็นเช่นนั้นเขาจึงไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยและบอกกับ อัล ไปในทันทีว่า
“เขาบอกว่าเขาจะไปซื้อ [ ถุงยาง ] ก่อนน่ะครับ... เพื่อสุขภาพที่ดีของคุณและเขา...”
“ม่ายยยยยยยย~!!!!!”
เมื่อได้ยินดังนั้นแล้ว อัล จึงรีบพุ่งกลับไปมุดใต้เตียงในห้องขังพลางแสดงท่าทีตื่นกลัวถึงขีดสุดในทันที ทำให้ จูเนียร์ และ ลูเทเซีย ต่างกอดกันหัวเราะเสียงดัง แม้กระทั่ง โฮป เองก็ยังแอบหัวเราะอยู่หลังโต๊ะทำงานของตนเช่นกัน...
[ ฮะๆๆๆๆ~* ]
-----
# Kerrie Beach... ชายหาดเคอร์รี่
ห่างออกไปจากตัวชายฝั่งเล็กน้อย... ชายสองคนซึ่งมีความ [ บ้า ] มากพอกันกำลังจะตัดสินให้ได้ผลชี้ขาดกันเสียที...
[ ย๊ากๆๆๆๆ~* ]
[ ซู่มมมมมม~!!!!! ]
[ พลั่กๆๆๆ ตูม!!! ปั้ก ปึ้ก พล่อก ซ่าๆ!!! ]
ไม่น่าเชื่อว่า แม้ทั้งคู่จะว่ายน้ำด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์แล้วก็ตาม แต่ทั้ง รอน และ เซบาสเตียน กลับยังสามารถว่ายน้ำไปและประเคนหมัดให้อีกฝ่ายไปพร้อมๆกันได้อีกด้วย!!!
[ ซ่าๆๆๆ~!!! ]
“กลับไปนอนแผ่บนเกาะรอชั้นจีบเจ้านายของแกดีกว่าน่าไอพ่อบ้านกระจอก!!!”
“ให้ตายกระผมก็ไม่มีทางยอมให้ [ แย้ขึ้นบก ] อย่างคุณได้แตะต้องคุณหนูหรอกขอรับ!!!”
“งั้นแน่จริงก็เอาชนะชั้นให้ได้เด้!!!”
“ได้แน่นอนอยู่แล้วขอรับ!!!”
[ ซ่าๆๆๆ~!!! ]
ทั้งคู่ต่างแลกหมัดกันกลางทะเลพลางว่ายกลับเข้าหาชายฝั่งอย่างบ้าคลั่ง... เพราะทั้งคู่ไม่อาจตัดสินกันได้ด้วยการว่ายน้ำรวมไปถึงการต่อสู้ บนเกาะ ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งใจจะตัดสินกันอีกครั้งด้วยการว่ายน้ำ... ควบกับการวิวาทไปพร้อมๆกัน!!! โดยในครั้งนี้ฝ่ายที่แพ้ต้องห้ามยุ่งและก้าวก่ายการกระทำของฝ่ายที่ชนะอย่างเด็ดขาด...
[ โอ๊วววววซ์!!! ]
[ ฟ้าวววว~!!! ]
[ พลั่ก ผัวะ พล่อก!!! ]
ดังนั้นทั้งคู่จึงเริ่มแหวกพื้นสมุทรกลับเข้าหาชายฝั่งอีกครั้ง พร้อมทั้งประเคนกำปั้นและลำแข้งแจกจ่ายให้กับคู่แข่งอย่างไม่บันยะบันยังไปพร้อมๆกัน...
.....
ตัดกลับมาที่ จิล และ เจน ซึ่งกำลังทำอะไรบางอย่างที่ดูท่าทางสนุกสนานกับร่างของ อีริค ซึ่งนอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่นั้นเอง...
[ เรียบร้อย~♥♥ ]
เสียงของทั้งคู่กระซิบกระซาบกันอย่างรื่นเริงก่อนที่ร่างบางที่นอนอยู่จะส่งเสียงครางออกมาเบาๆ
[ อะ... อื้อ...? ]
มือเรียวบางขยี้เปลือกตาเบาๆ ก่อนที่เจ้าของนัยน์ตาสีแดงคู่สวยจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ และยันกายขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า...
[ ฮ้าววว~* ]
ร่างบางบิดกายไปมาอย่างเกียจคร้านพร้อมครางออกมาด้วยน้ำเสียงหวานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นัยน์ตาคู่สวยจะหันไปสบตากับ จิล และ เจน ซึ่งกำลังนั่งกอดกันกลมพลางจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล...
“พวกเธอ...!?!”
ทว่าเขากลับพูดได้เพียงเท่านั้นก่อนจะต้องเบิกตากว้างด้วยความแปลกใจก่อนจะปิดปากและเอามือกุมลำคอของตนเองด้วยความแปลกใจ เมื่อน้ำเสียงทุ้มเข้มของเขากลับกลายเป็นน้ำเสียงหวานใสชวนฟังจนเจ้าตัวเองยังรู้สึกขนลุก... ก่อนที่สายตาทั้งคู่ของเขาจะมองสำรวจร่างกายอย่างรวดเร็ว!!!
กางเกงว่ายน้ำสีดำของเขาถูกเปลี่ยนเป็นบิกินี่สีดำเนื้อผ้าบางเบา... ทั้งท่อนบนและล่าง!!! ทว่าสิ่งนั้นยังไม่น่าแปลกใจกับหน้าอกของเขาซึ่งนูนขึ้นมาเป็นกระเปาะอวบอูมเล็กน่าฟัดภายใต้เนื้อผ้าสีดำของบิกินี่ตัวน้อย ซึ่งจากที่ดูแล้วไม่น่าจะใช่การยัดอะไรเอาไว้ภายในเสียด้วย พราะเขาสามารถสัมผัสเนื้อผ้าที่รัดรึงอยู่บนทรวงอกของเขาได้เป็นอย่างดี!!! ในขณะที่ง่ามของเขากลับแบนราบลงไปราวกับไม่มีอะไรอยู่ในนั้นเสียเฉยๆ...
[ หมับๆ... ]
มือบางของ “เขา” หรือในตอนนี้คือ “เธอ”... คว้าตะปบเข้าที่ง่ามขาและหน้าอกของตนเองก่อนที่หน้านวลจะขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อของที่ควรมีกลับไม่มี แต่ของที่ไม่ควรมีกลับชูชันอวดสายตาของชาวบ้านเสียอย่างนั้น!!!
[ แกร๊กๆๆ … ควับ!!!]
กระจกในกระเป๋าเป้ของ เจน ถูกคว้าไปส่องดูใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สาวน้อยหน้าใสในผมทรงทวินเทล (มัดแกละทั้งสองข้าง) ซึ่งในตอนนี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จะปรากฏขึ้นบนหระจก...
