[ GCL ] GrandChase out of Legend

Ep.25 ใจกลาง Forest of Angry Ent

 

 

# Silver Knight Fortress… ป้อมปราการสีเงินฐานที่มั่นของเหล่าอัศวิน ซิลเวอร์ไนท์...

 

 

[ วิ้ง..ง.ง... ครืนนนนนน!!! ]

 

     ทั่วทั้งป้อมปราการสีเงินถูกย้อมไปด้วยลำแสงสีดำทะมึน ส่งผลให้เหล่าอัศวิน ซิลเวอร์ไนท์ มุ่งหน้าไปยังต้นกำเนิดของแสงนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เสียงอะไรบางอย่างจะดังออกมาจากภายในห้องนั้น

 

[ บรึ้มมมมมม!!! ]

[ อ๊ากกกก!!! ]

[ โครม!!! ]

 

     ทันใดนั้นเอง เงาร่างสีดำสายหนึ่งได้ปลิวกระเด็นออกมาพร้อมกับแรงระเบิดและทะลุตัวกำแพง ออกไปยังลานกว้างของปราสาท ท่ามกลางสายตาของ ชิน และเหล่าอัศวิน ซิลเวอร์ไนท์ ซึ่งวิ่งมาถึงหน้าห้องประชุมพอดิบพอดี...

 

[ ฮู่มมมม!!! ]

 

     เสียงคำรามอันคุ้นเคยดังออกมาจากภายในห้องทำให้ ชิน รีบวิ่งเข้าไปดูภายในห้องท่ามกลางเสียงทัดทานของเหล่าอัศวิน

 

“หัวหน้า!!!”

“มันอันตรายนะครับหัวหน้า!!!”

“หลีกไป!!!”

 

[ พลั่ก!!! ]

[ ตึกๆๆๆ!!! ]

 

     ร่างสูงของชายหนุ่มผลักเหล่าอัศวินออกและวิ่งไปยังหน้าห้องประชุมในทันที

 

[ วิคเตอร์!?! ]

[ กรรร์... ]

 

     ทว่าภาพที่ปรากฏให้ชายหนุ่มเห็นกลับไม่ใช่เพื่อนของเขาตามปกติอีกต่อไปแล้ว...

 

     ทั่วทั้งร่างของชายชราเต็มเปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามและร่างกายที่สูงใหญ่ขึ้น ราวๆหนึ่งเท่าตัว ผิวทั่วกายเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดรวมไปถึงพลังความมืดที่เข้มข้นซึ่งปกคลุมอยู่ ทั่วร่าง กระทั่งแววตาที่เคยฉายแววตาคมกล้าพลันเต็มเปี่ยมไปด้วยความดุร้ายและเลื่อน ลอยเช่นเดียวกัน...

 

[ ฮู่มมมม!!! ]

[ …..!!?!? ]

[ วูบ!!! ]

 

     กำปั้นของชายชราถูกหวดเข้าใส่อย่างรวดเร็ว ทำให้ชายหนุ่มไม่มีทางเลือกนอกจากป้องกันตัวเองเท่านั้น

 

“ฝ่ามือพิทักษ์!!!”

 

[ Open Palm!!! ]

[ ปึก... เปรี้ยง!!! ]

 

     ชายหนุ่มกางฝ่ามือเบี่ยงกำปั้นของ วิคเตอร์ ออกไปพร้อมกับซัดหมัดสวนการโจมตีกลับไปอย่างรวดเร็ว ทว่ากำปั้นของ ชิน ก็ไม่สามารถเจาะทะลวงเกราะกล้ามเนื้อของชายชราเข้าไปได้ ทำให้เขาต้องเว้นระยะออกไปเพื่อตั้งหลักอีกครั้งหนึ่ง

 

[ ชะ... ชิน.?. ]

[ …..!?! ]

 

     ชายชรามองดูเพื่อนสนิทของตนอยู่พักหน่อยก่อนจะส่งเสียงครางชื่อของอีก ฝ่ายออกมา ท่ามกลางความตื่นตะลึงของชายหนุ่มที่กำลังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น...

 

[ อ๊ากกกกก!!! ]

[ โครมมม!!! ]

 

     ชายชราพังกำแพงปราสาทออกไปยังทิศทางเดียวกับที่ โรมิโอ เพิ่งถูกซัดปลิวออกไปเมื่อสักครู่ท่ามกลางสายตาของเหล่าอัศวิน ซิลเวอร์ไนท์ ที่กำลังตื่นตะลึงกับสภาพร่างกายที่เปลี่ยนไปของชายชรา ก่อนที่ ชิน จะรีบสั่งเหล่าอัศวินอย่างรวดเร็วว่า

 

“ออกไปที่ลานกว้างเดี๋ยวนี้!!! เราต้องหยุด วิคเตอร์ เอาไว้ให้ได้!!!”

“อะ... ครับ!!!”

 

     บรรดาอัศวินรับคำเสียงสั่นก่อนที่พวกเขาจะรีบวิ่งลงไปจากตัวปราสาทอย่างรวด เร็ว ในขณะที่ชายหนุ่มภายใต้เรือนผมสีแดงกำลังยืนมองอดีตเพื่อนของตนที่กำลังวิ่ง เข้าเผชิญหน้ากับ โรมิโอ ซึ่งยืนอยู่ในลานกว้างจากบนตัวปราสาท และรำพึงออกมาเสียงแผ่วว่า...

 

“วิคเตอร์ นั่นคือพลังที่นายต้องการอย่างนั้นเหรอ...”

 

     ชายหนุ่มเผยสีหน้าเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งออกมาก่อนที่เขาจะประโดดลงจากปราสาทตาม วิคเตอร์ ไปอย่างรวดเร็ว

 

(วิคเตอร์... พลังที่นายต้องการนั้นไม่ใช่พลังที่ถูกต้องหรอก... ขอแค่จิตใจนายเชื่อมั่นก็ไม่มีพลังไหนจะเอาชนะนายได้หรอก!!!)

 

 

-----

 

 

# Silver Harbor… ท่าเรือสีเงิน แห่งอาณาจักรซิลเวอร์แลนด์...

 

 

     ตัดกลับไปยังใจกลางเมือง  การต่อสู้ระหว่าง เฮแซด และ เซบาสเตียน กำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น ส่งผลให้บ้านเรือนโดยรอบพังทลายลงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เงาร่างทั้งสองต่างผลัดกับรุกและรับอย่างต่อเนื่อง

 

[ Miembro Fantasma!!! ]

[ เคร๊งๆๆๆ!!! ]

 

     ใบมีดสีเงินถูกซัดออกไปอย่างมั่วซั่วเพื่อบีบเส้นทางการเคลื่อนไหวของ เฮแซด ทว่าอีกฝ่ายกลับใช้คมเคียวในมือปัดคมมีดทั้งหมดออกอย่างง่ายดายและพุ่งเข้า หา เซบาสเตียน ซึ่งกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศอย่างรวดเร็ว

 

[ โอกาสโจมตีพลาด 37.65%... ]

[ วูบ!!! ]

 

     คมเคียวหวดเข้าใส่อากาศอันว่างเปล่าอีกครั้งหนึ่งเมื่อร่างของชายหนุ่มพุ่ง ขึ้นไปในอากาศเล็กน้อยและหลบคมเคียวของ เฮแซด ได้อย่างฉิวเฉียด

 

[ พรึ่บๆๆ... ]

[ การโจมตีพลาดเป้าหมาย... ]

[ ตึก!!! ]

 

     ร่างของชายผิวคล้ำร่วงกลับลงมาบนพื้นก่อนที่เขาจะแหงนหน้ากลับขึ้นไปมอง เซบาสเตียน ซึ่งบัดนี้ได้บินกลับไปยืนอยู่บนหลังคาบ้านในบริเวณใกล้เคียง

 

     บัดนี้ร่างของชายหนุ่มดูแปลกตาไปจากปกติอย่างชัดเจน... ปีกมารขนาดใหญ่คู่หนึ่งกางอยู่อย่างกว้างขวางบนแผ่นหลัง คมเขี้ยวยาวเลยออกมาจากริมฝีปากบาง นัยน์ตาสีแดงโลหิตฉายแววกระหายเลือด บนหัวประดับไปด้วยเขาของเผ่าปีศาจจำนวนหนึ่งคู่... เผ่าพันธุ์ [ ปีศาจ ] ชั้นสูง...

 

“จากการคำนวณ... โอกาสในการชนะเผ่าปีศาจชั้นสูงเท่ากับ 72.31%... ไม่มีปัญหาสำหรับการต่อสู้... ดำเนินการกำจัดเป้าหมายต่อไป... ปฏิบัติ...”

 

     เฮแซด ทำการคำนวณอัตราแพ้ชนะของตนอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเริ่มทำการเสริมพลังให้กับตนเองในทันที

 

[ Sparking Aura… ]

[ เปรี้ยงงง!!! ]

[ เปรี๊ยะๆๆ... ]

 

     ประกายไฟฟ้าสีแดงเปล่งประกายไปทั่วเรือนร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ เซบาสเตียน จะเร่งพลังของตนเองขึ้นเพราะสัมผัสได้ว่าชายตรงหน้าอันตรายเกินกว่าที่เขาจะ ออมมือให้ได้อีก...

 

[ เปรี้ยงงง!!! ]

[ เปรี๊ยะๆๆ... ]

 

     ประกายไฟฟ้าสีดำทอแสงกล้าไม่แพ้ เฮแซด ซึ่งกำลังกระชับด้ามเคียวภายในมือและเตรียมพร้อมพุ่งเข้าจู่โจมอีกฝ่าย

 

[ รับมือ!!! ]

 

     ทั้งสองกู้ร้องขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่ประกายแสงสีดำและแดงจะพุ่งเข้าปะทะกันด้วยความเร็วสูง

 

[ ตึง!!! เคร๊งๆๆ!!! เปรี้ยง!!! กึง!!!!!  ]

 

     อากาศโดยรอบสั่นสะเทือนจากการปะทะกันอย่างรุนแรงของทั้งสองฝ่ายจนเกิดเสียง ดังสนั่นหวั่นไหว คมเคียวและกรงเล็บในมือถูกใช้เพื่อห้ำหั่นกับอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วและต่อ เนื่องจนในท้ายที่สุดทั้งคู่ก็พลาดท่าถูกโจมตีจนกระเด็นออกจากกันไปคนละดาน และฝังร่างอยู่ในกำแพงหินอ่อนสีขาวที่กำลังฟังทลาย...

 

[ แกรกๆๆๆ... ]

 

     เศษกำแพงต่างร่วงหล่นลงมาอย่างเชื่องช้าจากรูที่ร่างของทั้งคู่กระเด็นเข้าไป ทำให้รอบด้านเกิดความเงียบขึ้นมาพักหนึ่ง...

 

[ ตูมมมมม!!! ]

 

     บ้านทั้งสองหลังต่างระเบิดออกด้วยพลังมหาศาลก่อนที่ลำแสงสีดำและแดงจะพุ่งเข้าโรมรันกันกลางอากาศอย่างรุนแรง

 

[ เปรี้ยงๆๆๆๆๆ!!! ]

[ เปรี๊ยะๆๆ... ]

 

     กรงเล็บและคมเคียวตรงเข้าโรมรันกันอีกครั้งหนึ่ง ส่งผลให้บ้านเรือนโดยรอบเริ่มปริร้าวจากแรงปะทะของทั้งคู่ รวมไปถึงกรงเล็บของ เซบาสเตียน ที่ทนต่อแรงปะทะกับคมเคียวในมือของอีกฝ่ายไม่ไหวและส่อแววจะหักอยู่ รอมร่อ...

 

[ กรอด!!! ]

 

     ชายหนุ่มเกร็งพลังใส่ฝ่ามือเต็มกำลังเพื่อหวังทำลายอาวุธในมือของอีกฝ่ายลง ให้จงได้ ก่อนที่กำปั้นของชายหนุ่มจะซัดเข้าใส่ เฮแซด ที่กำลังปะทะกับตนอยู่

 

[ Atomic Phoenix-bomber!!! ]

[ Force Strike!!! ]

[ …!?! ]

 

     ทว่า เฮแซด กลับรวบรวมพลังและซัดกลับใส่กรงเล็บของชายหนุ่มด้วยเป้าหมายเดียวกัน ส่งผลให้อากาศโดยรอบกรีดร้องจากพลังเวทย์ที่ปะทะกันอย่างรุนแรง

 

[ เปรี๊ยะๆๆ!!! ]

[ แย่แล้ว!!! ]

 

     กรงเล็บในมือของชายหนุ่มปริร้าวไปทั่วทั้งลำ ท่ามกลางสายตานิ่งเฉยของ เฮแซด ที่จ้องมองชายหนุ่มอย่างเงียบงัน

 

“หากสูญเสียอาวุธ... อัตราชนะของคุณจะเหลือเพียง 17.9% เท่านั้น...”