“นะ... นะ!!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นนนนน!?!!?!”
อีริค ตะโกนขึ้นมาด้วยโทสะที่ลุกไหม้ ทว่าด้วยน้ำเสียงของเธอในตอนนี้แทนที่จะทำให้ จิล และ เจน เกิดความกลัวนั้น... กลับทำให้พวกเธอทำหน้าเคลิบเคลิ้มกับท่าทางและหน้าตาเวลาโกรธของเธอเสียมากกว่า...
[ น่าร๊ากกก~♥ ]
พวกเธอต่างครางออกมาด้วยความเคลิบเคลิ้มกับภาพที่เห็นก่อนที่ อีริค จะถอนร่มกันแดดขึ้นมาเตรียมฟาดพวกเธอให้ดับดิ้นเสียตรงนั้น ก่อนที่ทั้งสองจะรีบโบกมือห้ามเป็นพัลวันในทันที
“เดี๋ยวก่อนๆ~!!! พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลวร้ายนะค้า~*”
“ใช่แล้วๆ~!!! พวกเราแค่ทดลองสมุนไพรตัวใหม่กับคุณแค่นั้นเองค่า~*”
“ทดลองสมุนไพรใหม่งั้นเรอะ~!?!”
จิล และ เจน เอ่ยเสียงนุ่มพลางกอดกันกลมในขณะที่ อีริค ขึ้นเสียงสูงด้วยความตกใจเต็มที และเงื้อร่มค้างเอาไว้เช่นนั้น...
“ก็แค่เอาสมุนไพรที่ ทิม หามาให้พวกเรามาลองทำยาแค่นั้นเองค่า~*”
“จำเด็กที่พวกคุณเข้าไปช่วยได้มั้ยค้า~?”
เมื่อพวกเอพูดขึ้น เขาจึงนึกขึ้นมาได้ว่าพวกเขาเคยเข้าไปตามหาเด็กหลงป่าที่ชื่อ ทิม จริงๆเสียด้วย... แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะมาทดลองยากับเขาไม่ใช่เรอะ!?! ทว่าก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อนั้นเอง ทั้งคู่ก็ชิงพูดขึ้นก่อนแล้วว่า...
“พวกเราทดลองดูแล้วจึงพบว่ามันมีสรรพคุณที่ยอดเยี่ยมสำหรับคุณผู้หญิง~*”
“เพราะมันช่วยให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งจากการรับประทาน และช่วยกระชับสัดส่วนรวมไปถึงเพิ่มขนาดหน้าอกหากเอามาทำเป็นครีมสำหรับทา~*”
“แต่พวกเราอยากได้ข้อมูลว่าหากใช้กับผู้ชายแล้วจะได้ผลยังไง~?”
“และคุณก็คือผู้โชคดีที่ได้กลายเป็นสาวน้อยน่ารักแบบนี้ยังไงละค้า~!!!”
จิล และ เจน สลับกันพูดจนมาถึงประโยคสุดท้ายก่อนจะจ้องมองดู อีริค หซึ่งในตอนนี้สมองกำลังประมวลผลจากข้อมูลที่ได้รับเมื่อสักครู่... ก่อนที่คนโดนทดลองจะหน้าขึ้นสีถึงขีดสุดและระเบิดเสียงกรีดร้องออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
“แล้วถ้า… แล้วถ้า!!! แล้วถ้าชั้นต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ไปตลอดจะทำยังไงหา!?!”
คันร่มสั่นระริกในมือของ อีริค สักพักก่อนที่มันจะถูกเงื้อขึ้นสูงและพร้อมจะฟาดลงมาเต็มแรง!!!
[ ยานี่ให้ผลแค่หกชั่วโมงเท่านั้นแหละค่า~!!! ]
ทั้งสองประสานเสียงขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงพลางกอดกันกลมและหลับตาเตรียมรับการโจมตีของเขา ทว่าอารมณ์โกรธของ อีริค ได้ดับวูบลงไปตั้งแต่รู้ว่าตัวยาไม่ได้มีผลถาวรเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...
“เฮ่อ... แบบนี้ค่อยโล่งหน่อย...”
[ สวบ... ]
คันร่มถูกปักลงกับพื้นทรายอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่ จิล และ เจน รวมไปถึง อีริค จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จานั้น อีริค จึงกลับไปนั่งลงกึ่งกลางระหว่างทั้งสองและคว้ากระติกน้ำชาของเขาขึ้นมาดื่มแก้กระหาย...
“เห็นแก่น้ำชาสมุนไพรของพวกเธอสองคน... ชั้นจะปล่อยพวกเธอไปก็แล้วกัน...”
“ไชโย~♥”
ทั้งคู่โผเข้ากอด อีริค อยู่พักหนึ่งก่อนทีเขาจะโวยวายและหันไปนั่งจิบน้ำชาอยู่เงียบๆคนเดียว ก่อนที่เสียงของนักท่องเที่ยวในบริเวณนั้นจะแว่วเข้ามากระทบหูของพวกเธอว่า...
“เฮ้ยเพื่อน... ดูเด็กสาวบิกินี่ดำคนนั้นสิแก!!!”
“เอ้ย น่ารักว่ะ!!!”
“รูปร่างน่าฟัดสุดๆ... โอ๊ยยย~!!!”
“น่ารักโคตรเลยโว๊ยยยยย~!!!”
“กุจะจีบเดี๋ยวนี้ละ!!!”
[ พรู่ดดดดดดดดด~~!!! ]
น้ำชารสละมุนที่กำลังไหลผ่านลำคอกลับไหลย้อนและพุ่งออกจากปากของเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อคำชมว่าน่ารักลอยเข้าหูคนตัวเล็กโดยไม่ได้ตั้งตัว ทำให้ใบหน้าของ “เขา”... เอ่อ “เธอ”... จะขึ้นสีแดงระเรื่อพลางหันไปมองชายหนุ่มรอบๆอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตะโกนขึ้นมาว่า
“คะ... ใครใช้ให้พวกนายมาชมชั้นว่าน่ารักไม่ทราบหา!?! ชะ... ชมชั้นไปก็ไม่ดีใจหรอกนะเฟ้ย!!!”
เธอหลับหูหลับตาตะโกนใส่พวกเขาเสียงดัง ก่อนจะเชิดหน้าหนีอย่างถือตัวและคว้ากระติกน้ำชาขึ้นมาดื่ม ก่อนที่เสียงจากชายหนุ่มโดยรอบจะตะโกนขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันว่า
[ *สาวซึน!?! สุดยอดดดดด!!! ]
[ โครมมม!!! ]
(*สาวซึน – คำว่า “ซึน” ในที่นี้ย่อมาจาก ซึนเดเระ “Tsundere” ซึ่งเป็นคำในภาษาญี่ปุ่น แปลว่า “กริยา - ปากไม่ตรงกับใจ” ซึ่งปรากฏในเกมหรือการ์ตูนญี่ปุ่นบ่อยๆ โดยสาวประเภทนี้มักจะทำอะไรขัดกับสิ่งที่คิดอยู่ในใจเสมอๆ...)