“กรอด!!!”

 

     เซบาสเตียน กัดฟันอย่างข้นแค้นเพราะเขาไม่สามารถแก้แค้นให้กับคุณหนูของเขาได้เสียแล้ว... ทว่า!!!

 

[ Possess Spirit~!!! ]

[ เปรี้ยง!!! ]

[ …..!!?!? ]

 

     กระสุนวิญญาณพุ่งเข้าใส่อาวุธภายในมือของ เฮแซด อย่างรุนแรงส่งผลให้คมเคียวในมือของเขาถูกซัดปลิวออกไปท่ามกลางอาการตื่น ตะลึงของทั้งคู่ ก่อนที่ เซบาสเตียน จะได้สติและซัดเข้าใส่อีกฝ่ายในทันที

 

[ ผัวะ!!! ]

[ โครม!!! ]

 

     ฝ่าเท้าถูกยันเข้าที่หน้าท้องของ เฮแซด อย่างแม่นยำจนทำให้เขาปลิวกลับลงมาบนพื้นตามแรงกระแทกที่ได้รับ ก่อนที่ เซบาสเตียน จะหันกลับไปมองผู้มาช่วยตนเองอย่างไม่เชื่อสายตา

 

“คุณหนู!!!”

“พ่อบ้าน~!!!”

 

     นำเสียงยานคางของ สโนวฟอล บ่งบอกได้อย่างดีว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว และกำลังจะโผเข้าอ้อมกอดของ เซบาสเตียน ซึ่งอ้าแขนรอรับเธออยู่ก่อนแล้ว ทว่า...

 

[ แผละ... ]

[ ง่ะ... ]

 

     เด็กสาวสะดุดเศษหินที่กระจัดกระจายจากการต่อสู้เมื่อสักครู่นี้และล้มลงหน้า คว่ำกับพื้นท่ามกลางอาการตื่นตะลึงของชายหนุ่มที่ยังคงเรียบเรียงสถานการณ์ ไม่ถูกนัก...

 

“แง้ๆๆๆ T[]T~!!!”

“คุ... คุณหนูครับ!!!”

 

     ชายหนุ่มรีบตรงเข้าพยุงร่างบางของ สโนว ขึ้นมาจากพื้นพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนซับเลือดกำเดาบนใบหน้าของเด็กสาวอย่างเบามือ...

 

“คิกๆๆ... พ่อบ้านก็ยังคงเป็นพ่อบ้านของเค้าจริงๆด้วย มิ้ว~♥”

“อะ...”

 

     เมื่อนั้นเองที่ เซบาสเตียน รู้ตัวว่าตนไม่ได้อยู่ในสภาพปกติแต่อยู่ในสภาพของปีศาจเต็มรูปแบบ ทำให้ชายหนุ่มทำท่าจะผละออกไปทว่ามือเรียวบางของ สโนว ได้ลูบลงบนศีรษะของเขาเสียก่อน...

 

“พ่อบ้านก็คือพ่อบ้านของเค้านั่นแหละ... ไม่ว่าจะมีรูปร่างยังไงก็คือพ่อบ้านของเค้าไม่ใช่เหยอ~?”

“... ใช่ขอรับคุณหนู...”

 

     ชายหนุ่มคลี่ยิ้มให้กับเด็กสาวอย่างอ่อนโยนก่อนที่เสียงอะไรบางอย่างจะดังขึ้น

 

[ เคร๊ง… เพล๊ง!!! ]

[ …!?! ]

 

     ทั้งคู่ต่างหันไปตามเสียงประหลาดที่ดังขึ้น ก่อนจะเห็นภาพคมเคียวที่ถูกซัดหลุดจากมือของ เฮแซดเมื่อสักครู่นี่ร่วงลงมาปักกับพื้น ก่อนจะสลายกลายเป็นผุยผงไปในเวลาต่อมา

 

[ กึกๆ...  ควับ...]

[ …!!! ]

 

     และแล้วร่างของ เฮแซด ก็ค่อยพยุงกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าในเวลาต่อมา

 

“จากการคำนวณใหม่... โอกาสชนะลดลงเหลือ 52.64%...  ยังคุ้มค่าพอที่จะเสี่ยงสู้ต่อ...”

 

[ ครืนนนน!!! ]

[ มิ้ว~!!! ]

 

     พลังเวทย์จำนวนมหาศาลถูกระเบิดออกมาจากร่างกายของ เฮแซด ส่งผลให้ สโนวฟอล ซึ่งไม่ได้ตั้งตัวกับพลังของอีกฝ่ายหงายหลังหกล้มลงไปและกลิ้งถอยหลังไปเล็ก น้อย...

 

“เจ็บง๊า T[]T!!!”

“คุณหนูครับ ระวังตัวด้วย!!!”

“มิ้ว?”

 

[ ฟุ่บ!!! ]

[ มิ้ววววว~!!!!! ]

 

     ร่างของ เฮแซด พุ่งเข้าหา สโนว โดยไม่ให้ เซบาสเตียน ตั้งตัว ทำให้เด็กสาวร้องเสียงสูงพลางคว้าร่มซึ่งเป็นอาวุธคู่กายขึ้นมากางอย่างรวด เร็ว

 

[ Parasol Barrier!!! ]

[ Force Strike!!! ]

[ เปรี้ยงงง!!! ครืดดดดดด!!! ]

[ มิ้ว =x=~? ]

 

     ร่างกายของเด็กสาวไถลไปตามพื้นถนนเป็นทางยาวเนื่องจากแรงปะทะอันหนักหน่วง ทว่าตัวเด็กสาวไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนักและโผล่หน้าออกมาจ้องมอง เฮแซด อย่างกล้าๆกลัวๆ

 

“เตรียมทำการโจมตีชุดต่อไป...”

“ไม่มีทาง!!!”

“…!?!”

 

     เสียงของ เซบาสเตียน ดึงความสนใจจาก เฮแซด ให้หันไปทางเขา ก่อนที่ภาพของชายหนุ่มที่หอบก้อนหินอยู่เต็มอ้อมแขนจะปรากฏสู่สายตาของอีก ฝ่าย

 

“ลองรับไอนี่ดูหน่อยเถอะแก!!!”

 

[ ฟิ้วๆๆ!!! ]

[ …? ]

 

     ก้อนหินจำนวนมากถูกโยนขึ้นไปในอากาศก่อนที่ เซบาสเตียน จะตั้งท่าเหมือนจะทำอะไรบางอย่าง และ...