ใบหน้าของ อีริค ฟาดลงกับพื้นด้วยความเขินอาย ก่อนที่เขาจะร้องไห้และออกวิ่งไปในทันที
“โฮฮฮฮ~!!! บ้าที่สุด~~~!!!”
“เฮ้ยหนีไปแล้ว!?! พวกเราตามเว้ย!!!”
“เฮฮฮ~~~!!!”
[ ครืนนนนๆๆ~!!! ]
กลุ่มชายหนุ่มกว่าสิบคนต่างลุกขึ้นยืนและวิ่งตามหลัง อีริค ในร่างเด็กผู้หญิงน่ารักไปอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่ เจน จะตะโกนไล่หลังเธอไปว่า
“งั้นพวกเราเก็บของกลับโรงแรมก่อนน๊า~* อี้จัง~*”
“อย่ามาเรียกชั้นว่า [ อี้จัง ] นะเฟ้ย!!!”
อีริค ตะโกนกลับมาอย่างเสียงดัง ก่อนที่บรรดาชายหนุ่มรูปงามจะตะโกนขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันว่า
[ อี้จางงงงง~♥ ]
[ ม๊ายยยยยย~!!! ]
เสียงร้องโหยหวนของ อี้จัง... เอ่อ... อีริค... ดังขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างของเขาและกลุ่มชายหนุ่มจะวิ่งไปอย่างรวดเร็วจนลับสายตา ในขณะที่ จิล และ เจน ต่างเก็บของและเดินกลับโรงแรมของพวกเขาที่ตั้งอยู่ใกล้กับ แหลมเคอร์รี่ อย่างรวดเร็ว...
.....
ตัดกลับไปที่ร้านไอศกรีมที่เพิ่งพังไปด้วยฝีมือของ เซลิน่า... พวกของ เรย์ กำลังเดินออกมาจากร้านโดยมีสองสาวซึ่งกำลังร้องไห้เดินตามหลังมาป้อยๆ...
[ ฮึก. ๆ... / มิ้ววว TxT… ]
เซลิน่า ร้องไห้เพราะเธอเผลอแสดงเรื่องที่ไม่สมควรออกมาให้ เรย์ เห็น... เพราะเธอบอกว่าพลังของเธอจำเป็นต่อการปกป้องผู้คน ทว่าเมื่อสักครู่นี้เธอเกือบจะใช้พลังของเธอไปในทางที่ผิดและทำร้ายผู้คนภายในร้านเสียแล้ว...
ส่วน สโนว นั้นร้องไห้เพราะว่าเธอไม่เคยคุยหรือถูกเนื้อต้องตัวกับผู้ชายอื่นนอกจากพ่อบ้านของเธอและเหล่าสมาชิกอื่นๆภายในกลุ่มเลย... ทำให้เธอร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัวที่มีต่อ เรย์ และเดินตามหลังมาเงียบๆเท่านั้น...
[ ….. ]
เรย์ ชำเลืองมองทั้งคู่อยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะลอบยิ้มและหันกลับมาหาทั้งคู่อย่างรวดเร็ว
[ แปะๆ... ]
[ เอ๊ะ...? / มิ้ว~? ]
ฝ่ามือของชายหนุ่มวางทาบลงบนหัวของทั้งคู่และลูบหัวของพวกเธอเบาๆ ก่อนที่เขาจะพูดเสียงนุ่มว่า
“เซลิน่า... ผมขอโทษที่ตะโกนใส่คุณเมื่อสักครู่นี้ คงทำให้คุณตกใจสินะครับ... ส่วน สโนว... ผมต้องขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้จริงๆครับ... ถ้าหากคุณต้องการให้ผมทำอะไรเป็นการไถ่โทษแล้วละก็ ผมยินดีจะทำให้อย่างแน่นอนครับ...”
“.....”
“.....”
ทั้งคู่หยุดร้องไห้ในทันที ก่อนจะก้มหน้าลงพลางคิดอะไรบางอย่างภายในหัวของตน
( ไม่ใช่นะ... ที่หนูร้องไห้ไม่ใช่เพราะ คุณเรย์ ตะคอกใส่หนูซะหน่อย... แต่เป็นเพราะหนูควบคุมตัวเองไม่ได้ต่างหาก!!! )
( พี่ชายคนนี้ใจดีจังเลยมิ้ว... ต่างกับไอ้บ้ากับนายเย็นชาในกลุ่มเรามากๆเลยมิ้ว~*… )
ในขณะที่ทั้งสองกำลังสับสนกับความคิดของตนนั้นเอง...
[ หมับ... ]
[ ว้าย... / มิ้ว!!! ]
ทั้งสองถูก เรย์ ดึงเข้าไปในอ้อมกอด ก่อนที่เจาจะลูบหลังปลอบพวกเธอพลางกระซิบที่ข้างหูว่า
“ผมขอโทษนะ... ขอโทษจริงๆ...”
“อะ... เอ่อ...”
“มะ... มิ้ว =x=…”
ทั้งคู่ตื่นตกใจกับสัมผัสอบอุ่นที่ได้รับโดยไม่ตั้งตัว ก่อนที่ใบหน้าของทั้งคู่จะขึ้นสีชมพูระเรื่อพลางนิ่งเงียบและปล่อยให้ชายหนุ่มกอดปลอบพวกเธออยู่อย่างนั้น...
[ ….. ]
เรย์ กอดปลอบทั้งคู่อยู่สักพักก่อนจะปล่อยทั้งคู่ออกจากอ้อมกอดและยิ้มให้กับทั้งคู่
“เป็นยังไงครับ?... หายร้องแล้วนะ?”
“... ค่ะ ...”
“... มิ้ว ...”
ทั้งคู่ต่างพยักหน้าให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเมินหน้าหนีไปด้วยความเขินอาย
( บ้าจังเลยนะเรา... แทนที่จะแก้ความเข้าใจผิดกับ คุณเรย์ เรากลับมาดีใจแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย… บ้าๆๆๆๆ!!! )
( เวลาอยู่กับชายคนนี้แล้ว... รู้สึกปลอดภัยเหมือนอยู่กับพ่อบ้าน... แต่อุ่นใจมากกว่ามากๆเยยงิ้ว~♥ )
ทั้งคู่ต่างเสมองไปยังบริเวณรอบๆสักพัก ก่อนที่พวกเธอจะสังเกตเห็นว่า เรย์ หายไปจากเบื้องหน้าของพวกเธอเสียแล้ว...
“อะ... อ้าว!?!”
“มิ้ว~!?!”
ทั้งสองต่างมองหาชายหนุ่มอยู่พักใหญ่ ก่อนที่พวกเธอจะเริ่มออกเสียงตะโกนเรียกเขาเป็นหารใหญ่...
“พี่เรย์ ค้าาาาา~!!!”
“อยู่ไหนเหยองิ้วววว~!!!”
ท่าแม้จะตะโกนเรียดูแล้วกลับไม่ปรากฏวี่แววของชายหนุ่มแม้แต่น้อย... จนพวกเธอเริ่มจะร้องไห้อีกครั้งนั้นเอง...
[ ตึกๆๆๆๆ!!! ]
[ แฮ่กๆๆๆ!!! ]
[ …..!?! ]
เรือนร่างกำยำของ เรย์ ค่อยๆปรากฏสู่สายตาของทั้งสองก่อนจะมาหยุดยืนหอบหายใจอยู่เบื้องหน้าทั้งคู่...
“ขอโทษที่ปล่อยให้คอยนะครับ... ผมต้องเสียเวลาหาเชือกมาร้อยเจ้านี่ให้พวกคุณน่ะ...”
ชายหนุ่มหยิบของบางอย่างขึ้นมาชูให้กับทั้งคู่พลางยิ้มให้กับพวกเธออย่างอ่อนโยน...
“นี่มัน...”
“สวยจังเลย มิ้ว~…”
เซลิน่า และ สโนว ส่งเสียงครางออกมาเบาๆ เมื่อเปลือกหอยสีขาวนวลตัวสวยซึ่งถูกร้อยด้วยเส้นด้ายสีแดงถูกชูต่อหน้าพวกเธอ ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดขึ้นว่า
“ผมให้พวกคุณครับ... แทนคำขอโทษเรื่องเมื่อสักครู่นี้...”
พวกเธอทั้งสองต่างยกมือป้องปากพลางจ้องมองเปลือกหอยตัวสวยที่ชายหนุ่มกำลังบรรจงคล้องคอให้กับพวกเธอพลางกล่าวขอบคุณชายหนุ่มไม่ขาดปาก
“ขอบคุณมากค่ะ พี่เรย์...”
“ขอบคุณมากเยย มิ้ว~*”
“ถ้าพวกคุณชอบผมก็ดีใจครับ”
เปลือกหอยสีขาวนวล ถูกประดับอยู่บนคอของพวกเธอทั้งสองได้เพียงพักเดียว ก่อนที่จะเกิดเสียงอะไรบางอย่างขึ้นในบริเวณใกล้ๆ...
[ เปรี้ยง!!! ]
[ โครม!!! ]
[ ตูม!!! ]
เกิดเสียงการต่อสู้ขึ้นบน แหลมเคอร์รี่ สักพักก่อนที่แสงสีแดงและสีเงินจะสาดส่องลงมาจากบนยอดแหลม จนเหล่านักท่องเที่ยวต่างพากันลุกขึ้นยืนและพากันชี้ดูแสงประหลาดนั่นอย่างรวดเร็ว
“นั่นมันอะไรน่ะ!?!”
เรย์ กล่าวขึ้นมาเท่านั้นก่อนจะเอาตัวเองเข้าบัง เซลิน่า และ สโนว เอาไว้... เพราะเขาสัมผัสได้ว่าเจ้าของพลังทั้งสองนั้นมีฝีมือสูงส่งมากทีเดียว... แต่สัมผัสพลังนั้นมันดุคุ้นๆยังไงชอบกลจนเขาอดนึกไม่ได้ว่าเขารู้จักกับเจ้าของแสงสีเงินและแดงนั้นหรือไม่...
.....
“เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ให้ดีนะ ซิล!!!”
“ถ้าเลือกได้... ผมก็ไม่อยากจะสู้หรอกครับ...”
ซิลเบอร์ เจ้าของพลังสีเงินเอ่ยปัด อลิส ผู้เป็นเจ้าของพลังสีแดงด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าพลังที่ทั้งคู่เปล่งออกมานั้นไม่อาจปฏิเสธได้ว่าการต่อสู่ต้องอุบัติขึ้นอย่างแน่นอน...
[ ซ่าาาา... โครม~!!! ]
คลื่นขนาดใหญ่ซัดเข้าหาตัวฝั่งจนละอองน้ำปลิวกระจายไปในอากาศอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่ ซิลเบอร์ จะเป็นฝ่ายกู่ร้องขึ้นมาเสียงดัง
[ ว๊ากกกกกกกก~!!! ]
[ ครืนนนนนน!!! ]
ซิลเบอร์ เบ่งพลังจนรุนแรงยิ่งขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่ อลิส จะทำตามเขาบ้าง
“คิดจะปิดฉากในครั้งเดียวสินะ ซิล!!! ได้เลย!!!”
[ ฟุ่บ... ]
[ …..หา!?! ]
… ทว่า อลิส กลับไม่ทันได้เปล่งพลังของเธอออกมา เพราะ ซิลเบอร์ เก็บพลังของตัวเองดังเดิมและโดดหนีเธอลงหน้าผาไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่เสียงของเขาจะดังขึ้นมาว่า
“โดดหน้าผายังมีโอกาสรอดมากกว่าสู้กับคุณอีกนะครับบบบ~*”
“.....”
อลิส ยืนอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะตะโกนขึ้นมาอย่างเดือดดาลว่า
“กรี๊ดดดดดด!!! อย่าคิดว่าแค่นี้จะหนีชั้นพ้นนะ ซิลเบอออออออร์!!!”
[ ย๊ากกกกกกกก~!!! ]
[ ฟุ่บ!!! ]
เธอกระโดดตาม ซิลเบอร์ ลงหน้าผาไปอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งเงาร่างบางอย่างกำลังเข้าใกล้ แหลมเคอร์รี่ แห่งนี้อย่างรวดเร็ว...
.....
[ ซู่มมมมมม~!!!!! ]
ร่างของ รอน และ เซบาสเตียน ปรากฏขึ้นใกล้กับแหลมเคอร์รี่ เนื่องจากการว่ายน้ำกันไปและประเคนหมัดใส่กันนั้นทำให้พวกเขาเฉออกจากเส้นทางที่ควรจะเป็น จนกระทั่งมาถึง แหลม เคอร์รี่แห่งนี้จนได้...
“ฮ่า~!!! กระผมชนะแน่นอนขอรับ!!!”
“หนอยแน่~~~!!!!!”
รอน ได้แต่กัดฟันและตะโกนอย่างเดือดดาลเมื่อ เซบาสเตียน สามารถว่ายขึ้นแซงเขาได้เป็นผลสำเร็จ และกำลังว่ายเลาะแหลมเคอร์รี่เพื่อเข้าสู่ชายฝั่งอย่างรวดเร็ว
“คุณหนูครับผมมาแล้วววว~!!!”