 

[ ย๊ากกกกก!!! ]

[ ฟ้าวๆๆๆๆ!!! ]

[ …!?! ]

 

     กำปั้นและลูกเตะของชายหนุ่มซัดก้อนหินทั้งหมดให้พุ่งตรงเข้าหาชายร่างสูง อย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ เฮแซด ต้องเตรียมตั้งรับก้อนหินเหล่านั้นในทันที

 

[ ปึ้กๆๆ... ผัวะ!!! ปึก... ผัวะ!!! ]

[ อั่ก... ]

 

     มือทั้งสองข้างของ เฮแซด ต่างปัดป้องก้อนหินทั้งหมดอย่างเต็มที่ ทว่าเขาก็ไม่สามารถปัดป้องเอาไว้ได้ทั้งหมดและถูกก้อนหินเหล่านั้นกระแทกตาม ตัวจนบอบช้ำไปไม่น้อย จนกระทั่ง...

 

[ โอ๊วววว!!! ]

[ ครืนนนน!!! ]

 

     เซบาสเตียน เขวี้ยงก้อนหินขนาดใหญ่ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตรใส่ เฮแซด อีกครั้งหนึ่ง ทำให้เขาต้องเกร็งพลังเวทย์เพื่อปัดการโจมตีนั้นออกไปอีกครั้งหนึ่ง

 

[ Force Strike!!! ]

[ ผัวะ!!! ]

 

     ก้อนหินขนาดยักษ์ถูกกำปั้นของ เฮแซด ปัดทั้งออกไปได้เป็นผลสำเร็ว ทว่า...

 

“เอากลับปายเลยมิ้ว~!!!”

“ ...!!! ”

 

     สโนว ปรากฏตัวขึ้น ณ เส้นทางที่ เฮแซด เพิ่งปัดก้อนหินออกไปในท่วงท่าเงื้อร่มในมือราวกับจะหวดซัดก้อนหินนั้นให้กระเด็นกลับมา...

 

[ Counter Reflex~!!! ]

[ ผัวะ!!! ]

[ อะไรกัน!?! ]

 

     เป็นจริงตามคาด... ก้อนหินขนาดยักษ์ถูกหวดกลับมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงเสียจนชายหนุ่มไม่มีเวลา จะรวบรวมพลังเวทย์เพื่อทำลายก้อนหินนั้นหรือขยับตัวหลบเสียแล้ว แขนทั้งสองข้างจึงกลายเป็นตัวเลือกสุดท้านในการป้องกันตนเอง...

 

[ โครม!!! ]

[ กร๊อบ. บ... ]

[ อั๊กกก!!! ]

 

     เสียงกระดูกลั่นดังออกมาจากท่อนแขนทั้งสองของชายหนุ่ม บ่งบอกได้เป้นอย่างดีว่ากระดูกของเขาต้องได้รับความเสียหายไม่น้อยเลยที เดียว...

 

[ ครืดดด!!! ]

 

     ร่างกายของ เฮแซด ลื่นไถลไปกับพื้นเป็นทางยาวในขณะที่ สโนว ไม่ปล่อยให้โอกาสดีๆเช่นนี้หลุดมือไปและโจมตีซ้ำอย่างรุนแรงในทันที

 

“ผลึกเพชรเยือกแข็ง~!!!”

 

[ Dazzle Crystal~!!! ]

[ แช้ดดดด!!! ]

 

     เกลียวคลื่นถูกปล่อยออกมาจากปลายร่มและพุ่งตรงเข้าหา เฮแซด ที่กำลังเสียหลักอย่างเชื่องช้า ทำให้ชายหนุ่มตั้งท่าจะหลบการโจมตีนั้นไป ทว่า...

 

[ …..!!! ]

 

     สายตาของชายหนุ่มพลันเหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่สำคัญมากตกอยู่เบื้องหลัง เขา... คงเป็นเพราะการโจมตีเมื่อสักครู่ที่ทำให้มันหลุดกระเด็นออกมาจากกระเป๋ามิติ ของเขา ทำให้ชายหนุ่มเลิกคิดที่จะหลบและตั้งใจรับการจู่โจมนั้นตรงๆ...

 

[ ฟุ่บ!!! ]

 

     ฝ่ามือทั้งสองข้างถูกกางออกเบื้องหน้าชายหนุ่มก่อนที่ม่านพลังสีแดงอ่อนๆจะปรากฏขึ้นมา

 

“กางกำแพงเวทย์... เต็มกำลัง!!!”

 

[ ตูมมมมมม!!! ]

[ ครืดดดด... ]

 

     ไอเย็นจากเวทมนตร์ของ สโนว บาดผิวของชายหนุ่มจนสั่นสะท้านด้วยความหนาวเย็น ทว่าใบหน้าของ เฮแซด กลับนิ่งเฉยและไม่ยอมถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว...

 

[ ซู่วววว... ]

 

     จนกระทั่งเวทมนตร์ของ สโนว หยุดการโจมตีลงนั้นเองที่ เฮแซด เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งหนึ่ง

 

“ระบบทั้งหมดทำงานช้าลง 24.1% เนื่องจากความหนาวเย็น... อัตราการเอาชนะศัตรูลดเหลือเพียง 36.58%... แนะนำให้ทำการถอนตัวเพื่อความปลอดภัยของตัวระบบเอง...”

 

     เฮแซด กล่าวออกมาพลางทำท่าจะก้มลงเก็บวัตถุบนพื้น ทว่าในจังหวะนั้นเองที่ เซบาสเตียน ปรากฏตัวขึ้นจากบนฟ้าและโฉบลงมาจู่โจม เฮแซด ด้วยท่าไม้ตายสูงสุดของเขา

 

“ทะลวงจุดสังหาร!!!”

 

[ Ilimitada Sierra!!! ]

[ ….. ]

[ เปรี้ยง!!! ฉูดดดด... ]

 

     กรงเล็บและท่อนแขนของ เซบาสเตียน ทะลวงร่างของ เฮแซด ไปอย่างง่ายดายราวกับว่าชายตรงหน้าตั้งใจรับท่าโจมตีของเขาด้วยตนเองก่อนที่ เขาจะทรุดกายลงกับพื้นหลังจากที่พ่อบ้านกระชากกรงเล็บของตนเองออกมา...

 

“ทำไม... การโจมตีครั้งสุดท้ายนายน่าจะหลบหรือโจมตีสวนกลับมาได้นี่นา!?!”