เขากู่ร้องออกมาอย่างสุดกลั้นเมื่อชัยชนะอยู่ตรงหน้าพวกเขานี้เอง... ทว่า...
[ ฟิ้วววว~... ตูมมมมม!!! ]
[ ซ่าๆๆ... ]
[ ง่ะ!?! ]
ทันใดนั้นเองที่ร่างของพ่อบ้าน ถูกวัตถุบางอย่างตกใส่จนจมหายไปในน้ำอย่างรวดเร็วจน รอน ได้แต่เบิกตาค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าเขา...
[ ย๊ากกกกกกก~!!! ]
[ เหอ~? ]
ทันใดนั้นเองที่เสียงกู่ร้องของหญิงสาวจะดังขึ้นเหนือหัวของ รอน จนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาติญาณ...
[ อะ... โอ้วววว~♥ ]
ภาพที่เขาเห็นคือสาวงามหุ่นสะโอดสะองในชุดว่ายน้ำสีแดงเพลิงปักลวดลายมังกรกำลังร่วงลงมาสู่อ้อมกอดของเขา... ผมสีทองเป็นลอนนั้นกำลังแผ่สยายไปในอากาศกับกระแสลมที่ตีเข้าหาใบหน้า และท่อนขาเรียวสวย... ที่กำลังเล็งมาที่หน้าของเขาอย่างแม่นยำ!!!
[ ตายซะเถอะ!!! ]
[ ตูมมมมมมม~~~!!! ]
[ อ๊ากกกกกกซ์~~~!!! ]
หลังจากนั้นร่างของ รอน จึงถูกฝ่าเท้าของหญิงงามประทับลงที่ยอดหน้าก่อนที่ทั้งคู่จะจมหายไปในทะเลด้วยกัน...
[ บุ๋งๆๆๆๆ... ]
จากนั้นไม่นาน ร่างของทั้งสี่จึงลอยอืดขึ้นมาจากน้ำและถูกคลื่นซัดเข้าไปเกยในฝั่งอย่างรวดเร็ว...
.....
[ ซ่าาาา... ๆ... ]
[ จ๋อม... จ๋อม... ]
[ เฮ้อออ!!! ]
เรือนร่างกำยำและเรือนผมสีทอง ว่ายเข้าหาฝั่งเป็นครั้งที่สี่เพื่อพาร่างที่กำลังขึ้นอืดของ รอน เซบาสเตียน ซิลเบอร์ และ อลิส กลับเข้าฝั่งอย่างเร่งด่วน ก่อนที่ทีมกู้ภัยจะรีบเข้ามาดูอาการของทั้งสี่อย่างรวดเร็ว
[ พี่อลิส พี่ซิลเบอร์!!! ]
[ พ่อบ้านนน~~ TxT!!! ]
เซลิน่า และ สโนว ต่างก็รีบเข้าไปดูอาการของพวกเขาพลางพยายามเรียกทั้งคู่ให้ได้สติด้วยความเป็นห่วง ( รอน : ไม่มีใครห่วงตูเลยเรอะ... )
[ แค่กๆๆๆ!!! ]
หลังจากที่ทั้งสี่ขึ้นฝั่งมาได้สักพักพวกเขาก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็วโดยที่หน่วยแพทย์ไม่ได้ทำอะไรเลย... พลังชีวิตอันแสนทรหดของทั้งสี่ ทำให้หน่วยแพทย์ตื่นตะลึงอย่างมากเลยทีเดียว...
“พวกคุณเป็นอะไรมั้ยครับ?”
“อะ... อืม...”
เรย์ เข้าไปประคองร่างของ อลิส ขึ้นมาจากพื้น ก่อนที่คนอื่นๆจะลุกขึ้นตามอย่างเชื่องช้า ทำให้หน่วยแพทย์เบาใจและกลับไปทำหน้าที่ของตนต่ออย่างเงียบๆ
“นี่เรายังไม่ตายเหรอพ่อบ้าน...”
“คิดว่าอย่างนั้นนะขอรับ...”
รอน และ เซบาสเตียน ต่างก็ลุกขึ้นนั่งและถามอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนที่...
[ พ่อบ้านนนนนน T[]T~!!! ]
[ หมับ!!! ]
[ คุณหนู!!! ]
[ เพล๊งงงง~!!! ]
เหมือนหัวใจแตกสลาย เมื่อคนที่ สโนว พุ่งเข้าหาไม่ใช่เขา แต่เป็น เซบาสเตียน ที่ขับเคี่ยวกับเขาอยู่เมื่อสักครู่นี้... ทำให้หัวความรักที่ รอน มียิ่งตอกย้ำให้เขาเจ็บปวดไปถึงเบื้องลึกของหัวใจ (ก็เขารู้จักกันนี้ไอบ้า...) ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไรนั้นเอง
[ กรี๊ดดดด~!!! ]
[ …..!?! ]
เสียงกรีดร้องหวานใสชวนฟังดังมาจากฝั่งของชายหาด ทำให้ทุกคนในที่นั้นหันไปมองตามเสียงนั้นในทันที
“โอว... นางฟ้า~♥”
รอน ครางออกมาเสียงดังเมื่อเห็นภาพสาวน้อยอันแสนสมบูรณ์แบบสำหรับเขา... เรือนร่างบอบบาง ตัวเล็กน่าทะนุถนอม เรือนอกเล็กๆพอเป็นกระเปาะน่าฟัดภายใต้ชุดบิกินี้สีดำตัวน้อย เรือนผมสีดำถูกมัดเป็นแกละสองข้างอยู่ด้านหลัง ใบหน้าสวยหวานนั้นชวนมอง เมื่อแววตาสีแดงของเธอกำลังคลอไปด้วยหยาดน้ำตาจากความกลัว
ทว่าไม่นานนักเขาก็ได้สติและเห็นว่าเธอวิ่งหนีชายหนุ่มกว่าสิบคนอยู่ ทำให้เลือดอันร้อนแรงภายในกายสูบฉีดเพื่อปกป้องสาวน้อยตรงหน้าในทันที!!!
[ อะโจ๊วววววว~!!!!! ]
[ โครมมมมม!!!! ]
[ ผัวะ!!! ตุบ!!! พล่อก!!! ]
[ อ๊ากกกก อะไรเนี่ย!?! ]
รอนพุ่งเข้าหากลุ่มผู้ชายและเริ่มเปิดฉากตะลุมบอลในทันทีจนพวกเขาหยุดไล่ตามสาวน้อยคนนั้นและมองดู รอน อยู่ห่างๆ...
“เฮ้ย!!! ไอ้หมอนี่เป็นใครเนี่ย!?!”