“.....”

 

     เฮ แซด ไม่ได้ตอบคำถามของ เซบาสเตียน และพูดอะไรบางอย่างออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

 

“อัตราความเสียหายของระบบ 71.39%... อัตราการเอาชนะ ไนท์แมร์ ทั้งสองลดลงเหลือ 12.94%... แต่ความปลอดภัยของเป้าหมายยังคงสมบูรณ์ 100%...”

“ความปลอดภัยของเป้าหมาย....?”

 

     เซบาสเตียน ส่งเสียงร้องออกมาอย่างสงสัย ก่อนที่สายตาของเขาจะหันไปเห็นอะไรบางอย่าง ณ ด้านหลังร่างของชายหนุ่ม ก่อนที่นัยน์ตาของเขาจะเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา... ชายตรงหน้าเขายอมสละชีวิตเพื่อปกป้องสิ่งนี้อย่างนั้นเหรอ!?!

 

[ ตึกๆๆๆๆๆ!!! ]

[ พ่อบ้าน~!!! ]

[ ชิ... ]

 

     เสียงฝีเท้าในชุดเกราะจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ทำให้ สโนว และ เซบาสเตียน ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการถอนตัวกลับไปอย่างเร่งด่วน ก่อนที่ชายหนุ่มและเด็กสาวจะหันกลับมามองดู เฮแซด เป็นครั้งสุดท้ายและวิ่งจากไปบนหลังคาบ้านเรือนที่ยังไม่เสียหาย...

 

[ ….. ]

[ หมับ... ]

 

     ดอกไม้สีขาวถูกฝ่ามือหยาบหนาของ เฮแซด ตระกองกอดขึ้นมาอย่างเบามือ พลันภาพของเด็กสาวตัวน้อยที่มอบมันให้กับเขาจะผุดขึ้นมาในความคิด...

 

[ ดอกไม้ดอกนี้หนูให้พี่นะคะ... ขอให้พี่เดินทางปลอดภัยค่ะ ^^… ]

 

     รอยยิ้มอันอ่อนโยนของเธอยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ ในขณะที่รอยยิ้มบางๆจะผุดขึ้นมาบนใบหน้าของชายหนุ่ม...

 

“อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว... ต้องหาที่ซ่อนและรักษาระบบก่อนเป็นอันดับแรก...”

 

[ ฟิ้ว... ตึกๆ... ]

 

     ทันใดนั้นเองที่ร่างของชายหนุ่มได้พุ่งทะยานไปบนหลังคาบ้านในทิศทางตรงกัน ข้ามกับพวก เซบาสเตียน และวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว พลางคิดอะไรบางอย่างภายในหัวด้วยความสับสน...

 

(ระดับความสำคัญที่ถูกกำหนด... ความปลอดภัยของระบบมาเป็นอันดับแรก... การกำจัดเหล่า ไนท์แมร์ มาเป็นอันดับที่สอง ส่วนความปลอดภัยของชาวเมืองเป็นเรื่องรองลงมา... แต่ทำไมเราถึงทำเรื่องที่ขัดกับการจัดลำดับลงไปได้นะ...)

 

     เฮแซด ยังคงสับสนกับการกระทำของตนเองในขณะที่เขากำลังลักลอบขึ้นเรือลำหนึ่งซึ่ง จอดเทียบท่าและเตรียมอพยพหนีไปยังทวีปเบอร์มีเซีย โดยไม่สนใจคำสั่งห้ามของเหล่า ซิลเวอร์ไนท์...

 

 

-----

 

 

# Forest of Angry Ent… ป่าแห่ง เอ้น ที่กราดเกรี้ยว

 

 

[ แซ่กๆๆๆ... ]

 

     ... เสียงฝีเท้าย่างก้าวอยู่ภายในป่าอย่างเชื่องช้าเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับ สัตว์อสูรทั้งหลายโดยไม่จำ... ด้วยการนำของ อินทรีย์ ซึ่งมีความสามารถในการแกะรอยและพรางกายเป็นเลิศทำให้พวกของ เมย์โล้ สามารถเดินทางได้อย่างปลอดภัยต่างกับช่วงแรกๆที่ต้องต่อสู้กับเหล่าสัตว์ อสูรเพื่อเคลื่อนที่เข้าไปในป่า

 

“โอย... ทำไมต้องมาทำอะไรยุ่งยากแบบนี้ด้วยละครับเนี่ย!?! คันก็คัน... ร้อนก็ร้อน!!!”

“ชู่ว... เงียบๆสิ โฮป!!!”

“พี่โฮปคะ ชู่วๆ~*”

“กรอด!!!”

 

     ทุกๆคนยินทีที่จะให้ อินทรีย์ ช่วยพรางตัวให้กับตนเองยกเว้น โฮป ที่ดึงดันให้พวกเขาตีฝ่าเหล่าสัตว์อสูรไปเพราะไม่ไว้ใจชายร่างล่ำตรงหน้า แต่ด้วยคะแนนโหวต 2-1 ทำให้ชายหนุ่มต้องทำตามที่สองสาวต้องการอย่างเลี่ยงไม่ได้...

 

     อินทรีย์ ได้ใช้ใบไม้พรางตัวของสองสาวให้อย่างรวดเร็วทำให้พวกเธอดูกลมกลืนกับสภาพแวด ล้อมจนยากจะรู้ว่าใครอยู่ที่ไหนยกเว้น โฮป ที่ไม่ยอมให้ อินทรีย์ พรางตัวให้และทำการพรางตัวให้กับตัวเองจนเกิดอาการคันอย่างที่เห็น...

 

“โอย... คันๆๆๆ...”

“คิกๆๆๆ~*”

“หัวเราะอะไรเหรอครับ ลูจัง?”

 

     ลูเทเซีย หัวเราะคิกคักออกมาเมื่อเห็นสมุนไพรบางอย่างที่ โฮป นำมาใช้พรางตัวก่อนที่เธอจะช่วยไขข้อข้องใจให้กับชายหนุ่มว่า

 

“ก็พี่โฮป น่ะสิคะ... เอาหม่ามุ่ยมาใช้พรางตัวจะไม่คันได้ยังไงไหวละคะ?”

“.....หะ???”

 

     เมื่อนั้นเองที่ใบหน้าของ โฮป ซีดลงจนเหมือนกระดาษและแผดเสียงร้องออกมาอย่างสุดกลั้น

 

“อ๊ากกกกกกก!!! (*)หมามุ่ยยยยย!?!!?”

 

[ กี๊ซซซซซ~!!! ]

[ โกร๊ววววว~!!! ]

[ อุบ... ]

 

     เหล่าสัตว์อสูรในบริเวณโดยรอบพลันกู่ร้องเสียงดังตอบรับกับเสียงตะโกนของ โฮป พลางมองหาต้นเสียงอย่างบ้าคลั่งทำให้ชายหนุ่มต้องรีบเอามือปิดปากของตนอย่าง รวดเร็วและค่อยๆย่อตัวลงคลานต่ำกับพื้นอย่างเชื่องช้าท่ามกลางสายตาของ เมย์โล้ ที่มองมายังเขาอย่างขบขัน

 

“ไงจ๊ะพ่อคนเก่ง.... สนุกสนานเลยสิทีนี้?”

“อย่าแขวะผมแบนั้นสิ...”

 

[ ปึด!!! ]

[ ฟิ้ว... ตุบๆ... ]

 

     พวงหมามุ่ยที่ชายหนุ่มนำมาติดที่ชายเสื้อถูกเด็ดออกและโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

 

“ถ้าไม่ดันทุรังจะพรางตัวเองก็คงไม่ต้องมาคันแบบนี้หรอก คิกๆ...”

“เลิกล้อผมเถอะครับ... โอ๊ยคัน!!!”

 

     แม้ว่าจะนำพวงหมามุ่ยออกไปจากร่างกายแล้วแต่ผลจากพิษของมันก็ยังคงอยู่ ส่งผลให้ โฮป ยังคง(*2)มีอาการคันและปวดแสบปวดร้อนอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้ชายหนุ่มสบถออกมาเป็นระยะๆไป

 

(*,*2 หมามุ่ย - เป็นพืชเถาซึ่งมีขนคันจากฝัก เมื่อถูกผิวหนังทำให้คัน เนื่องจากขนพิษ เมื่อถูกสัมผัส จะก่อให้เกิดอาการระคายเคืองมาก คัน ปวดแสบปวดร้อน บวมแดง)

 

“โอ๊ยๆๆ...”

 

     เสียงร้องของชายหนุ่มเริ่มทวีความดังขึ้นเรื่อยๆจนเหล่าสัตว์อสูรโดยรอบ เริ่มหันมาให้ความสนใจกับพวกเขา ทำให้ เมย์โล้ เริ่มส่งสายตาดุๆสั่งให้ โฮป เงียบเสียงอีกครั้งหนึ่ง

 

“พี่โฮปคะ รับค่ะ~!!!”

 

[ ฟิ้ว... หมับ... ]

 

     ห่อผ้าขนาดเล็กถูกโยนให้กับชายหนุ่มก่อนที่ ลูเทเซีย จะกะซิบบอกกับเขาว่า

 

“ในห่อผ่านั่นเป็นสมุนไพรแก้พิษค่ะ... บางทีมันอาจจะช่วยพี่ได้นะคะ...”

“ขอบคุณนะ ลูจัง...”

 

     โฮป ไม่รอช้าและรีบโยนยาในห่อนั้นใส่ปากในทันที ทว่าด้วยความรีบร้อนทำให้ตัวยาติดคอของเขา ส่งผลให้ชายหนุ่มต้องกุมคออย่างทรมาณอยู่พักหนึ่ง...

 

[ กลุกๆๆ... ]

[ …!?? ]

 

     กระดิกน้ำสีเขียวกลิ้งมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ทำให้เขารีบเปิดฝาและยกน้ำภายในกระติดขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว

 

[ อึกๆๆ... เฮ่อ~* ]

 

     เมื่อได้ดื่มน้ำแล้ว ทำให้ตัวยาที่ติดคอเขาอยู่ไหลลงคอไปอย่างง่ายดาย ส่งผลให้ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

“เฮ้อ... ขอบคุ... ง่ะ...”

 

     ทว่าคำขอบคุณก็ต้องถูกกลืนกลับลงคอไปอย่างรวดเร็วเมื่อคนที่ส่งกระติกน้ำมาให้เขาก็คือ อินทรีย์ นั่นเอง...

 

“.....”

 

     นายทหารไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง โฮป ที่ไม่กล่าวคำขอบคุณให้กับเขาพลางหยิบขวดยาอะไรบางอย่างส่งให้กับชายหนุ่มอีกด้วย

 

“... ตัวยานี้ชื่อ คาลาไมน์ ใช้ทาเพื่อลดอาการคันจากพิษหรือผื่นแพ้อาการต่างๆได้...”

“.....”

 

[ หมับ... ]

 

     โฮป รับขวดยาไปทาตามจุดที่เกิดอาการคันโดยไม่มีแม้แต่คำขอบคุณให้กับนายทหาร ทำให้ เมย์โล้ และ ลูเทเซีย มอง โฮป ด้วยสายตาผิดหวังกับทิฐิของชายหนุ่ม...

 

[ ฟิ้ว... หมับ ]

 

     ขวดยาถูกโยนกลับไปหานายทหารทันทีหลังจากที่ชายหนุ่มใช้งานมันเสร็จ โดยมีกระดาษแผ่นเล็กๆแปะติดกลับมาด้วยว่า [ ขอบใจ (ว่ะครับ!!!) ] ส่งผลให้ อินทรีย์ ลอบยิ้มออกมาท่ามกลางสายตาฉงนของ เมย์โล้ และ ลูเทเซีย ที่มองไม่เห็นกระดาษเล็กๆแผ่นนั้น...

 

 

-----

 

 

# Forest of Angry Ent (Center)… ใจกลางป่าแห่ง เอ้น ที่กราดเกรี้ยว

 

 

     ด้วยการพรางตัวและนำทางของ อินทรีย์ ทำให้ทั้ง 4 มาถึงใจกลางป่าซึ่งเป็นที่โล่งเปิดกว้างได้ในท้ายที่สุด ท่ามกลางคำบ่นของ โฮป ที่ยังคงหลงเหลือความคันอยู่เล็กน้อย...

 

“ถึงใจกลางป่าแล้วสินะ...”

 

     เมย์โล้ พูดขึ้นโดยไม่สนใจเสียงบ่นของ โฮป และเริ่มมองสำรวจโดยรอบอย่างรวดเร็ว

 

“ลูเทเซีย... [ ภูติพิทักษ์ป่า ] ที่เราต้องการตัวนี่เป็นแบบไหนเหรอ?”