หนึ่งในเหล่าชายหนุ่มตะโกนขึ้นพลางชี้หน้า รอน ทำให้เขาคว้าสาวน้อยคนนั้นเข้ามาซบในอ้ออมกอด และตะโกนใส่หน้าเหล่าชายหนุ่มที่มุงดูอยู่ว่า
“พวกแกถอยไปไกลๆเลยนะเฟ้ย!!! อย่ามายุ่งกับแฟนอั๊วะ!!!”
[ หาาาาา~!?! ]
ทุกคนในที่นั้นรวมถึงพวก เรย์ และสาวน้อยคนนั้นต่างตะโกนขึ้นมาจนเกิดเสียงอื้ออึงไปทั่วทั้งบริเวณ ก่อนที่หนึ่งในชายหนุ่มจะชี้มายัง รอน ซึ่งมีร่างของสาวน้อยร่างเล็กซบแผงอกของเขาอยู่
“พวกเราจะเชื่อได้ยังไงว่าสาวน้อยแสนน่ารักคนนั้นเป็นแฟนแกน่ะ!?!”
“เออนั่นสิ... ใช่แล้วๆ!!!”
กลุ่มผู้ชายโดยรอบต่างส่งเสียงสนับสนุนชายคนแรก ทว่านั่นกลับไม่ได้ทำให้ รอน หวาดกลัวแม้แต่น้อยและหัวเราะออกมาเสียงดังว่า
“ฮ่าๆๆๆ!!! อยากได้หลักฐานใช่มั้ย!!! งั้นพวกแกดูนี่นะ!!!”
[ หมับ... ]
[ เอ๊ะ...!?! ]
รอน ตระกองกอดเอวของสาวน้อยร่างบางเอาไว้พลางเชิดคางของเธอขึ้นมาสบตาอย่างร้อนแรง จนนัยน์ตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกออกมาเมื่อรู้ว่าชายตรงหน้าตั้งใจจะทำอะไร!!!
“ดะ... เดี๋ยว!?!”
[ จ๊วบบบ~♥ ]
[ อู้ๆ~!!! ]
ริมฝีปากบางถูกปิดทับด้วยปากหนาของ รอน ทำให้ร่างบางพยายามระดมทุบตีไปตามแผงอกกำยำของเขาอย่างขัดขืนสักพัก ก่อนที่วงแขนของเธอจะวางทาบนิ่งเพราะความเคลิบเคลิ้มจากรสจูบอันอ่อนโยนของเขา...
[ ม่ายยยยยย~!!!!! ]
[ โฮฮฮฮฮฮ~!!!!! ]
กลุ่มชายหนุ่มต่างส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนจะวิ่งร้องไห้แตกฮือไป เพราะไม่อาจทนภาพบาดตาของสาวน้อยที่พวกตนหมายปองเอาไว้ได้ ในขณะที่พวก เรย์ รวมไปถึง เซบาสเตียน และ สโนว ต่างหน้าขึ้นสีกับฉากรักอันหวานซึ้งที่ได้เห็นสดๆต่อหน้าต่อตา...
[ อืม... อื้ม~♥ ]
เสียงครางที่เปี่ยมไปด้วยความสุขดังขึ้นมาจากทั้งคู่โดยที่ รอน ไม่มีท่าทีจะยอมถอนจูบของเขาออกจากสาวน้อยร่างบางในอ้อมกอดแม้แต่น้อย... กระทั่งในท้ายที่สุดทั้งคู่ก็ถอนริมฝีปากออกจากกัน โดยที่สาวน้อยในอ้อมกอดของ รอน ทำสีหน้าเคลิบเคลิ้มกับรสจูบของเขาอย่างชัดเจน...
“เป็นยังไงบ้างจ้ะที่รัก...”
รอนบรรจงป้อนคำหวานให้กับเธอพลางจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตา และกระชับร่างบางเข้ามา เพื่อให้หน้าอกเล็กๆของเธอบดเบียดเข้าหาแผงอกของเขาจนแนบแน่น...
“อะ... งือ...”
ร่างบางก้มหน้าหลบสายตาของเขาก่อนที่ รอน จะลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอโดยไม่สนใจสายตาของพวก เรย์ ที่จ้องมองตนอยู่...
“ชั้นชื่อว่า รอน นะ... เธอชื่อว่าอะไรเหรอจ้ะสาวน้อย...”
ทว่าในพริบตานั้นเอง!!!
[ บึ๊กกกก!!! ]
[ อี๊กกกกก~!!! ]
กำปั้นอันแสนบอบบางแต่หนักหน่วงซัดเข้ากลางหน้าท้องของ รอน จนเขาจุกจนตัวงอเป็นกุ้งสักพัก ก่อนที่การโจมตีชุดต่อไปจะตรงเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว
[ บึ๊กๆๆๆ!!! ผัวะ!!! โครม!!! ]
[ โอ๊กกกกก~!!! ]
กับปั้นเล็กๆรัวเข้าที่หน้าท้องของเขาอย่างต่อเนื่องก่อนที่เธอจะชอกและเสยหน้าเขาเป็นการปิดท้ายจน รอน ถึงขึ้นมองเห็นดาวพราวระยับในดวงตาเลยทีเดียว...
[ เรยยยยย์~!!! ]
[ หะ... หา!?! ]
ภาพสุดท้ายก่อนที่ รอน จะสิ้นสติไปก็คือภาพของสาวน้อยแสนน่ารักของเขาพุ่งเข้าไปซบกับแผงอกของ เรย์ ด้วยตนเอง ท่ามกลางสายตาอาฆาตของ เซลิน่า สโนว และ อลิส ซึ่งจ้องมองดูอยู่...
“ทะ... ทำมายยยย...”
รอน พูดทิ้งท้ายไว้ได้เท่านั้นก่อนที่เขาจะหมดสติไป พร้อมๆกับที่ เรย์ ถูกสามสาวรุมทึ้งและสอบสวนว่าสาวน้อยร่างบางคนนั้นคือใคร...
.....
# สามชั่วโมงต่อมา ณ แหลมเคอร์รี่...
หลังจากที่ อีริค ไขข้อเขาใจผิดกับพวก เรย์ เรื่องที่ตัวเองโดนยาของ จิล และ เจน เล่นงานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำให้สองสาว อลิส และ เซลิน่า ต่างโล่งใจในทันที... ก่อนที่ทั้งสองจะถามตัวเองอีกครั้งว่าโล่งใจเรื่องอะไร???