“จากที่หนูถามพวกสัตว์ในป่ามา... พวกเขาบอกว่าภูติพิทักษ์เป็นต้นไม้สีแดงสูงใหญ่มาก และมีหน้าตาคล้ายคลึงมนุษย์อยู่บนตัวลำต้นน่ะค่ะ...”

“ต้นไม้สีแดงเหรอครับ... แบบนั้นก็ไม่นาจะหายากนะ”

“คัน!!!”

 

     ทั้งสี่เริ่มมองหาต้นไม้สีแดงตามที่เด็กสาวบอก ทว่าต้นไม้แถบนี้ก็มีสีออกไปทางน้ำตาลแดง แถมยังมีขนาดใหญ่เกิน 6 คนโอบแทบทั้งสิ้น...  ซ้ำร้ายทุกต้นยังมีใบหน้าหลากหลายรูปแบบประดับเอาไว้แตกต่างกันไป จนยากที่จะมองหาต้นไม้ตามที่เด็กสาวบอกเอาไว้ได้...

 

“โอยๆๆ...”

 

     โฮป ซึ่งยังคงมีอาการคันหลงเหลืออยู่ได้ผละออกจากกลุ่มไปเพื่อนั่งพักตรงโคนรากไม้ใกล้ๆ แต่แล้ว...

 

[ ฮู่มมมมม!!! ]

[ เย้ยยยย~!?! ]

[ โครม!!! ]

 

     ทันใดนั้นเองที่เสียงคำรามดังขึ้นไปทั่วบริเวณ พร้อมๆกันนั้นกิ่งไม้ขนาดยักษ์ได้หวดเข้าใส่ร่างของ โฮป ที่กำลังนอนอยู่ตรงโคนต้นไม้ ส่งผลให้ชายหนุ่มต้องรีบกลิ้งตัวหลบท่ามกลางอาการตื่นตกใจจนลืมความคันของตน ไปชั่วขณะ

 

[ ครืดๆๆ... ]

[ นี่มันตัวอะไรเนี่ย!?! ]

 

     โฮป สบถเสียงดังลั่นก่อนที่ ลูเทเซีย จะตะโกนตอบชายหนุ่มขึ้นมาว่า

 

“นั่นไงคะภูติพิทักษ์!!! [ Ancient Ent ]”

“เจ้านี่น่ะนะ!!!”

 

     ชายหนุ่มแหงนหน้ามองดูอีกฝ่ายพลางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เนื่องจากขนาดของมันนั้นสูงใหญ่กว่า 5 เมตร และร่างกายที่ใหญ่จนคาดคะเนโดยรอบไม่ได้...

 

“โฮป!!! ถอยออกมา!!!”

“...หะ!?!”

 

     ชายหนุ่มมัวแต่ตื่นตะลึงกับขนาดอันใหญ่โตของอีกฝ่ายจนกระทั่งเสียงของ เมย์โล้ ดึงสติของเขากลับคืนมาพร้อมๆกับที่ท่อนแขนของภูติพิทักษ์หวดเข้าใส่ร่างของ เขา

 

[ พลั่ก!!! ]

[ โครม!!! ]

 

     ชั่วพริบตาก่อนที่ร่างของ โฮป จะถูกกิ่งไม้หวดเข้าใส่ร่างนั้นเองที่ อินทรีย์ โผเข้าไปกดร่างของ โฮป ลงกับพื้นได้อย่างทันท่วงที ทำให้ทั้งคู่รอดพ้นจากวงแขนของภูติพิทักษ์ได้อย่างฉิวเฉียด

 

[ ฟุ่บ!!! ]

[ Critical Strike!!! ]

[ พิ๊งๆๆ… ]

 

     เมย์โล้ ใช้ช่องว่างนั้นพุ่งเข้าจู่โจมภูติพิทักษ์ในทันที ทว่าเพลงดาบของเธอกลับไม่สามารถเจาะทะลวงเปลือกอันแข็งแกร่งของอีกฝ่ายเข้า ไปได้ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะเปิดช่องว่างให้กับ ลูเทเซีย แล้ว...

 

“สายฝนชำระล้าง!!!”

 

[ Rain Rest!!! ]

[ ซ่าๆๆๆ... ]

 

     หยาดฝนสีเขียว-ชมพู โปรยปรายไปทั่วทั้งร่างของภูติพิทักษ์ ส่งผลให้มันหยุดเคลื่อนที่ลงอย่างเชื่องช้าท่ามกลางการทอดถอนใจของ เมย์โล้

 

“เอาล่ะ ทีนี้ก็...”

 

     ทว่า...

 

[ ผัวะ!!! ]

[ กรี๊ดดดด!!! ]

[ หา!?! ]

 

     ท่อนแขนของภูติพิทักษ์หวดเข้าใส่ร่างของหญิงสาวจนปลิวกระเด็นกลับมากองอยู่ตรงหน้าเด็กสาวอย่างรวดเร็ว โดนมีสายตาของ โฮป และ อินทรีย์มองตะลึงตาค้างอยู่ห่างๆ

 

“พวกคุณบอกว่าสามารถช่วยรักษาศัตรูได้ไม่ใช่เหรอครับ!?!”

“ไม่รู้โว้ย!!!”

“ฮู่มมมม!!!”

 

[ เหวอออ!!! ]

 

     เสียงคำรามของภูติพิทักษ์ดึงความสนใจของทั้งคู่กลับไป ทำให้ภาพของภูติพิทักษ์ที่กำลังเงื้อแขนเตรียมบดขยี้ทั้งคู่ปรากฏสู่สายตาของทั้งสอง...

 

[ ฟุ่บๆ!!! ]

[ โครม!!! ]

 

     โฮป และ อินทรีย์ ต่างผละออกจากกันและกลิ้งตัวหลบท่อนแขนของภูติพิทักษ์ได้อย่างทันท่วงที จากนั้นทั้งคู่จึงรีบวิ่งไปดูอาการของ เมย์โล้ ด้วยความเป็นห่วง

 

“คุณเมย์โล้!!!”

“ยัยหนู!!! ไหวไหม?”

“แค่กๆๆๆ...”

 

     หญิงสาวส่งเสียงไอออกมาเล็กน้อยก่อนจะพยุงร่างกายขึ้นมาจากพื้นอย่าง่อนแง่น พลางยิ้มและเอ่ยเสียงเรียบว่า

 

“แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก... ตอนโดน ราชันย์ออค ซัดใส่ยังเจ็บกว่านี้อีกหลายเท่าน่า!!!”