อีริค ได้ขอให้ทุกคนช่วยปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับและขอแกล้งทำตัวเป็นแฟนกับ เรย์ เพื่อป้องกันไม่ให้ รอน มาทำตัวรุ่มร่ามกับตน ซึ่งทั้งสี่เองก็ยินดีที่จะช่วยปิดเรื่องนี้เป็นความลับ รวมไปถึงตั้งใจจะช่วยแสดงให้สมบทบาทอีกด้วย
หลังจากนั้น ซิล เบอร์ จึงแนะนำให้พวกเขามาย่างปูที่เขาจับได้มากินด้วยกัน และจัดปาร์ตี้รอบกองไฟ ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย ทำให้เขารีบกลับโรงแรมไปชวน จิล และ เจนออกมาร่วมด้วยกัน พร้อมทั้งหิ้วถังปูที่เขาจับได้ออกมาด้วย
ส่วนทางด้าน สโนว กับพ่อบ้านนั้นได้ถูกเชิญให้มาร่วมสังสรรค์ด้วยกัน ซึ่งในตอนแรก เซบาสเตียน ทำท่าจะปฏิเสธ แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าอันเปี่ยมของของ สโนว ที่อยากอยู่ร่วมงานเลี้ยงกับ เซลิน่า แล้วทำให้เขาตัดสินใจจะอยู่ร่วมงานเลี้ยงสักพักหนึ่งก่อนจะกลับไป และรับหน้าที่ย่างปูเลิศรสเสริฟให้กับทุกๆคนอย่างต่อเนื่อง...
[ งั่มๆๆๆๆๆๆ~!!! ]
[ ฮือออๆๆ~... ]
รอน กำลังกินปูย่างของ เซบาสเตียน อย่างบ้าคลั่งและหลั่งน้ำตาออกมาไม่ขาดสาย ในขณะที่สายตาของเขาจ้องมองไปยังสาวน้อยร่างบาง ซึ่งยังคงเกาะติด เรย์ ไม่ยอมห่างและเชิดหน้าหนีทุกครั้งที่สบตากับเขา... รวมไปถึง สโนว ซึ่งกำลังกินปูอย่างเอร็ดอร่อยพลางพูดคุยกับ เซลิน่า อย่างสนุกสนานจนไม่ได้หันมาสนใจเขาแม้แต่น้อย...
“แง้ๆๆๆ~!!!”
“เลิกทำตัวน่าสมเพชแบบนั้นเสียทีเถอะขอรับ...”
“แกว่ายังไงน๊า~!!! ฮือๆๆๆ~!!!”
เซบาสเตียน แขวะใส่ รอน อีกครั้งหนึ่งก่อนที่เขาจะพูดต่อเสียงเรียบว่า
“ถ้าผู้หญิงที่ท่านรักไปได้ดีกับสหายของท่าน... ท่านควรจะดีใจกับเขามากกว่ามิใช่หรือขอรับ...”
“... เออ... นั่นสินะ... ฮึกๆๆ...”
รอน ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าและคว้าปูขึ้นมากัดแก้แค้นอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่เขาจะพูดว่า
“ขอบใจว่ะพ่อบ้าน... นายเป็นคนดีมากกว่าที่คิดนะเนี่ย...”
“คุณเองก็มีด้านที่อ่อนไหว ไม่ใช่คนที่จีบดะไม่เลือกเหมือนกันนี่ขอรับ...”
“ฮะๆๆๆๆ~*”
ทั้งสองต่างยิ้มให้กับสักพัก ก่อนที่ รอน จะวิ่งเข้าไปหา เรย์ ในทันที
“อี้จัง~* ชั้นมาแล้วววว~♥”
“ว๊ายยย~!!!”
“ฮะๆๆๆๆๆ”
อีริค รีบกระโดดหลบหลัง เรย์ ในทันทีก่อนที่เสียงหัวเราะจากโดยรอบจะดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
“ฮึๆๆๆๆ...”
เซบาสเตียน เองก็ลอบหัวเราะออกมาเมื่อเห็นคุณหนูของเขาแสดงท่าทางมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าเสียงๆหนึ่งได้ดังขึ้นมาด้านหลังเขาอย่างเงียบเชียบว่า
“ดูท่าทางมีความสุขจังเลยนะพ่อบ้าน...”
“... แน่นอนขอรับ ...”
น้ำเสียงของพ่อบ้านแฝงไปด้วยจิตสังหารเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปเผชิญหน้ากับชายที่ยืนอยู่เบื้องหลังตนอย่างรวดเร็ว...
“สมเป็น สายฟ้าสีเงิน... มองตัวจริงของข้าน้อยออกแล้วสินะขอรับ...”
“ก็คิดว่าใช่ละนะ... พ่อบ้านแหกคุก ที่มีค่าหัวสูงติดหนึ่งในสิบผู้ที่มีค่าหัวสูงที่สุดแห่งเบอร์มีเซีย... เซอร์ เซบาสเตียน เดอ เมอร์ชัวร์... ชั้นเรียกชื่อของนายถูกใช่ไหม?”
“... ขอรับ...”
เซบาสเตียน พยายามกดน้ำเสียงและจิตสังหารของตนให้นิ่งเงียบที่สุด พร้อมทั้งกระชับมีดที่ใช้หั่นปูในมือเพื่อเตรียมพร้อมเอาไว้ หากคนที่อยู่เบื้อหลังเขาคิดจะโจมตี ทว่า...
“ไม่ต้องกังวลไป... ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะจับนายหรอกเพราะจะทำให้บรรยากาศเสียซะเปล่าๆ...”
“.....”
ซิลเบอร์ ก้าวผ่าน เซบาสเตียน ไปยังเตาย่างปูก่อนจะคว้าปูตัวหนึ่งซึ่งย่างสุกดีแล้วขึ้นมาเคี้ยวต่อหน้าพ่อบ้านอย่างเอร็ดอร่อย...
[ กร้วมๆๆๆ... ]
[ เอื๊อก... ]
[ ….. ]
ซิลเบอร์ กลืนปูตัวนั้นลงคอไปอย่างรวดเร็วก่อนจะพูดกับ เซบาสเตียน ว่า
“อีกอย่าง... ชั้นชอบรสชาติปูย่างของนายมากเลยละ... ดังนั้นวันนี้เรามาดีกันไว้ดีกว่านะ...”
“...ขอบคุณขอรับ...”
หลังจากนั้น ซิลเบอร์ จังหยิบหนังสือของตนขึ้นมาอ่านข้างๆพ่อบ้าน ซึ่งนั่งย่างปูต่อไปเรื่อยๆและเสริฟเครื่องดื่มเย็นๆให้กับทุกๆคนปิดท้าย ก่อนที่เขาและ สโนว จะขอผละไปจากงานเลี้ยงเพราะเวลาได้ล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืนเสียแล้ว...
.....
หลังจากที่ สโนว และ เซบาสเตียน ผละออกมาจากกลุ่มของ เรย์ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาจึงพา สโนว ไปยังมุมที่ลับตาคนก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาว่า
“พวกเขาเป็นคนดีจริงๆนะครับคุณหนู... น่าเสียดายที่เราต้องเป็นศัตรูกับพวกเขา...”