 

     ประกายแรงกล้าในดวงตาของเธอบ่งบอกได้อย่างดีว่าเธอหมายความตามที่พูดอยู่จริงๆ ทำให้ทั้งสามเบาใจลงได้ในระดับหนึ่ง ก่อนที่ โฮป จะเอ่ยปากถามออกมาว่า

 

“ว่าแต่... ทำไมทักษะของ ลูจัง ถึงใช้กับมันไม่ได้ผลล่ะ?”

“ผมไม่รู้ครับ”

“ชั้นไม่ได้ถามแก๊!!!”

 

     อินทรีย์ มองชายหนุ่มกลับด้วยใบหน้านิ่งเรียบในขณะที่ โฮป ตะโกนขึ้นมาราวกับเด็กที่ถูกขัดใจ

 

“ชั้นว่าชั้นพอจะรู้นะว่าทำไม...”

“.....?”

 

     เมย์โล้ พูดเสียงเรียบขณะที่สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ภูติพิทักษ์ โดยมี โฮป ลูเทเซีย และ อินทรีย์ ยืนฟังอย่างตั้งใจ

 

“เมื่อสักครู่ตอนที่โจมตี เหมือนชั้นจะเห็นอัญมณีบางอย่างฝั่งอยู่ภายในร่างของภูติพิทักษ์... ชั้นเดาว่ามันคือสาเหตุที่ทำให้ทักษะของ ลูเทเซีย ไม่มีผล...”

 

[ ฮู่มมมม!!! ]

[ ฟ้าววว!!! ]

 

     ภูติพิทักษ์คำรามขึ้นมาอย่างขัดใจ เมื่อกลุ่มคนตรงหน้าพูดคุยกันราวกับไม่เห็นว่ามันยืนอยู่ตรงนั้น และเขวี้ยงกิ่งไม้ที่เพิ่งหักมาจากบนหัวใส่ทั้ง 4 ในทันที

 

[ ระวัง!!! ]

[ ฟุ่บๆๆ!!! ]

[ โครม!!! ]

 

     อินทรีย์ คว้าเอวของ ลูเทเซีย และกระโดดหลบกิ่งไม้ก่อนใครเพื่อน ทำให้ โฮป และ เมย์โล้ ที่ตั้งใจจะเข้าไปช่วย ลูเทเซีย ต้องกระโดดหลบตามนายทหารเช่นกัน

 

“ถ้าอย่างนั้นเราต้องทำยังไงถึงจะช่วยภูติพิทักษ์ป่าได้ล่ะ!?!”

“ผมไม่รู้ครับ...”

“ไม่ได้ถามแกโว้ยยยย!!!”

 

     นายทหารพย่ายามตอบคำถามเพื่อกระชับมิตรกับ โฮป ทว่าชายหนุ่มกลับตะโกนแหวกลับมาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่ เมย์โล้ และ ลูเทเซีย จะเสนอความเห็นออกมาว่า

 

“ชั้นคิดว่าเราควรจะหาทางทำลายอัญมณีสีดำนั่นให้ได้ก่อน...”

“ถ้าทำแบบนั้นแล้วเวทมนตร์ของหนูอาจจะใช้ได้ผลก็ได้นะคะ?”

 

     เมื่อได้ยินดังนั้นแล้วนายทหารและชายหนุ่มจึงหยุดทะเลาะกันชั่วคราวและหันกลับไปให้ความสนใจกับภูติพิทักษ์อย่างรวดเร็วพลางหยิบอาวุธคู่กายของตนออกมาถือเอาไว้

 

“ก็แปลว่า...”

“เราต้องล้มต้นไม้ต้นนี้ลงสินะครับ...”

“...ก็คงต้องทำแบบนั้นละนะ?”

 

     โฮป อินทรีย์ และ เมย์โล้ กระชับอาวุธคู่กายในขณะที่ ลูเทเซีย รีบตะโกนขึ้นมาว่า

 

“หนูก็จะช่วยสู้ด้วยค่ะ!!! ให้หนูช่วยนะคะ!!!”

“แต่ว่า...”

 

[ ฟุ่บ... ]

[ …!?! ]

 

     ฝ่ามือหนาของนายทหารชูขึ้นห้ามไม่ให้หญิงสาวพูดอะไรต่อ ก่อนที่เขาจะนั่งลงและจ้องเข้าไปในดวงตาของเด็กสาว

 

“ในการต่อสู้จริงๆเธออาจจะได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตได้นะ... เธอแน่ใจรึเปล่าคุณหนู?”

“ค่ะ!!! หนูจะไม่ยอมให้ทุกคนต้องมาปกป้องหนูอยู่ฝ่ายเดียวอีกแล้วละค่ะ!!!”

 

     คำตอบของเด็กสาวสร้างความตื่นตะลึงให้กับ โฮป และ เมย์โล้ เล็กน้อยในขณะที่นายทหารคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ

 

“ดีมาก!!! งั้นไปลุยกันเถอะ!!!”

“ค่ะ!!!”

 

[ Fire Pilla!!! ]

[ Poison Knife!!! ]

[ Double Flame Sword!!! ]

[ ฉึกๆๆๆ!!! ครืนนนน!!! เปรี้ยงๆ!!! ]

[ ฮู่มมมมมมม~!!! ]

 

     ใบมีด คมดาบ และเปลวเพลิงถาโถมเข้าโจมตีร่างกายอันใหญ่โตของภูติพิทักษ์อย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง โดยมี ลูเทเซีย คอยดับไฟที่ทำท่าจะลามเข้าไปในป่าอยู่เนืองๆท่ามกลางเสียงโหยหวนของภูติพิทักษ์ที่คำรามใส่ผู้อาจหาญลองดีกับราชันย์แห่งผืนป่าแห่งนี้...

 

 

-----

 

 

     การต่อสู้ภายในเมืองสงบลงแล้วในที่สุด ทว่าผลการตัดสินกับภูติพิทักษ์ป่าเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น อีกทั้งผลการต่อสู้ที่ปราการสีเงินเองก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเช่นกัน...

 

     ภูติพิทักษ์ป่า และ วิคเตอร์ ซึ่งถูกพลังแห่งความมืดครอบงำจะถูกปลดปล่อยจากอำนาจชั่วร้ายหรือไม่... บทสรุปกำลังจะปรากฏออกมาให้เห็นแล้ว...

 

 

Ep.26 ปลดปล่อย ภูติพิทักษ์ป่า

 

Coming Soon…