“มิ้ว...”
สโนว ส่งเสียงร้องเบาๆพลางซบลงกับแผ่นหลังของพ่อบ้านและครางออกมาเบาๆว่า
“ถ้าทำได้... เค้าก็ไม่อยากสู้กับ เซลิน่า เหมือนกันงิ้ว...”
“ขอรับ... ผมเข้าใจ...”
เซบาสเตียน หันมาลูบหัวปลอบ สโนว อยู่พักหนึ่ง ก่อนที่หลุมมิติสีดำจะปรากฏขึ้นด้านหลังของทั้งคู่อย่างเชื่องช้า...
[ ฟู่ววววว... ]
เสียงของกระแสลอมดังขึ้นรอบๆหลุมมิติทั้งสองนั้นเบาๆ ก่อนที่ เซบาสเตียนจะพูดทิ้งท้ายเอาไว้ว่า
“กลับกันเถอะครับคุณหนู... กลับไปทำหน้าที่ของ [ ไนท์แมร์ ] ของพวกเราให้ลุล่วง...”
“งือออ...”
สโนว ครางเสียงต่ำรับคำของเขาก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะเดินหายเข้าไปภายในหลุมมิติทั้งสอง และหลังจากนั้นไม่นาน หลุมมิติทั้งสองก็ปิดตัวลงอย่างเงียบเชียบ...
.....
หลังจากที่ จิล เจน และ อลิส รับอาสาเก็บของต่างๆไปทำความสะอาดและกลับเข้าพักในโรงแรมเพราะความเหนื่อยล้า รวมไปถึง อีริค คืนสภาพกลับเป็นผู้ชายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พวกเขาจึงกลับไปนอนดูดาวบนชายหาดด้วยกันอีกครั้งหนึ่ง...
"เฮ้อ~ นอนดูดาวแบบนี้แล้วสวยจังนะ ว่ามั้ยเพื่อน~?"
"อืม... รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก (ถ้าไม่นับเรื่องที่แกจูบชั้นเมื่อตอนเย็นน่ะนะ...)"
รอน ครางขึ้นมากับภาพทะเลแห่งดวงดาวซึ่งปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้าของชายหาดเคอร์รี่ โดยมี อีริค ตอบเขาไปเบาๆเช่นกัน
"เวลาได้นอนดูดาวแบบนี้แล้ว รู้สึกว่ามันสวยจังเลยนะครับ..."
"ใช่แล้วค่ะ พี่เรย์ ดาวพวกนี้สวยมากเลย..."
“.....”
เรย์ เองก็รู้สึกสงบกับภาพดวงดาวที่ทอแสงเต็มฟากฟ้าเช่นกัน โดยมี เซลิน่า ตอบรับเขา และ ซิลเบอร์ ซึ่งพยักหน้าเฉยๆและไม่ได้พูดอะไร... ก่อนที่สักพักหนึ่ง เรย์ จะพูดต่อว่า
"ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ... ว่าภายใต้ดวงดาวที่สวยงามพวกนี้ กลับมีคนที่คิดจะก่อสงครามขึ้นในอาณาจักรแห่งนี้..."
"ชั้นว่าเธอไม่ใช่คนแล้วละ ถึงคิดจะทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคออะเพื่อน..."
"..."
รอน ตอบเสียงเรียบในขณะที่คนอื่นๆนิ่งเงียบและไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม ก่อนที่ เรย์ จะลุกขึ้นนั่งและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า
"ถ้าอย่างนั้น... พวกเราทุกคนมาร่วมสาบานกันเถอะครับ..."
[ สาบาน...!?! ]
คนอื่นๆนอกจาก เรย์ ส่งเสียงขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง พร้อมทั้งจ้องมองดู เรย์ ที่ยื่นมือออกมาข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ...
"ต่อจากนี้ไป แม้ว่าพวกเราจะอยู่ในสถานการณ์แบบไหนก็ตาม เราจะไม่ยอมแพ้... และนึกถึงคืนที่พวกเราได้นอนดูดาวร่วมกันในวันนี้ แม้ว่าเราจะเหลืออยู่ตัวคนเดียวก็ตาม พวกเราก็จะสู้ต่อไป จนกว่าความชั่วร้ายจะหมดสิ้นไปจากดินแดนแห่งนี้... นี่คือคำสาบานของพวกเรา!!! SGC!!!"
[ ….. ]
สักพักหนึ่ง อีริค จึงลุกขึ้นมาจากพื้น และวางมือของเขาบนมือของ เรย์
"ชั้นขอร่วมสาบานด้วยคน..."
จากนั้น เซลิน่า ก็รีบลุกขึ้นจากพื้น และวางมือของตนบนมือของ อีริค อีกต่อหนึ่ง
"หนูด้วยค่ะ!!!"
จากนั้น รอน จึงรีบวิ่งมาร่วมวงและวางมือลงอย่างรวดเร็ว
"ชั้นไปทุกที่ๆมีทุกคน ชั้นเอาด้วย!!!"
และในท้ายที่สุด ซิลเบอร์ จึงลุกขึ้นมาว่างมือเป็นคนสุดท้ายก่อนจะพูดเสียงเรียบว่า
“เพื่อความสงบสุขของ เบอร์มีเซีย!!!”
เรย์ ยิ้มให้กับทุกๆคน และทุกคนเองต่างก็ยิ้มตอบเขา... ตอนแรกทุกๆคนยังทะเลาะกัน ดูแล้วไม่น่าจะยอมเป็นมิตรที่ดีต่อกันได้ แต่เมื่อผ่านสถานการณ์ อันตรายมาด้วยกัน ทำให้ทุกๆคนเริ่มผูกพันกันทีละน้อยๆ... ในอนาคต พวกเขาอาจจะมีเรื่องทะเลาะกันบ้าง แต่พวกเขาต้องฝ่าอุปสรรคเหล่านั้นไปได้อย่างแน่นอน...
หลังจากทุกคนคุยเล่นกันอีกเล็กน้อย ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านพักของตนเองและเข้านอนกันอย่างรวดเร็ว.....
-----
สมาชิกทีม SGC ได้พักผ่อนอยู่ที่ชายหาดเคอร์รี่อย่างมีความสุขตลอดระยะเวลาสามวัน ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปที่เมือง เซอร์ดิน ด้วยจิตใจที่เบิกบาน โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าอีกฟากหนึ่งของทะเล กำลังจะมีเหตุเลวร้ายครั้งใหญ่เกิดขึ้น...
Ep.20 การวางแผนของเหล่า ไนท์แมร์...
Coming Soon…
รอนกับอี้จัง
ฮิ้ววววว~*
#1 By Gothic Cream on 2011-03-29 16:28